περί «αυτορρύθμισης της αγοράς»…

Δεν ανήκω στους τζογαδόρους του ελληνικού χρηματιστηρίου. Ούτε σε αυτούς που πίστεψαν στον μύθο του «λαϊκού καπιταλισμού» κατά τα τέλη της δεκαετίας του 90 στην χώρα μας. Η ιστορική εξέλιξη της οικονομίας των αγορών έχει αποδείξει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα παιχνίδι για όλους. Αντιθέτως, είναι για λίγους, για ελάχιστους, κυρίως για τους μυημένους στο οικονομικό και πολιτικό προσωπικό της καθεστηκυίας τάξης (εγχώριας και διεθνούς).

Παρακολουθώ τον τελευταίο χρόνο κάποια στατιστικά στοιχεία στην διακύμανση μόνο μίας συγκεκριμένης μετοχής. Αυτής της Εθνικής Τράπεζας. Δεν είμαι «επενδυτής», δεν έχω «λογαριασμό», παρακολουθώ τις εξελίξεις από «απόσταση ασφαλείας». Θεωρώ ότι η παρατήρηση της «συμπεριφοράς» της συγκεκριμένης μετοχής, φυσικά σε βάθος χρόνου ικανού για συμπεράσματα, αποτυπώνει με τον πιο διαφανή τρόπο την «κουλτούρα» της αγοράς, την «ατμόσφαιρα» στο ελληνικό χρηματιστήριο, το σκεπτικό των «επενδυτών και των επενδύσεων», τις «αντοχές της ελληνικής οικονομίας» και βέβαια πάνω απ όλα την περίφημη λειτουργία της «αυτορρύθμισης των αγορών» εν μέσω κρίσης, με λίγα λόγια το «ευαγγέλιο» του νεοφιλελευθερισμού.

Η μετοχή στην οποία αναφέρομαι έχει απωλέσει μέσα σε ένα χρόνο το 75% της αξίας της (8.71 ευρώ στις 14/10/2010 – 1,90 ευρώ σήμερα 10/10/2011). Με κεφαλαιοποίηση, αυτή την στιγμή 1.816.571.916 ευρώ, μπορεί οποιοδήποτε μεγάλο διεθνές fund, ή οποιοσδήποτε μεγαλοκερδοσκόπος  να αγοράσει το σύνολο των μετοχών της σε μια μέρα. Στην κυριολεξία. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι  ακόμα δεν έχουμε δει τον πάτο του βαρελιού. Η «αυτορρύθμιση» δεν έχει τελειώσει ακόμη. Θα τελειώσει μόνο όταν μέσω του «ελληνικού» χρηματιστηρίου ξεπουληθεί το σύνολο των μετοχών όλων των δημόσιων οικονομικών ναυαρχίδων της χώρας. Μόνο όταν «στεγνώσει» η αγορά από μετοχές δημοσίων οργανισμών. Μόνο όταν το «θηρίο» χορτάσει αίμα.

Προφανώς πρόκειται για το μεγαλύτερο ξεπούλημα, το μεγαλύτερο σκάνδαλο από την εποχή της σύστασης του Νεοελληνικού κράτους. Και όλα αυτά εν μέσω μνημονίου το οποίο «μας έσωσε από την πτώχευση», εν μέσω «διαθρωτικών προσαρμογών της ελληνικής οικονομίας» για τις οποίες χύνεται άπλετο δάκρυ λόγω των καθυστερήσεων που παρουσιάζεται  στην εκτέλεση των εκποιήσεων. Αρκεί να παρακολουθεί κανείς, έστω και λίγο, τα «παράθυρα» των βραδινών δελτίων με κάτι πραγματικά «απίθανους» «οικονομολόγους» τύπου ΚΩΝΣΤΑ στο ΑΛΤΕΡ, ο οποίος εκπροσωπεί επάξια τους καθυστερημένους και αποτυχημένους οπαδούς του Μίλτον Φρίντμαν.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι το πότε και το εάν θα πληρώσουν το τίμημα οι εγχώριοι οικονομικοί δολοφόνοι της πατρίδας και του λαού μας. Πότε δηλαδή όλο αυτό διεφθαρμένο πολιτικό και οικονομικό προσωπικό του μεταπολιτευτικού δικομματικού συστήματος (που σαφώς δεν προσδιορίζεται μόνο από την σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και το επιτελείο της) θα αντιμετωπίσει την οργανωμένη οργή και αντίδραση του απλού κόσμου. Όσων, σε κάθε περίπτωση, «δεν τα φάγανε μαζί» με τον κύριο Αντιπρόεδρο της σημερινής κυβέρνησης.

Ας κάνουμε μια σύντομη βουτιά στο παρελθόν. Από το Γενάρη του 1998 έως το Γενάρη του 2001 (υπό το καθεστώς της γενικής ευδαιμονίας λόγω της εισόδου μας στο ευρώ), υπολογίζεται ότι «εξαερώθηκαν» από το ελληνικό χρηματιστήριο πάνω από 35 τρισεκατομμύρια δραχμές (περίπου το 35% του σημερινού χρέους). Υπολογίζεται επίσης ότι πάνω από 1.600.000 καταθέτες έχασαν μέρος των περιουσιακών τους στοιχείων. Σε κάποιες περιπτώσεις το «κόστος» ήταν ανυπολόγιστης αξίας καθώς περιελάμβανε ανθρώπινες ζωές. Το «πάρτυ» στήθηκε και από ξένους μεγαλοκερδοσκόπους αλλά και από εγχώρια φυντάνια που παρείχαν την αναγκαία «εσωτερική πληροφόρηση», όσο και την απαραίτητη «χειραγώγηση». Και τότε, οι γνωστοί «οικονομικοί κύκλοι» είχαν μιλήσει για «διόρθωση» στην αρχή και για «αυτορρύθμιση» στη συνέχεια. Και τότε αλλά και τώρα (κατά σύμπτωση…)  κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ. διοικούσαν και διοικούν αυτή τη χώρα. Και τότε αλλά και τώρα, μία πραγματικά, ομερτά τρόμου, σιωπής και παραπληροφόρησης κυριαρχούσε και κυριαρχεί.

Η πολιτική πορεία των δύο αυτών κυβερνήσεων δεν αποτελεί μόνο ένα σαφέστατο δείγμα της «εφηρμοσμένης πολιτικής» των δύο τελευταίων δεκαετιών, αλλά κυρίως αποτελεί ένα διαχρονικό φαινόμενο εξαθλίωσης και εξαχρείωσης μεγάλου τμήματος της κοινωνίας με τον εθισμό του στην κουλτούρα του καπιταλισμού-καζίνο, στην λεηλασία της εθνικής πολιτιστικής και λαϊκής συνείδησης του. Ξεκίνησε αυτή η πορεία με το αλήστου μνήμης «η εικόνα του χρηματιστηρίου είναι ο καθρέπτης της ελληνικής οικονομίας» και ολοκλήρωσε την διαδρομή του στις μέρες μας με το «όλοι μαζί τα φάγαμε». Οι ρίζες αυτής της διαδρομής μπορεί να ιχνηλατηθούν στην περιβόητη φράση «Είπαμε να κάνουμε ένα δωράκι στον εαυτό μας, αλλά όχι και έτσι…». Με αυτές τις τρείς φράσεις περιγράφεται όλο το δράμα ενός λαού ο οποίος έφτασε στο σημείο να περιφέρεται στα ακρότατα όρια της «αυτορρύθμισης» του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s