με λένε ελλάδα και είμαι εξουθενωμένη.

  Αρκετά συχνά, το τελευταίο διάστημα, βρίσκω στο email μου πολλά κείμενα, είτε από «forward», είτε από «πρώτη πηγή». Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των κειμένων χαρακτηρίζονται από το αίσθημα της  οργής. Πρωτόγονη και ακατέργαστη οργή που καταληκτικά εκφράζεται μέσω της άποψης «όλοι φταίνε, όλοι είναι κλέφτες και προδότες, όλοι να πληρώσουν». Θα τολμούσα να πω ότι είναι κείμενα με πρωτόλεια συναισθήματα, απεικονίζουν το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οικοδομήθηκαν τα θεμέλια της νεοελληνικής πολιτείας και της νεοφιλελεύθερης  μεταπολιτευτικής περιόδου. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, η προσπάθεια του «συστήματος» εντατικοποιήθηκε στο να κατακερματίσει μυαλά και συνειδήσεις, να απολιτικοποιήσει πλήρως τα συναισθήματα και την καθημερινή ζωή της πλειοψηφίας των πολιτών, να λοιδορίσει οποιαδήποτε ριζοσπαστική πολιτική συλλογικότητα, να εξαφανίσει κάθε ίχνος διάθεσης από πλευράς κοινωνίας στο να εντάξει στην «ανάλυση» της οποιοδήποτε αντικειμενικό ιστορικό στοιχείο. Τελικά, τα «δανεικά» με τα οποία στο παρελθόν «επιβίωνε» αυτή η χώρα, αποδεικνύεται ότι δεν αφορούσαν μόνο στο είδος, δηλαδή το χρήμα, αλλά κυρίως δόθηκαν στο πεδίο της κουλτούρας και του τρόπου ζωής. Ισως γιατί με την συγκεκριμένη κουλτούρα μπορείς ευκολότερα να «κυλήσεις» σε μία διαχρονική, δανειακή σε είδος, φιλοσοφία και στάση ζωής.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα από αυτά τα κείμενα. Διαλέγω το ηπιότερο σε σχέση με τα υπόλοιπα που αναφέρονται σε κρεμάλες, σε μέγα Αλέξανδρους, στον Γιώργη Παπαδόπουλο και άλλα τέτοια ευτράπελα. Εφτασε σε μένα μετά από συνεχόμενες προωθήσεις. Δεν έχει καμία σημασία το όνομα ή το φύλο. Προσέξτε την φρασεολογία, δείγμα πραγματικά του γενικότερου αδιεξόδου και της έλλειψης οράματος. Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι δικές μου.

  «Με λένε Ελλάδα…

Με λένε Ελλάδα. Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν. Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου. Με λίγα λόγια.

Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου, ήμουν πτωχή πλην τίμια. Πολέμαγα για να μεγαλώσω. Πολέμαγα για τους Βαλκανικούς. Πολέμαγα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία. Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω. Πολέμαγα στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν. Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.

Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου. Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια. Η ανοικοδόμηση με τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη. Η Χούντα. Το ΠΑΣΟΚ. Τα λαμόγια στην εξουσία. Το Τσοβόλα δώσ’ τα όλα. Ο Κοσκωτάς. Ο Μητσοτάκης. Οι κοριοί. Το χρηματιστήριο του ’99. Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή. Μαζί και οι παπαγάλοι. Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα. Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα. Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά. Οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι λαϊκιστές στην εξουσία. Πράσινοι και μπλε. Διορίστε, διορίστε, χώστε, φάτε, με ξεσκίσανε φιλαράκι.

Οι συνδικαλιστές. Οι ληστοτραπεζίτες. Οι Αλβανοί και οι σφαγές. Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια. Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους. Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ.

Οι υπουργοί και οι μίζες. Η Ζίμενς, ο Τσουκάτος, ο Αλογοσκούφης. Ο μπουνταλάς κρεμανταλάς Καραμανλής, ο άχρηστος. Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή. Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το Σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι. Είμαι μία βιασμένη τρομοκρατημένη. Μου κλοτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά, με έχουν κάνει σκουπίδι. Με κράζουν οι Γερμανοί, με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης, ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας σήμερα δήλωσε «μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα»!

Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι, διότι εγώ έγινα η πιο βρομιάρα απ’ όλους. Είναι να τρελαίνεσαι, είναι να παραληρείς…

Θα σου έγραφα κι άλλα, είχα πολλά να σου πω, αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως. Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για εμένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ.

Έχω τα ωραιότερα βυζιά που είναι σαν νησιά, τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες, τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά, αλλά δεν με γουστάρει πια κανένας. Διότι είμαι βρόμικη, με βίασαν όλοι.

Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός, ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή. Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας.

Τι να σου λέω άλλο φίλε, είμαι εξουθενωμένη…»

Εαν νομίζετε ότι το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση κάνετε λάθος!  Αποτελεί τον μέσο όρο της άποψης μεγάλης μερίδας πολιτών, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς ευθύνεται για όλα όσα βιώνουμε σήμερα σαν κοινωνία, αλλά κυρίως το πως και γιατί φτάσαμε ως εδώ. Το να αλλάξεις τρόπο σκέψης και να προτάξεις το συλλογικό έναντι του ατομικού, λόγω συγκυρίας, είναι πραγματικά αδύνατο. Είναι αυτό που λέγαμε παλαιότερα, ότι δηλαδή θα έρθει κάποια στιγμή που δεν θα είναι αρκετό το να προστατεύεις και να ενδιαφέρεσαι μόνο για «τα οίκου σου». Συνήθως, όταν πιάνει φωτιά «όλη η γειτονιά» κινδυνεύει άμεσα και ο «οίκος σου». Οταν λοιπόν έχεις συνηθίσει σε ένα συγκεκριμένο διαχρονικό τρόπο σκέψης που αποθεώνει τον ατομικισμό, τότε είναι δύσκολο να επιμερίσεις ευθύνες για το σημερινό πολιτικό αποτέλεσμα. Καταλήγεις στον συλλογισμό ότι «φταίει όλη η γειτονιά και η κακή μας μοίρα». Βέβαια, για να τα λέμε όλα, η «έλλειψη οράματος» που εντοπίσαμε παραπάνω δεν είναι ένα αυτοδημιούργητο φαινόμενο. Εχουν και κάποιοι άλλοι, που αυτοαποκαλούνται «ριζοσπάστες», «ανανεωτικοί», «μετωπικοί», «παραδοσιακοί», ευθύνες για το γεγονός ότι λείπει το όραμα. Η ευθύνη δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο μόνο όσων έχουν κάνει «διαχείριση». Για όλους αυτούς δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να γράψω κάτι. Βρίσκομαι στο στάδιο συλλογής και επεξεργασίας της δικής μου οργής. Θα έρθει η ώρα σύντομα, όταν τελειώσουν οι «…διαδικασίες».

Σε κάθε περίπτωση, δεν έχω καμιά διάθεση να μειώσω ή να υποτιμήσω τον συντάκτη του κειμένου που σας κατέθεσα. Δεν είμαι ελιτιστής. Αυτό που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, είναι να καταλάβω την διαδικασία μέσα από την οποία κατέληξε να εκφράζεται με αυτό τον τρόπο η «εξουθένωση» και ο «βιασμός».

Advertisements

2 comments on “με λένε ελλάδα και είμαι εξουθενωμένη.

  1. Ο/Η taspa λέει:

    Συμφωνουμε η οχι αυτο κρυβεται βαθεια στην ψυχη εκατονταδων χιλιαδων συμπατριωτων μας που βρισκονται σε κατασταση πανικου και φοβιας.
    Ανασφαλεια για το σημερα κι οχι για το αυριο πλεον, αναγκη για αντισταση και φοβος για απολυση.
    Κι ολα αυτα τα ζουν ανθρωποι που αντρωθηκαν σε μια επιπλαστη εικονα ευμαρειας ,που δεν πονεσαν για να δημιουργησουν καθως οι προηγουμενοι αρνηθηκαν να τους διδαξουν την πραγματικη ζωη.
    Οι μεσιλικες και ηλικιωμενοι ειναι αυτοι που παρα την εξαθλιωση τους ειναι ετοιμοι σαν απο καιρο να ξαναγεμισουν τους δρομους και να εκφρασουν την αντισταση τους.
    Θα προτινα τον τιτλο .ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΑ…………..

  2. Ο/Η γιαγκος δρακος λέει:

    Ειναι προφανες οτι το κειμενο ειναι »αυθορμητο».δες την φρασεολογια.ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s