ας βάλουμε επιπλέον χρώμα, περισσότερη έμπνευση.

 

Ένα περίεργο συναίσθημα με διακατέχει από την συμμετοχή μου στις τελευταίες κινητοποιήσεις. Ίδιοι άνθρωποι, ίδια πρόσωπα, λες και το προσκλητήριο εξαντλείται σε μια περιορισμένη ατζέντα καλεσμένων. Αυτό που λείπει από τις συγκεντρώσεις μας δεν είναι ούτε ο παλμός, ούτε η ένταση. Είναι το χρώμα, η αισιοδοξία, η έμπνευση, η αυτοοργάνωση.   Ορισμένες φορές έχω την αίσθηση ότι αποτελώ μέρος ενός ανθρώπινου συνόλου, που δυσκολεύεται να εκφράσει την συσσωρευμένη οργή του, να δώσει διέξοδο στην δυναμική του. Αντλώ αισιοδοξία από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις μαζικοποιούνται όσο περνάει ο καιρός, ασχέτως εάν αυτό το φαινόμενο δεν το εισπράττει πολιτικά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο ΣΥΝ.

 Ίσως γιατί αργήσαμε –σπαταλώντας πολύτιμο πολιτικό χρόνο-στο να επεξεργαστούμε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλάνο- απάντηση στην επίθεση του φιλελευθερισμού σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που εδώ και καιρό επιχειρεί να ανατρέψει χρόνιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, προς όφελος της ομαλής λειτουργίας των αγορών και της περαιτέρω συσσώρευσης του κοινωνικού πλούτου στις δεξαμενές αποθήκευσης των κερδών τους. Απάντηση που θα έπρεπε να κινείται σε δυο άξονες, ιδεολογίας και πρακτικής. Επί του πρακτέου λοιπόν, θυμηθήκαμε ξανά μετά από χρόνια την «αυτόνομη παρέμβαση» ενώ ανακαλύψαμε πριν λίγο καιρό την ανάγκη δημιουργίας «δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ». Ο χρόνος όμως που χάθηκε μέχρι την «ανακάλυψη του τροχού» εκ νέου, είναι καθοριστικός και έχει να κάνει κυρίως με την διαχείριση της καθημερινής πολιτικής μας εικόνας στα μάτια της κοινωνίας.

 Στον ιδεολογικό τομέα, ούτε λόγος να γίνεται. Αποσπασματική έως πολιτικά ελλειμματική η εικόνα μας. Τα πολλαπλά κέντρα παραγωγής πολιτικής εξαντλούν την πρακτική τους στο επίπεδο των αέναων αντιπαραγωγικών συζητήσεων σε επίπεδο εσωκομματικών λειτουργιών. Είναι καιρός λοιπόν να αναλύσουμε ορισμένα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της λειτουργίας μας σαν αποτέλεσμα των παραπάνω στρεβλώσεων.

 Η «κυριακάτικη αυγή» και η «εποχή» -που πραγματικά αποτελούν πολύ αξιόλογη εκδοτική προσπάθεια- διαβάζονται από σχεδόν οκτώ χιλιάδες ανθρώπους σε πανελλαδικό επίπεδο, η δε καθημερινή κυκλοφορία της εφημερίδας μας φτάνει τα 2.500 φύλλα. Σημειώστε ότι μόνο τα μέλη του ΣΥΝ αριθμούν περίπου σε δεκαπέντε χιλιάδες. Ο ραδιοσταθμός «στο κόκκινο» που ξεκίνησε με μια αρκετά αξιόλογη ακροαματικότητα με πάνω από εκατό χιλιάδες μοναδικές επισκέψεις στην ιστοσελίδα του και κατά την περίοδο της νεολαιίστικης εξέγερσης τον Δεκέμβριο του 2008 κατάφερε να μπει σφήνα μέσα στην πρώτη δεκάδα της λίστας των ραδιοφωνικών σταθμών, σήμερα ενάμιση χρόνο μετά, βρίσκεται κάτω από το οριακό 1% ακροαματικότητα. Προφανώς οι «παρεούλες» που ανακυκλώνονται μεταξύ τους σε κάθε περιοδική αλλαγή του προγράμματος εφαρμόζοντας την κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία (εξαιρώ την καταπληκτική εκπομπή του Νίκου Φίλη)  επέφεραν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Όσο για το ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», με μια εκδήλωση-κατά μέσο όρο- κάθε μήνα , με το ζόρι, γατί αναφέρομαι στην κατάσταση των εκδηλώσεων πριν το 2008, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ως ένα άμεσο ιδεολογικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουμε σαν απάντηση στην ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.

 Διάλεξα να παρακολουθήσω, με μικρό κόστος είναι η αλήθεια, σεμινάρια πολιτικής φιλοσοφίας στην «στοά του βιβλίου» από τον καθηγητή-διανοούμενο Χρήστο Γιανναρά, λάτρη των «παραδοσιακών αξιών» του αστικού κράτους, με καθόλου καλή άποψη για τον πολιτικό μας χώρο (μας αποκαλεί εθνομηδενιστές), με μοναδικό σκοπό να ακούσω, να καταλάβω καλύτερα την επιχειρηματολογία της αντίθετης πολιτικής άποψης. Προβληματίζομαι, γιατί συνειδητοποιώ ότι η υποχώρηση μας κυρίως καταγράφεται στον χώρο της διανόησης, εκεί που κάποτε η Αριστερά είχε ρόλο διαμορφωτή της πολιτιστικής κουλτούρας αυτού του τόπου. Ανησυχώ όταν αισθάνομαι πόσο διεισδυτική στο κοινό είναι πλέον η ρητορεία του εθνοκεντρικού μοντέλου σαν προσπάθεια απευθείας απάντησης στις διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις. Και αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε άραγε εμείς σαν πολιτικός χώρος να διοργανώσουμε ελεύθερα σεμινάρια ιδεολογικής κατάρτισης προς τα μέλη μας με έναν Κώστα Βεργόπουλο, με έναν Αριστείδη  Μπαλτά, ή με έναν Γιάννη Δραγασάκη;

Δεν αντέχει ο προϋπολογισμός του κόμματος ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει και επί της ουσίας ομολογούμε αδυναμία ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα; Θα ήθελα επιπλέον να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που οι αγαπημένες μας «τάσεις» προσέφεραν στον πολιτικό μας χώρο κάποια επεξεργασία πάνω σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο;

 Το να «βγούμε όλοι στους δρόμους» δεν είναι θέμα τεχνητής εντολής μέσω ενός πατήματος κουμπιού. Δεν είμαστε μηχανήματα, είμαστε άνθρωποι. Και μάλιστα ιδιαίτεροι άνθρωποι αφού πήραμε την απόφαση να ενταχθούμε στην Αριστερά. Μας αρέσει να εμπνεόμαστε από την λειτουργία του πολιτικού υποκειμένου στο οποίο συμμετέχουμε για να «βγούμε στους δρόμους». Η συγκεκριμένη πρακτική δεν πρέπει να αποτελεί μια «τεχνητή διαδικασία». Θα έλεγα μάλιστα ότι για να κάνουμε την διαδρομή της κεντρικής λεωφόρου θα έπρεπε πρώτα να έχουμε κάνει τις διαδρομές των πόλεων και των γειτονιών μας. Προφανώς δεν είναι θέμα μόνο προσώπων αυτή η «καθυστερημένη αντίδραση» που παρατηρείται. Δεν έχει να κάνει με τον πρόεδρο και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακόμα και με τον Αλέκο Αλαβάνο που προσπαθεί να μας πείσει να μεταφέρουμε το ξεχασμένο αντίσκηνο που είχαμε στήσει στον Περισσό, στον χώρο της πλατείας των Εξαρχείων. Δεν έχει να κάνει καν με τον φόβο μήπως η δυναμική μας κινδυνεύσει να απορροφηθεί από τις προσυνεδριακές διαδικασίες.

 Αυτά αποτελούν απλά τις αφορμές, τα συσσωρευμένα αίτια κρύβονται βαθύτερα. Προέρχονται σαφέστατα από το «πάγωμα» που αισθανόμαστε όταν βλέπουμε ότι οι εξελίξεις μας προσπερνάνε σε καθημερινό πλέον επίπεδο, είναι η συνολικότερη εικόνα που εμφανίζουμε σήμερα στην απογοητευμένη και διαρκώς αναδιπλούμενη με συμπτώματα αυτοαπομόνωσης Ελληνική κοινωνία. Η συνολικότερη διαχρονικά προβληματική μέθοδο ανάπτυξης και τρόπου παραγωγής πολιτικής της εικοσάχρονης πορείας μας. Οι επιμέρους νίκες του κινήματος ήρθαν όταν ξεπεράσαμε –για κάποιο καιρό έστω- τις οργανωτικές μας αδυναμίες και την ομφαλοσκόπηση. Όταν αποφασίσαμε να αφήσουμε τα γραφεία και να «κατεβούμε» στις εστίες των γεγονότων εφοδιάζοντας τα με παραγωγή πρωτογενούς πολιτικής. Όταν αποφασίσαμε να συντονίσουμε λόγο και δράση. Όταν αναπτύξαμε αντίλογο και διαμορφώσαμε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις. Για αυτό κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων πολιτών, για αυτό επικοινωνήσαμε εκ νέου με την φοιτητική νεολαία. Κάτι που δεν κάναμε ως οφείλαμε σαν Αριστερό κόμμα στον συνδικαλιστικό χώρο. Εκεί δεν υπήρξε παραγωγή πολιτικής από μεριά μας.

 Τώρα τρέχουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο από την αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια του τελευταίου διαστήματος. Η διαχρονική πορεία –είναι εδώ για να μείνει- της οικονομικής κρίσης, που καλό θα ήταν να ευχόμαστε να μην μετατραπεί σε ολοκληρωτική κοινωνική κρίση, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε απρόβλεπτες εξελίξεις που δύσκολα αντιμετωπίζονται, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να κερδίσουμε λίγο από τον χαμένο χρόνο. Σε αυτό το σημείο ακόμα και εάν τα αριστερά κόμματα δεν είχαν ποτέ επινοήσει την συνεδριακή διαδικασία, εμείς σαν Συνασπισμός θα έπρεπε σήμερα να την εφεύρουμε. Τόσο ανάγκη έχουμε από ένα συνέδριο. Όχι βέβαια με διαδικασίες «εξωτερικού φρεσκαρίσματος του οικήματος» αλλά με μια εν γένει αλλαγή νοοτροπίας και λειτουργίας του ανθρώπινου δυναμικού που κατοικοεδρεύει στο οίκημα. Να μην φοβηθούμε να εφοδιάσουμε την θεματολογία της πολιτική μας ατζέντας από τις εξελίξεις στην κοινωνία, να διαμορφώσουμε την αριστερή απάντηση στην οικονομική κρίση με ένα νέο πολιτικό ντοκουμέντο που θα περιέχει συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις διεξόδου. Να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη δομικών αλλαγών στην καθημερινή λειτουργία του κόμματος, να αναβαθμίσουμε ποιοτικά τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της. Να σταματήσει η λειτουργία των πολλαπλών κέντρων παραγωγής παράλληλων πολιτικών εντός του κόμματος και να δομήσουμε έναν νέο τρόπο παραγωγής ιδεολογικής και πρακτικής δουλειάς από τις θεματικές επιτροπές του κόμματος αναβαθμίζοντας την λειτουργία τους. Να ξαναβρούμε την χαμένη εμπιστοσύνη ανάμεσα μας, αφήνοντας προς το παρών στην άκρη το πώς θα μετασχηματίσουμε άμεσα την Ελληνική κοινωνία σε σοσιαλιστική. Δυστυχώς δεν επίκειται σοσιαλισμός την επόμενη εβδομάδα στην χώρα μας. Ούτε και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται αυτή η εξέλιξη στο άμεσο χρονικό διάστημα. Ας επικεντρωθούμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών στην χώρα μας, ας μπούμε στον κόπο να αναλύσουμε με ποιόν τρόπο η πολιτική σήψη του διπολικού μας συστήματος στηρίζει την άμυνα της σε θεωρίες περί απόλυτης ομοιομορφίας όλων των πολιτικών υποκειμένων σε επίπεδο ευθυνών, ας το συνδέσουμε με την επιχειρούμενη καταρράκωση του δημόσιου τομέα, τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από την ανεργία και τον αποκλεισμό της από την παραγωγική διαδικασία, την ιδεολογική αξιοποίηση της έννοιας του «έθνους» για μια ακόμη φορά, ως απαραίτητο εργαλείο διαθρωτικών καπιταλιστικών αλλαγών στον τόπο μας.

 Γιατί τελικά σοσιαλισμός με ανέχεια, πείνα και κοινωνική βαρβαρότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί είναι ένας νέος κοινωνικο-οικονομικός φασισμός. Έχουν γνώση οι φύλακες; Εάν ήμουν γιατρός θα δήλωνα «συγκρατημένα αισιόδοξος».

Advertisements

8 comments on “ας βάλουμε επιπλέον χρώμα, περισσότερη έμπνευση.

  1. Ο/Η Irene λέει:

    To άσχημο και λυπηρό,είναι ότι,ακόμα και σήμερα,ακόμα και τώρα που δειλά-δειλά,παραδεχόμαστε ότι μείναμε πίσω,εξακολουθούμε να αναλωνόμαστε με το ποιος θα «φάει» τον άλλο.
    Το πρώτο κόμμα που προέβλεψε την κρίση,φάνηκε ανίκανο να κάνει κατανοητές στον κόσμο τις θέσεις του,τις λύσεις του,όχι από έλλειψη γνώσης,αλλά από έλλειψη θέλησης να αφήσει στην άκρη αντιθέσεις που,για μένα,θα έπρεπε να μην παίζουν κανένα ρόλο.
    Εξ ου και η άνοδος του ΚΚΕ,το οποίο,παρεμπιπτόντως,καλούμε σε ενιαία δράση,την στιγμή που είναι κοινός τόπος,ότι ούτε μεταξύ μας φαίνεται να μην έχουμε όρεξη να συνεννοηθούμε,προσφέροντας σε μια δογματική ηγεσία,ένα ακόμα επιχείρημα για να απορρίψει,αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε τέτοιες συνθήκες.
    Όταν λείπει η πραγματική θέληση,λείπει και η όρεξη και η φαντασία και η πρωτοτυπία.
    Θα μπορέσουμε να τα βρούμε πριν να είναι αργά;

  2. Γιάννη συμφωνώ απόλυτα!
    Η πολιτική χρειάζεται έμπνευση και χρειάζεται και θεωρητικά εργαλεία. Όσο λιγότεροι κρατούν τα εργαλεία, τόσο λιγότερη έμπνευση υπάρχει και τόσο λιγότερο δημοκρατία φυσικά. Οι κινήσεις δεν λειτουργούν για να συζητάνε πολιτικά και θεωρητικά επίδικα. Και να σου πω κάτι, το βασικό είναι ότι έχουμε χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη μεταξύ μας!
    Κι επειδή εγώ χαΐρι δεν βλέπω εκεί μέσα, άρχισα πάλι το διάβασμα…μόνη μου! Να δω με ποιον θα τα συζητάω…με τις φίλες και τους φίλους μου προφανώς! Έστω!
    υ.γ. πάντως, τα μαθήματα που έκανε το Πουλαντζάς δεν είχαν και καμιά τρελή συμμετοχή! Αλλά πρέπει να ενταθούν μπας και ξυπνήσουμε και αρχίσουμε να πηγαίνουμε!

    • Ο/Η yiannis63 λέει:

      «Όσο λιγότεροι κρατούν τα εργαλεία, τόσο λιγότερη έμπνευση υπάρχει και τόσο λιγότερο δημοκρατία φυσικά» Νομίζω ότι τα είπες όλα………
      Απλά να συμπληρώσω ότι «Αριστερά» σημαίνει μοιράζομαι…σημαίνει ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ…

  3. Ο/Η taspa λέει:

    Καλημερα, ελπιζω να το διαβασουν οι ‘ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ’ και να το ‘Αναγνωσουν’
    Νομιζω πως οι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ αν συνεχισουν να μη εισακουονται εχουν τροπους να εκδηλωσουν την παρουσια τους.
    Γνωριζουν να συναντονται και να αγωνιζονται μεσα στην κοινοτητα ,χωρις εξτρεμισμους και κραυγες.

  4. Ο/Η AS λέει:

    Εκεί που είμαστε, πλέον, τα εργαλεία θα είναι επανεφεύρεση της αυτοοργάνωσης, επανεφεύρεση της «αριστερής ηθικής» – άρα παρεμβατικά στην κοινωνία, χωρίς ευκολίες που υπηρετούν μόνον κοινοβουλευτική διαχείριση, αλλά απαξιώνουν την «αριστερά» – και, όπως πρόσφατα υποδεικνύουν ότι αντιλαμβάνονται και οι σύντροφοι από το Ν.Α.Ρ. και τη ν.Κ.Α., απαξίωση όποιων δογματισμών υπέρ, όπως ξεκάθαρα δηλώνεις και στο άρθρο σου, της αναγέννησης της «πραγματικής πολιτικής» εκεί που αυτή αρμόζει: στα κινήματα και στις κοινότητες, αλλά μακριά από «μεσσιανισμούς» και «ελιτισμούς» ή «συντεχνιασμούς», με μπούσουλες το διεθνισμό και την αλληλεγγύη…

    Νά ‘σαι καλά, πάντως: αναπτερώνεις ελπίδες!

  5. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Γιάννη, έχεις δίκιο, πολύ δίκιο και χαίρομαι που συμφωνώ μαζί σου μετά από καιρό. Στην αριστερά χρειάζονται σχέσεις εμπιστοσύνης κατά την γνώμη μου – υπάρχει πολύς κόσμος που απλά έχει ματαιωθεί ξανά και ξανά από τις παρεούλες εξουσίας και δεν θέλει να ξαναζήσει την εντός εχθρικότητα. Όλοι αυτοί και εμείς μαζί σε ένα περιβάλλον αμοιβαίου σεβασμού και συντροφικότητας θα επιστρέφαμε αμέσως. Πρώτα όμως κάποιοι πρέπει να πάψουν να ελέγχουν καταστάσεις – χρειάζεται και συλλογικότητα και κοινοκτημοσύνη του κοινού μας σπιτιού. Αλλιώς;

    • Ο/Η yiannis63 λέει:

      ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να διαφωνούμε, χωρίς αυτό να είναι άσχημο, εαν αποφασίσουμε να καταλήξουμε στην σύνθεση. Φαντάσου ένα κόμμα που όλοι συμφωνούν με όλους…
      Απίστευτη βαρεμάρα, θα ήμουν ο πρώτος που θα έφευγα…στην Αριστερά πρέπει πρώτα από όλα να αμφισβητείς, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό εαν έχουμε δίκιο σε όσα λέμε και κυρίως σε όσα κάνουμε. Για την «συλλογικότητα και κοινοκτημοσύνη του κοινού μας σπιτιού» χρειάζεται να γίνουν βήματα προόδου από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Παρακολουθώ με ανησυχία είναι η αλήθεια ότι στο κοινό μας σπίτι δημιουργείται μια αναδιάρθωση του «εσωτερικού μας χώρου» για να προστεθούν νέα ευάερα και ευήλια «δωμάτια». Σε κάθε περίπτωση στο δικό μου blog ησουν και θα είσαι πάντα πολύ ευπρόδεκτος σύντροφε μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s