με αφορμή ένα τέλος εποχής…

 Τα καλά μου φιλαράκια κουπέπκια μου ζήτησαν να περιγράψω τις εντυπώσεις μου από την πορεία της προηγούμενης Τετάρτης. 

Περίπου σαράντα χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στους δρόμους εκείνη την ημέρα. Ας το δεχθούμε σαν μια καλή αρχή. Το απογοητευτικό είναι ότι βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή των αντιδράσεων, ενώ εξελίσσεται η οικονομική κρίση. Δηλαδή ακολουθούμε κατά πόδας τις εξελίξεις. Δεν θέλω να πω μας σέρνουν. Είναι βαριά κουβέντα. Επειδή όμως τα πάντα είναι συγκρίσιμα μεγέθη, ας αναλογιστούμε ότι στην Αττική υπάρχουν περίπου 350.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Δηλαδή ένας στους δέκα συμμετείχε στην κινητοποίηση. Θα το παραλληλίσω, αυθαίρετα έστω, με το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός, μια μέρα πριν την κινητοποίηση, στο παιχνίδι του με την Μπορντό για το Champions league είχε σαράντα χιλιάδες κόσμο. Ενώ ο Παναθηναικός στο παιχνίδι με την Ρόμα, λίγες μέρες πριν, είχε εξήντα χιλιάδες κόσμο.

Να δεχθώ ότι η Γ.Σ.Ε.Ε. δεν εμπνέει, ούτε φυσικά και ο πρόεδρος της. Να δεχθώ ότι ούτε ο ξεπερασμένος, κομματικοδίαιτος συνδικαλισμός, όπως αυτός εκφράζεται από τους σημερινούς εργατοπατέρες δεν μπορεί να εμπνεύσει πια. Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ με τίποτα, είναι ότι επί της ουσίας η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού μοιάζει όχι μόνο να μην έχει καταλάβει πόσο οριακή είναι η κατάσταση στην χώρα μας, αλλά δείχνει παγιδευμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, έτοιμη να εκχωρήσει την διαμόρφωση του μελλοντικού πλάνου επιβίωσης της, στα χέρια αυτών που ευθύνονται για την σημερινή υποβάθμιση της, για ακόμα μια φορά. Καμία συνειδητοποίηση της ανάγκης για συλλογική αντίδραση στα τεκταινόμενα, προσπαθώντας έστω και την ύστατη ώρα να υπερβεί το υπερ-εγώ.

Ενα υπερ-εγώ που μάλλον αυτοπροσδιορίζεται ως ηδονική εσώτερη λειτουργία, στο να αναπαράγει καθημερινά τους νόμους της ζούγκλας και να επιβιώνει θεοποιώντας την ιεραρχική δομή μιας αγοραίας κοινωνίας. Εδώ και χρόνια, από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, το αγοράζειν (οι νόμοι της αγοράς) έχει αντικαταστήσει στο συλλογικό ασυνείδητο του έθνους το βουλεύεσθαι (ως διαλεκτικό τρόπο του αποφασίζειν).

Καιροί ανέχειας και πείνας εν μέσω υλικής αφθονίας. Συσσώρευση υπερπαραγωγής του προιόντος με ταυτόχρονη καταναλωτική αδυναμία αφομοίωσης του. Επιζητείται ένας πρόσκαιρος συμβιβασμός. Μεταξύ της λειτουργίας της αγοράς και του ρόλου του κράτους στην αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Πρόσκαιρος, γιατί ως γνωστόν η συσσώρευση του κεφαλαίου παρουσιάζει αέναη δυναμική στην απορρόφηση όλων των πόρων με σκοπό την μετατροπή τους σε κέρδος. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας «Δημιουργικής ανακύκλωσης». Και ξανά προς την δόξα τραβά. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, όπως λέει και ο Εθνικός μας ύμνος. Παραμένει ζητούμενο η περαιτέρω αναδίπλωση των αγορών, όσο οι πρωτογενείς πηγές συσσώρευσης λιγοστεύουν.

Εαν θέλουμε σαν Αριστερά να παρέμβουμε με έναν ριζοσπαστικό τρόπο πρέπει να σταματήσουμε να χαιδεύουμε τα αυτιά της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας όπου μεγάλο μέρος της συμμετείχε στο διαχρονικό πάρτι ή προσπάθησε να συμμετέχει σε αυτό, όταν οι σειρήνες της κοινωνικής διαφθοράς τραγουδούσαν ανέμελα. Ακολούθησαν, αφομοιώθηκαν στο δικομματικό περιβάλλον, προσδοκώντας προσωπικά οφέλη αρκετά από τα μέλη της. Χάθηκε η έννοια της «κοινότητας». Σταμάτησε ο χρόνος να κυλάει. Τα μάτια όλων καρφωμένα στον δείκτη του χρηματιστηρίου. Σαν το ρολόι, τικ-τακ, τικ-τακ, ανεβοκατέβαινε. «Να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία, την συγκυρία». Ολα συγκυριακά σε αυτό τον τόπο, η ανάπτυξη, η Δημοκρατία, ο ομαλός κοινοβουλευτικός βίος.

Χάθηκε η μπάλα στους διαδρόμους της εκτελεστικής εξουσίας, στα γραφεία των υπουργών που παρελάμβαναν καμένη γη από τους προκατόχους τους επί 35 συναπτά έτη. Για να έρθει να «κτίσει» η δικιά τους εταιρεία, έστω και στα «καμένα». Μη μου πεις ότι δεν γνωρίζαμε, όχι δεν θα το αντέξω αυτό, μην μας περνάς για ηλίθιους. Επικυρώναμε -με την ψήφο μας- συνεχώς, προγράμματα που δεν τηρήθηκαν ούτε κατ’ ελάχιστα. Εγκλημα κατά συρροή. Αρκεί να μην ήμασταν εμείς τα θύματα. Δηλαδή ΕΓΩ.

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Εκεί που ορκιστήκαμε, εκεί φτύσαμε. Σε μια πατρίδα που την βλέπαμε σαν λάφυρο, σε μια θρησκεία συσσωρευτή ιδιωτικού υλικού πλούτου. Σε μια οικογένεια που άφωνη και αμέτοχη παρακολουθεί τα «δελτία των οκτώ». Οχι, δεν φταίνε ούτε οι κακοί Γερμανοί, οι κακοί Αγγλοι και οι Αμερικάνοι. Ας δανειστώ μια έκφραση από έγκριτο ακαδημαικό καθηγητή, με τον οποίο αρκετά μας χωρίζουν. «Η κατά κεφαλήν καλλιέργεια». Μάλλον αυτό φταίει. Αν δεχθούμε ότι η καταστροφή που παρακολουθούμε στους δέκτες μας δεν αποτελεί φυσικό φαινόμενο. Με ευθύνη πολλών. Προοδευτικών κομμάτων, του κόσμου της διανόησης, που τουλάχιστον διαχειριστική ευθύνη δεν έχουν. Δεν μπόρεσαν όμως να καταθέσουν μια ορατή ενναλλακτική πρόταση. Τουλάχιστον έστω τώρα, την τελευταία στιγμή, πριν να είναι πολύ αργά, ας το κάνουν. Προς το παρών απολαύστε το «κατά κεφαλήν αόρατο εισόδημα».

Υπάρχει και αυτή η τόσο κυνική ομολογία, που δεν με αφήνει να κλείσω μάτι.
ΚΡΙΣ ΠΡΑΙΣ (διευθυντής του Ελληνικού τμήματος του οίκου αξιολόγησης fitch):
«Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδος δημιουργήθηκε από τις επιλογές των Ελληνικών κυβερνήσεων και κατ’ επέκταση των Ελλήνων πολιτών που τις στήριζαν»

Μας πήραν χαμπάρι αδέλφια, η χαμένη μαγκιά της φυλής, η χαμένη τιμή του έθνους. Ενός λεπτού σιγή παρακαλώ, όλοι όρθιοι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s