η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών.

 pirates

 

Θα ξεκινήσω ανάποδα. Οχι από την αρχή, αλλά από το τέλος της διαδρομής για την μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα με την μορφή που την ξέραμε εως τώρα. Κάθε «τέλος εποχής» αυτοπροσδιορίζεται κατά έναν περίεργο τρόπο από έναν πρακτικό «συμβολισμό».  Για την χώρα μας ένας τέτοιος συμβολισμός αποτελεί η στιγμή της κατεδάφισης των studio ηχογράφησης της columbia. To ποιοί πήραν την απόφαση για την συγκεκριμένη ενέργεια αποκτά τεράστια σημασία. Είναι οι σημερινοί ιδιοκτήτες -οι απόγονοι του ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑ- του χώρου που έγινε η  κατεδάφιση, όπου στεγαζόντουσαν γραφεία, αποθήκες και τα studio της Ελληνικής μουσικής αυτοκρατορίας που «έχτισε» ο ίδιος. Για ποιόν λόγο έγινε αυτό; Μά φυσικά για να φτιαχθεί ένα μεγάλο συγκρότημα πολυτελέστατων κατοικιών. Το να γκρεμιστεί μέσα σε μία νύχτα, με ευθύνη του υπουργείου πολιτισμού που δεν «ήξερε» και δεν «κατάλαβε» ότι χάνεται στην κυριολεξία ένα μουσείο τέχνης το οποίο «μεγάλωσε» μουσικά γενιές και γενιές και το οποίο φιλοξένησε συνθέτες και μουσικούς που σφράγισαν με την παρουσία τους την ιστορική διαδρομή της νεώτερης Ελλάδας, αποτελεί την οπτική γωνία με την οποία χρόνια τώρα βλέπουν οι δισκογραφικές εταιρείες και το Ελληνικό κράτος το «βιομηχανικό προιόν» που ακούει στο όνομα μουσική.

Υπηρετώντας αυτόν τον χώρο τα τελευταία είκοσι χρόνια σχεδόν, από την πλευρά των «συνεργατών» όπως αποκαλούσαν οι δισκογραφικές εταιρείες τους ιδιοκτήτες δισκοπωλείων και το απασχολούμενο προσωπικό τους, είχα την τύχη να αποκτήσω εμπειρία για το πώς σκέφτονται και λειτουργούν τα μονοπώλια, πώς ρυθμίζονται οι  νόμοι της «ελεύθερης αγοράς» του συγκεκριμένου προιόντος. Είχα την τύχη να συνειδητοποιήσω από πολύ «πρώτο χέρι» το παντελώς ηλίθιο της σημασίας του όρου «υγιής ανταγωνισμός».
Το εκπληκτικό με τον συγκεκριμένο χώρο είναι, ότι κάθε πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία αποτελεί από μόνη της ένα μονοπώλιο ! Ολα αυτά τα μονοπώλια συγκροτούν ένα καρτέλ που διαμορφώνει απόλυτα και εντελώς αυθαίρετα όχι μόνο την τιμή του προιόντος  – πράγμα παράνομο απο την Ευρωπαική νομοθεσία- αλλά και την διαχρονική εξέλιξη σε καθαρά πολιτιστικό επίπεδο της μουσικής κουλτούρας και διαπαιδαγώγησης του ευρύτερου παγκόσμιου μουσικού κοινού. Με λίγα λόγια οι δισκογραφικές εταιρείες προσπαθουν να «επιβάλλουν» μέσω συγκεκριμένων τρόπων προώθησης, το είδος της μουσικής που θα ακούει ο ακροατής και εν δυνάμει καταναλωτής.

Πόσοι από εμάς έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην ουσία δεν υπάρχει -παρά στο ελάχιστο-  ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των εταιρειών; Στα σούπερ μάρκετ μπορείς να βρείς και να συγκρίνεις τιμές μεταξύ βασικών αγαθών. Συγκρίνεις τις τιμές στο αλεύρι λόγου χάρη, συγκρίνεις τις τιμές στο γάλα, στα γιαούρτια, σε όλα τα είδη.
Στην μουσική βιομηχανία δεν υπάρχουν τέτοιοι νόμοι. Γιατί ο κάθε καλλιτέχνης, μουσικός, ερμηνευτής, συνθέτης μπορεί να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας μόνο σε μια εταιρεία, και η δουλειά του μπορεί να εκδωθεί μόνο από την εταιρεία που έχει τα δικαιώματα του για όσο χρόνο διαρκεί το συνήθως αποικιοκρατικό συμβολαιο που καλείται να υπογράψει κυρίως ο νεοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης. Με λίγα λογια η κάθε εταιρεία κατέχει στην κυριότητα της ένα μοναδικό προιόν που αποκλείεται να το βρείς από κάπου αλλού για να μπορείς να συγκρίνεις τιμές.

Δανειζομαι στην τύχη ένα όνομα. Γιάννη Πάριος. Γνωστός και μη εξαιρετέος. Εκατομμύρια πωλήσεις στην καριέρα του σε δίσκους, κασσέτες, CD και τώρα DVD.  Εαν θέλεις να ακούσεις την νέα μουσική δουλεία του συγκεκριμένου καλιτέχνη μπορείς να την προμηθευτείς μόνο από την MINOS-EMI. Από πουθενά αλλού. Καμία άλλη εταιρεία δεν έχει τα δικαιώματα του. Εαν θέλεις να ακούσεις τον Παχάλη Τερζή, μόνο από την SONY-BMG. Από πουθενά αλλού. Εαν γουστάρει το παιδί σου να ακούσει το τραγούδι του Ρουβά, που θα μας εκποσωπήσει στην EUROVISION, μπορεί να το αγοράσει ο καταναλωτής αλλά και η επιχείρηση που θα του το προσφέρει μόνο από την UNIVERSAL. Απο πουθενά αλλού!  Μια ωραία πρωία λοιπόν συνεδριάζει το Διοικητικό συμβούλιο του I.F.P.I. που αποτελείται από τους διευθυντές των Εν Ελλάδι δισκογραφικών εταιρειών και μεταξύ άλλων, συζητάνε και το θέμα των τιμών. Πρώτη τον χορό των αυξήσεων ξεκινάει η MINOS-EMI. Η ναυαρχίδα της Ελληνικής μουσικής βιομηχανίας είτε στο Ελληνικό, είτε στο διεθνές ρεπερτόριο γιατί καλύπτει το 60% περίπου της παραγωγής στην Ελληνική μουσική βιομηχανία.  Είναι ο λεγόμενος «καινούργιος τιμοκατάλογος» που έν ήδοι κυβερνητικού διατάγματος αποστέλεται σε όλους τους «συνεργάτες». Σε λιγότερο από μια εβδομάδα ακολουθούν «νέοι τιμοκατάλογοι» από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες δισκογραφικές εταιρείες. Με αυτόν τον τρόπο το cd το βρήκα σαν εμπόρευμα στα εννέα ευρώ( 2.700 δρχ. τότε…) περίπου -οι νέες κυκλοφορίες- το 1989, και τα άφησα στα είκοσι δύο ευρώ !!! το 2008. Μια αδικαιολόγητη αύξηση του 150% περίπου. Και να σκεφτεί κανείς ότι η τιμή του cd, στις νέες κυκλοφορίες σταθεροποιήθηκε στα δεκαοχτώ με είκοσι ευρώ από το 2.000 !!!. Εαν δεν είναι αυτός ο ορισμός του καρτέλ, τότε ποιός είναι ;

Μεταφερόμαστε Χριστούγεννα του 1995(;). Συνήθως στις εορταστικές περιόδους της αγοράς, στην δισκογραφία κυκλοφορούν όλες οι νέες μουσικές δουλειές των γνωστών ονομάτων. Τότε βέβαια δεν υπήρχε κρίση. Θα σας καταθέσω μια μαρτυρία για το πώς οι ίδιες οι εταιρείες δημιούργησαν με την πολιτική τους την κρίση στην δισκογραφική αγορά, πρίν καν αυτή επεκταθεί σε όλους τους τομείς. Τότε είμαι μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου συλλόγου δισκοπολών, που αντιπροσωπεύει περίπου 200 μικρομεσαία δισκοπωλεία από τον Εβρο εώς την Κρήτη. Εννοείται πως η τότε αλυσίδα δισκοπωλείων «METROPOLIS» αλλά και τα μεγάλα δισκοπωλεία της Θεσσαλονίκης «ΠΑΤΣΗΣ» αρνούνται να γίνουν μέλη στον σύλλογο μας γιατί θέλουν να έχουν «μεγαλύτερα περιθώρια ευελιξίας στις κατ’ ιδία διαπραγματεύσεις με τις εταιρείες» όπως μας δηλώθηκε. Κατανοητό αυτό. Εκείνη την εποχή λοιπόν το cd με βάση τους νέους τιμοκαταλόγους που μας έστειλαν, παρουσίαζε μια αύξηση μέσα σε πέντε χρόνια 100%. Αρχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε σαν σύλλογος πιά. Παίρνω τηλέφωνο τον οικονομικό διευθυντή της ΜΙΝΟΣ και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος :

Kύριε τάδε μου (σημ. συντάκτη…που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα σου ρε κερατά…) δεν καταλαβαίνετε ότι η συγκεκριμένη οικονομικη πολιτική που ακολουθείτε με τις συνεχόμενες αυξήσεις θα επιφέρει μεγάλο πρόβλημα στην αγορά; Δεν καταλαβαίνετε ότι το συγκεκριμένο προιόν έχει ανάγκη από μια διαφορετική αντιμετώπιση ;

– Και τι θέλετε να κάνουμε. Οταν πέφτουν οι πωλήσεις εμείς αυξάνουμε τις τιμές για να ισοσκελίσουμε τον ισολογισμό της εταιρείας. Σε ένα μήνα είμαστε υποχρεωμένοι να παρουσιάσουμε το ισολογισμό βάσειτων οικονομικών στόχων που μας έβαλαν οι απ’ έξω. ( Οπου οι «απ’ έξω» στην συγκεκριμένη περίπτωση βάζεται τον οικονομικό διευθυντή της EMI στην Αγγλία που μοιράζει τους οικονομικούς στόχους της κάθε χρονιάς στους εδώ διευθυντές των θυγατρικών. Η ΕΜΙ έχει ήδη εξαγοράσει την ΜΙΝΩΣ στην εποχή που αναφέρομαι.)

Μα είναι λογική αυτή που μου λέτε; Πως εμείς θα δώσουμε στον καταναλωτή ένα cd στην τιμή των 16 και 17 ευρώ ; Δεν καταλαβένεται ότι εμείς τα μαγαζιά θα πληρώσουμε την πολιτική σας και οι καταναλωτές θα γυρίσουν την πλάτη σε όλους μας ;

– Τι να σου κάνω εγώ; Οποιο μαγαζί θέλει ας μην αγοράσει τον Πάριο. Ο καταναλωτής που θέλει να τον αγοράσει, θα τον βρεί στο επόμενο μαγαζί, αλλά και συλογικά να μου πείς ότι δεν θα τον αγοράσετε θα το δώσουμε στα μεγάλα μαγαζιά και στις «αλυσίδες». Εσείς θα χάσετε. Πάριο έχουμε μόνο εμείς, και εμείς καθορίζουμε τις τιμές.

Τέλος διαλόγου. Εκβιασμός είπατε; Εχει και συνέχεια !

Kατα αρχάς να ζητήσω συγνώμη προκαταβολικά, δεν θυμάμαι εάν όλα αυτά έγιναν το 94, το 95, ή το 96. Οπως θα δείτε έχει μικρή σημασία. Τα πρώτα σημάδια λοιπόν της πτώσης στις πωλήσεις ηχογραφημάτων δεν άργησαν να φανούν. Λογικό, εάν σκεφθεί κανείς ότι ακόμη και σήμερα χρειάζεται ενα ημερομίσθιο του βασικού μισθού για να αγοράσει κανείς ένα cd!. Αμέσως μετά από εκείνον τον διάλογο και το τέλος της εορταστικής περιόδου, πραγματοποιούμε γενική συνέλευση σαν σύλλογος και αποφασίζουμε να αντιδράσουμε. Κανονίζουμε να δούμε όσους διευθυντές μπορούμε ξεχωριστά τον καθένα στην αρχή, να επισκεφθούμε το σωματείο των Ελλήνων Τραγουδιστών, να επισκεφθούμε τον τότε υφυπουργό εμπορίου Κ. Χρυσοχοίδη, να διοργανώσουμε μια κεντρική εκδήλωση στο Θέατρο ΠΑΛΛΑΣ για να ενημερώσουμε τον κόσμο για την πολιτική των εταιρειών και τέλος να παραστούμε στην επόμενη συνεδρίαση του I.F.P.I. και να συζητήσουμε τα προβλήματα της μουσικής βιομηχανίας παρουσία όλων των διευθυντών των δισκογραφικών εταιρειών. Και ήρθε η ώρα να μιλήσω με ονόματα. Προσωπικά συμμετέχω σε δύο συναντήσεις στην αρχή. Με τον κ. ΜΙΛΤΟ ΚΑΡΑΤΖΑ τότε διευθυντή της BMG ο οποίος ήταν και ο πρόεδρος του Δ.Σ. του τότε I.F.P.I. και στην συνέχεια με τον κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΠΟ ο οποίος ήταν διευθυντής της Ελληνικής MUSIC-BOX που τότε πρόσφατα είχε συγχωνευτεί με την ΛΥΡΑ, μια από τις ιστορικότερες Ελληνικές εταιρείες της μουσικής βιομηχανίας  που αποτελούσε το αντίπαλο δέος για τις πολυεθνικές εταιρείες στην εγχώρια μουσική αγορά. Υποσχέσεις και από τους δύο, κυρίως όμως από τον κ. ΚΑΠΠΟ για υποστήριξη των αιτημάτων μας, στο επερχόμενη κρίσιμη συνεδρίαση. Συνάντηση με τον Χρυσοχοίδη και δευσμεσή του ότι θα εξετάσει το αίτημα μας για μείωση του ΦΠΑ στα μουσικά είδη από 18% σε 8%. Αυτομάτως θα είχαμε μια μείωση τιμής της τάξης του 10%. Υποσχόμαστε και εμείς σαν σύλλογος να πιέσουμε τις εταιρείες και τα μέλης μας για περαιτέρω μείωση των τιμών. Συναντάμε εκπροσώπους από τους τραγουδιστές, όπως ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΡΝΑ και ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ. Πλήρης ταύτιση απόψεων, ενώ μας διαβεβαιώνουν ότι και εκείνοι αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με την μη καταβολή των πνευματικών δικαιωμάτων από τις δουλειές τους, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα λογιστήρια των εταιρειών δεν τους επιτρέπουν να δουν στοιχεία πωλήσεων από τους δίσκους τους !!! Διοργανώνουμε με την υποστήριξη τους, μια καταπληκτική συζήτηση-μουσική εκδήλωση σε ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ που την ονομάζουμε «για την χαμένη «τιμή» του Ελληνικού τραγουδιού». Το μουσικό μέρος της εκδήλωσης απ’ ότι θυμάμαι καλύπτει η ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ και ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ. Ενημερώνουμε τον κόσμο για τις ενέργειες μας και για τα προβλήματα της Ελληνικής δισκογραφίας, προσπαθώντας να αναδείξουμε την πολιτιστική διάσταση του προβλήματος  και ότι σαν προιόν καλλιτεχνικής έμπνευσης διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα άψυχα εμπορικά προιόντα, απαιτώντας παράλληλα την δραστική μείωση των τιμών έτσι ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμο σε κάθε σπίτι και κοινωνική τάξη.

Μετά από όλα αυτά έρχεται η μέρα της κρίσης. Μια πενταμελής επιτροπή του συλλόγου μας, μεταξύ αυτών και εγώ, συμμετέχουμε στην συνεδρίαση του ΔΣ του IFPI. Συμμετέχουν οι κ.κ. ΚΑΡΑΤΖΑΣ, ΚΑΠΠΟΣ, ΙΩΑΝΝΟΥ από την UNIVERSAL και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ – ο γνωστός μουσικός παραγωγός- τότε διευθυντής της VIRGIN.
Toυς διευθυντές της MINOS – EMI και της SONY δεν τους θυμάμαι. Η ατμόσφαιρα είναι από εχθρική εώς πολεμική. Μας δηλώνουν απερίφραστα, ότι εαν μειωθεί το ΦΠΑ σε 8% την άλλη μέρα θα βγούν όλες οι εταιρείες μαζί και θα ανακοινώσουν νέες αυξήσεις των προιόντων τους της τάξης του 10% !!!. Αρνούνται οποιαδήποτε μείωση τιμών, ενώ θυμάμαι τον κ. ΙΩΑΝΝΟΥ σηκωμένο όρθιο, να φωνάζει και να λέει «δεν θα κάνετε εσείς ότι θέλετε, εμείς θα καθορίσουμε τις τιμές, είναι δικά μας τα προιόντα και όποιος γουστάρει ας αγοράζει». Αυτός ήταν ο ρόλος του σκληρού «μπάτσου». Δείτε  τώρα και τον ρόλο του καλού «μπάτσου». Απο τον διευθυντή της ΜΙΝΩΣ ή της SONY (δυστυχώς αυτή την λεπτομέρεια δεν την θυμάμαι καλά…) να μας λέει… «ελάτε ρε παιδιά ας βρούμε μια λύση, αφού έτσι και αλλιώς το σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον τα μισά σας μέλη θα ακολουθήσουν την πολιτική μας, με κάποιες «παροχές» επιπλέον που θα τους δώσουμε, ενώ άμεσος στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τις μεγάλες λιανικές αλυσίδες του προιόντος μας, να ανοίξουν και άλλα σημεία πώλησης σε μεγάλους δήμους. Είναι κρίμα εσείς να «πεταχτέιτε έξω» από την αγορά». Ωμός εκβιασμός είπατε ;

Οσοι είχαν πεί ότι θα μας υποστηρίξουν είχαν πιεί το αμίλητο νερό, ενώ ακόμα θυμάμαι τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΙΔΗ επί τρείς ώρες που κράτησε η κουβέντα, να έχει σκύψει το κεφάλι του, να μην καταφέρνει να αρθρώσει μία λέξη και να μην συμμετέχει καθόλου στην συζήτηση. Προφανώς διαφωνούσε απόλυτα με αυτά που έλεγαν οι συνάδελφοι του, αλλά που θάρρος να διαφωνήσει ανοικτά μαζί τους. Μεγάλη υπόθεση η καρέκλα του Διευθυντή σε δισκογραφική εταιρεία.

Ουτε καταλάβαμε πώς πέρασε ο χρόνος της συνάντησης. Φύγαμε εντελώς απογοητευμένοι από αυτά που ακούσαμε. Μετά από έναν μήνα περίπου, κάναμε γενική συνέλευση στο κτήριο της ΓΕΣΕΒΕ με πάνω από 100 μέλη από όλη την Ελλάδα. Εκεί, σε αυτήν την συνέλευση απλά επικυρώθηκε ο «θάνατος του εμποράκου». Κοινώς «όσο αντέξει ο καθένας μας». Προφανώς είχαν προηγηθεί τηλεφωνήματα από ανθρώπους των εταιρειών σε συγκεκριμένα μαγαζιά, στους πιό «παλιούς» του χώρου και άρχισαν οι τοποθετήσεις του στύλ «έχω οικογένεια να ζήσω, δεν μπορώ στα πενήντα μου να τα βάλω με τις εταιρείες»…«κοιτάχτε να συμβιβάσετε τα πράγματα»….«να πάρουμε τις εκπτώσεις που μας δίνουν»…χωρίς η πλειοψηφία των μελών να έχει την διάθεση να αντιληφθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό έκπτωσης ή μια παράταση πληρωμής κατά ένα μήνα, αλλά γενικότερα πρόβλημα της οικονομικής πολιτικής των εταιρειών και ότι σύντομα θα το βρίσκαμε μπροστά μας. Μια πρόταση που έγινε για την διερεύνηση δυνατοτήτων μήπως σαν σύλλογος φτιάξουμε έναν δικό μας συναιτερισμό στο πλαίσιο της κοινής αγοράς του προιόντος από τις εταιρείες, μαζικά  από όλα τα μέλη του συλλόγου, διεκδικώντας έτσι καλύτερες τιμές, αποδοκιμάστηκε εν τη γενέσει του.

Ουσιαστικά από τα τέλη της δεκαετίας του 90 αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα των βραχυπρόθεσμων οικονομικών πολιτικών των δισκογραφικών εταιρειών που ενδιαφέρονται μόνο για άμεσα αποτελέσματα στα «κλεισίματα» των ισολογισμών χωρίς επί της ουσίας να υπάρχει μακροπρόθεσμη πολιτική για την προστασία του προιόντος. Τότε βέβαια ξεκινάει και η τεχνολογική έκρηξη του «κατεβάσματος» μουσικής από το internet, αλλά σας πληροφορώ ότι οι εταιρείες απλά παρακολουθούν χωρίς να μπορούν να επέμβουν στο συγκεκριμένο φαινόμενο. Η αντίδραση τους στην κρίση είναι σπασμωδική.  Αρχίζουν να πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές με τον σορό, μουσικά προιόντα σε εφημερίδες και περιοδικά. Οσο η αγορά των cd γονατίζει και τα μικρομεσαία μαγαζία κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, αρχίζουν να αναζητούν νέα σημεία πώλησης. Τα βρίσκουν στα σουπερμάρκετ, χρηματοδοτούν νέες αλυσίδες πολυκαταστημάτων, μοιράζουν αφιδώς τα προιόντα τους στα περίπτερα, αρχίζει η πώληση μουσικών κομματιών σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.  Η πτώση όμως συνεχίζεται. Αρχίζουν οι απολύσεις προσωπικού, περικοπές μισθών, υπερωρίες δεν πληρώνονται πουθενά, μειώνουν τα κόστη της παραγωγής του προιόντος, πνευματικά δικαιώματα μόνο στα «πρώτα» ονόματα αποδίδονται, κλείνουν τις αποθήκες τους στις οποίες δούλευαν εκατοντάδες άνθρωποι, πουλάνε περιουσιακά τους στοιχεία μέχρι και τα  αυτοκίνητα διανομής, διαλύουν τα δίκτυα διανομής τους, ξενοικιάζουν γραφεία μετακομίζοντας σε μικρότερα και τέλος συγχωνεύονται μεταξύ τους. Η ζημιά όμως έχει γίνει και είναι ανεπανόρθωτη. Το προιόν έχει ευτελιστεί, έχει χάσει την «μαγεία» του, ενώ οι καλές μουσικές δουλειές είναι πλέον ελάχιστες. Και εδώ αναρωτιέται κανείς : Που πήγαν όλα αυτά τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων σε καθαρά κέρδη που την περίοδο 1970-1990 συσώρευσε η Ελληνική μουσική βιομηχανία;
Αλήστου μνήμης, η προσωπική μαρτυρία πρώην διευθυντή Ελληνικου Ρεπερτορίου της ΜΙΝΩΣ να μου λέει ότι «όταν έπεσε η χούντα και μπορούσαμε να ακούμε ελεύθερα ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΜΑΝΟ ΛΟΙΖΟ, ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ,  πήγαμε και ανοίξαμε τις κλειδωμένες αποθήκες της εταιρείας. Χιλιάδες δίσκοι και κασσέτες βρέθηκαν εκεί.  Είχαν φτιαχθεί πριν από το πραξικόπημα. Τα καθαρίσαμε και τα πουλήσαμε με τιμές του 75 και του 76 ενώ αυτά είχαν φτιαχθεί δέκα χρόνια πρίν. Μιλάμε για τεράστιο κέρδος. Το πολιτικό τραγούδι μέχρι το 85 μας άφησε τεράστια ποσά». Είπατε κάτι;

Για να σας «φτιάξω» λίγο περισσότερο ακόμα, να σας πώ ότι οι δισκογραφικές πληρώνουν μειωμένη φορολογία. Πώς γίνεται αυτό ; Το κράτος παρέχει το δικαίωμα κάθε χρόνο να φτιάχνεται ένα πρωτόκολο καταστροφής «άχρηστων εμπορευμάτων». Το λεγόμενο stock. Οι εταιρείες λοιπόν καταστρέφουν ότι «σαβούρα» τους έχει μείνει από παλαιότερες αποτυχημένες εμπορικά κυκλοφορίες, και το ποσό που αντιστοιχεί στο κατεστραμένο υλικό, αφαιρείται αμέσως από το ποσό που καλούνται να πληρώσουν κάθε χρόνο στην Εφορία. Καλό;

Την δεκαετία του 60 υπήρχαν καταγεγραμμένα γύρω στα 700 καταστήματα δίσκων σε όλη την Ελλάδα. Αυτήν την στιγμή δεν γνωρίζω εάν έχουν μείνει πάνω από 100 μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε όλη την χώρα. Ακόμα και οι  «μεγάλες αλυσίδες » αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας. Οι παλιοί τους σύμμαχοι, τους έχουν εγκαταλείψει. Ομηρικοί καυγάδες ξεσπούν μεταξύ τους,  γιατί οι εταιρείες προσπαθούν να πάρουν πίσω τις παροχές που τους έδωσαν, σε εκπτώσεις, παρατάσεις πληρωμών και παρακαταθήκες εμπορευμάτων

Τα Virgin Megastore κλείνουν το ένα μετά το άλλο.

Τα Virgin Megastore κλείνουν το ένα μετά το άλλο.

Η λογική της απληστίας του κέρδους  κατά την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ελληνικής Δισκογραφίας και οι τακτικές των τελευταίων ετών κατά την περίοδο της κρίσης είχαν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Με ποιά λογική ένας δίσκος cd του Μάνου Χατζιδάκη – Το χαμόγελο της τζοκόντας ας πούμε – μετά από περίπου σαράντα χρόνια από την αρχική του έκδοση και έχοντας πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 3.000.000 αντίτυπα !!!…συνεχίζει να βρίσκεται στην κατηγορία Top Price της ξεφτιλισμένης MINOS-EMI και να πωλείται σήμερα στην τιμή των 17 ευρώ περίπου; Μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες «απάτες» στην ιστορία της βιομηχανίας. Είναι τα αποτελέσματα της αυτορρύθμισης της αγοράς από τα μονοπώλια των δισκογραφικών εταιρειών.

Και οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι ( καλλιτέχνες – δισκοπώλες ) που είναι ;  Πουθενά !!! Ο καθένας στο μαγαζάκι του να περισσώσει ότι μπορεί. Οι μαγαζάτορες να προσπαθούν να ελειχθούν «κατά μόνας», ενώ η πλειοψηφία των καλλιτεχνών να κυνηγάει ένα καλό συμβόλαιο, με καλούς συνθέτες που θα τους δώσει μια πρόσκαιρη επιτυχία ανεβάζοντας έτσι έστω και προσωρινά τα νυχτοκάματα τους στις βραδυνές πίστες. Ολοι τους καταλαβαίνουν ότι είναι αναλώσιμα προιόντα και προσπαθούν να εκμεταλευτούν το γεγονός αυτό, για όσο ακόμα τα φώτα της διασημότητας θα «πέφτουν» επάνω τους. Ακόμα και νέοι καλλιτέχνες, νέα συγκροτήματα δίνουν γή και ύδωρ στις δισκογραφικές για λίγο glamour, λίγη φήμη, λίγη δημοσιότητα. Τα παλιά «βαριά» ονόματα έχουν αποσυρθεί και κάνουν μάλλον περιοδικές εμφανίσεις στην μουσική σκηνή του τόπου. Ετσι και αλλιώς δεν έχουν ανάγκη. Οι ίδιες οι εταιρείες δεν έχουν ανάγκη πιά. Υπάρχει όπως λένε «χρονικός ορίζοντας ανάκαμψης». Και μην σας φαίνεται περίεργο. Στήνουν τα δικά τους μαγαζιά στο internet. Αυτό σημαίνει δραστική μείωση του κόστου παραγωγής, λόγω μη κατασκευής φυσικού προιόντος. Σημαίνει βέβαια περισσότερες απολύσεις και νέα αποικιοκρατικά συμβόλαια προς τους καλλιτέχνες. Αλλά ποιός νοιάζεται ; Μήπως το κράτος ; Αυτό παρακολουθεί απλά την αυτορρύθμιση της αγοράς.  Η ιστορία θα επαναλειφθεί. Μοναδική διέξοδος σε όλα αυτά φαντάζει να είναι η διακίνηση του μουσικού προιόντος από τους ίδιους τους δημιουργούς του στο internet. Χωρίς μεσάζοντες, χωρίς νταβάδες στην έμπνευση και στην δημιουργία. Για τον καταναλωτή καλό θα ήταν να στηρίξει τέτοιες προσπάθειες και κυρίως να στηρίξει μικρά επιλεγμένα δισκοπωλεία που έχουν εξειδίκευση στο ρεπερτόριο τους, σε ποιοτική μουσική από τον Ελληνικό και διεθνή χώρο. Για τους υπόλοιπους κατεβάστε άφοβα ότι θέλετε από το internet, χωρίς  να δίνεται σημασία στο ηλίθιο σλόγκαν «η πειρατεία σκοτώνει την μουσική». Οι εταιρείες την δολοφόνησαν πολύ πριν εμφανισθεί η «πειρατεία».

Advertisements

52 comments on “η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών.

  1. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    John,

    όλα αυτά είναι απόδειξη του πόσο ασύμβατα είναι τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας με την πραγματικότητα. Η μόνη τους χρησιμότητα είναι η μετατροπή της γνώσης σε εμπόρευμα με την κλασική μαρξική έννοια, για να ενσωματωθούν στην καπιταλιστική αγορά. Επίσης, η πνευματική ιδιοκτησία ως θεσμός δικαίου είναι παντελώς ασύμβατη με το δίκαιο του ανταγωνισμού, που αποτελεί την πεμπτουσία του οικονομικού δικαίου. Κάθε προσπάθεια για την εξισορρόπησή τους απέτυχε και καταλήχθηκε ότι στο 99% των περιπτώσεων, όπου υπάρχει δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, θα υπερισχύει της ανάγκης για ανταγωνισμό καταργώντας τον (συγχρονή αποικιοκρατία γαρ).

    Σε αντίθεση με τις εταιρείες της διασκέδασης πραγματικά λυπάμαι τα μικρά δισκάδικα, που κλείνουν (και) λόγω ίντερνετ. Είναι όμως κάτι αναπόφευκτο κατ’ εμέ.

  2. Ο/Η Snowball λέει:

    Πολύ ωραίο το άρθρο σου Γιάννη, μπράβο!!!

  3. Ο/Η Γιάννης Χατζηχρήστος λέει:

    Πολύ ωραίο το site σου Γιάννη, και τα σχόλια πολύ εντάξει 🙂

  4. Ο/Η yiannis63 λέει:

    inlovewithlife @
    Η πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού και του εκτελεστή, είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από τα πνευματικά διαιώματα της εταιρείας. Συνήθως τα πρώτα δεν προστατεύονται, ενώ τα δεύτερα συμφωνώ μαζί σου είναι ο ορισμός της μετατροπής της πνευματικής δημιουργίας σε εμπόρευμα, το οποίο παρήγαγε υπεραξία και υπερκέρδος στην καπιταλιστική αγορά χρόνια τώρα δημιουργώντας μια τεράστια συσώρευση κεφαλαίου η οποία κατασπαταλήθηκε όπως οι πραγματικοί νόμοι της ελεύθερης αγοράς ορίζουν στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Εχω την άποψη ότι ο καλύτερος τρόπος αντίδρασης είναι η δημιουργία μικρών ανεξάρτητων εταιρειών από καλλιτέχνες και δημιουργούς με εξειδικευμένη στόχευση sto internet, αλλά και κάποια «φυσική έδρα» για να υπάρχει κάποιο υποτιπώδες δίκτυο διανομής. Εννοείται πως σε αυτές τις εταιρείες – κάτι σαν μουσικές κολλεκτίβες – θα συμμετέχουν μόνο μουσικοί και συνθέτες. Οσο για τα δισκοπωλεία, υπάρχει λύση. Τελευταία γραμμή άμυνας και μάλλον ξεπερασμένη πιά είνια η εξειδίκευση στο ρεπερτόριο. Δηλαδή να μην αγοράζεις ότι βγαίνει στην αγορά αν και αυτό έχει το κόστος του. Απο κεί και πέρα θα πρέπει οι δραστηριότητες να στραφούν στην παροχή υπηρεσιών στο internet, αλλά και να προσθέσεις την παρουσία του μαγαζιού, μέρες entertainment, με μουσικά αφιερώματα σε νέες κυκλοφορίες παρουσία των ίδιων των δημιουργών, είτε μουσικές βραδιές αφιερωμένες σε συγκεκριμένα είδη μουσικής, προβολές συναυλιών, αφιερώματα σε μουσικά βιβλία. Δεν γίνεται διαφορετικά. Εαν περιμένεις στην γωνία σου απλά να πουλάς τα φυσικά προιόντα των εταιρειών έχεις τελειώσει. Οριστικά και αμετάκλητα.

  5. Ο/Η gatouleas λέει:

    Αποκαλυπτικό το άρθρο σου Γιαννη, για την ελληνική μουσική βιομηχανία. Δυστυχώς αυτή η ιδιόμορφη δικτατορία έχει επιβάλλει το νόμο της σιωπής στους καλλιτέχνες. Σιωπούν για να μη πεταχτούν έξω από το σύστημα.
    Τα δισκοπωλεία «τελείωσαν» όταν τελείωσαν και οι δίσκοι. Η ψηφιοποίηση της μουσικής καθιστά περιττή την εγγραφή της σε μέσο. Μόνο η χρησιμοποίηση του βινύλιου θα επανέφερε τη χρησιμότητα του δισκοπωλείου… έστω και για εξειδικευμένα είδη και συγκροτήματα.

  6. […] εμπειρία για τη μουσική βιομηχανία. Διαβάστε το εδώ και δείτε πόσο γραμμένη στη παλιά τους τα παπούτσια […]

  7. Ο/Η plagal λέει:

    Μα αφου πανω απολα προκειται για τα «δικαιωματα του δημιουργου»…

  8. […]  η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικ…     Θα ξεκινήσω ανάποδα. Οχι από την αρχή, αλλά από το τέλος της […] […]

  9. Ο/Η yiannis63 λέει:

    gatoulea @
    Ναι! Σιωπούν για να μην πεταχθούν έξω και ελπίζουν ότι κάποτε θα γίνουν «το μεγάλο όνομα» μέσω της προβολής από τις εταιρείες. Η εκφραση » Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας » ταιριάζει απόλυτα στην συγκεκριμένη περίπτωση. Οσο για την νεκρανάσταση του βινυλίου από τις εταιρείες, μην ξεχνάμε ότι αυτές το σκότωσαν για να προωθήσουν το cd, οι ίδιες τώρα προσπαθούν να το επαναφέρουν. Στο παρελθόν πουλάγανε σορηδόν τα διακιώματα επαναεκτύπωσης βυνιλίου σε μικρές ανεξάρτητες εταιρείες. Εαν επισκεφθεί κανείς ιδιωτκές αποθήκες βυνιλίου ανεξάρτητων εταιρειών σε Ευρώπη και Αμερική θα εκπλαγεί με την ποσότητα σε stock αλλά και από τις ανατυπώσεις παλιών album. Μιλάμε για τον παράδεισο του μουσικόφιλου 🙂

    plagal @
    πάνω απ όλα και για πάντα…αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

  10. Ο/Η j95 λέει:

    πολύ καλό ποστ.

  11. Ο/Η ZlatkoGR λέει:

    Ωραίο post και πολύ καλή η επιχειρηματολογία πίσω από το «κάθε δισκογραφική και ένα μονοπώλιο», ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί…

  12. Ο/Η aerosol λέει:

    Τρομερό ποστ. Αρκετά ψέμματα μας έχουν πουλήσει εδώ και δεκαετίες.
    Ιδού και ένα κείμενο του Seth Godin για το παρελθόν και το μέλλον της μουσικής βιομηχανίας. Είναι μεγάλο αλλά πολύ διαφωτιστικό (και με κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες για το μέλλον):
    http://sethgodin.typepad.com/seths_blog/2008/03/the-live-music.html

  13. Θα μπορούσα να το αναδημοσιεύσω στο ιστολόγιό μου; Είναι εξαιρετικό άρθρο. Επίσης, είχα γράψει ένα άρθρο σχετικά με τις απειλές της IFPI (της οποίας γενικός διευθυντής τότε ήταν ο Ίων Σταμπουλής) προς το Πολυτεχνείο Κρήτης: έλεγε ότι θα… άρχιζε να παρακολουθεί τα δίκτυά μας για να βρει ποιοι κατεβάζουν παράνομα τραγούδια.

    Ιδού (έχω και σκαναρισμένη την επιστολή):

    http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2009/03/ifpi.html

  14. Ο/Η Rodia λέει:

    Αψογος Γιάννη. Μπράβο!
    Αν δεν έχεις αντίρρηση, θα το μεταφέρω στο http://www.radiobubble.gr μας αφορά όλους, ανεξάρτητα εξειδίκευσης.
    Ευχαριστώ 🙂

  15. […] πλήρες κείμενο σε αυτόν τον σύνδεσμο (0 votes, average: 0 out of 5)You need to be a registered member to rate this post.  Loading […]

  16. Ο/Η 0comments λέει:

    Τα υποψιάζεσαι, κάποια τα βλέπεις. Αλλά αλλιώς είναι όταν στα λέει κάποιος που τα έχει ζήσει.
    Καλή δουλειά!

  17. Πολύ καλό άρθρο.
    Μ΄αυτά και μ΄αυτά η μουσική όπως την ξέραμε έχει αλλάξει.
    Σκέψου κι αυτό:
    Πόσα cd μπορείς να γράψεις σε ένα οκτάωρο; να φωτοτυπήσεις τα εξώφυλλα να τα κόψεις κλπ.
    10; 15; μπορεί και παραπάνω.
    Δουλεύοντας με τον βασικό μισθό στις ίδιες ώρες βγάζεις λεφτά για να αγοράσεις μόνο ένα cd
    ή αν δουλεύεις μεροκάματο θες μισό μεροκάματο.
    Οπότε; Τα κατεβάζεις απο το διαδύκτιο και τα γράφεις σε cd.
    Η μουσική στο διαδύκτιο θα θα αλλάξει πολύ το τοπίο.
    Θα ακούσουμε και καλύτερη μουσική έτσι.
    Γεια χαρά.

  18. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχόλια σας.

    ZlatkoGR @ Είναι απίστευτο όντως. Κάθε δισκογραφική και ένα μονοπώλιο. Και επειδή δεν πουλάνε ακριβώς το ίδιο εμπόρευμα και έχουν μόνο κοινά συμφέροντα, συντονίζονται πολύ πιο εύκολα για την δημιουργία καρτέλ. Κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα αυτό. Αντιθέτως προστατεύονται από την νομοθεσία !

    aerosol @ Ta ψέματα οδήγησαν σε μια φούσκα που έσκασε ! Σε ευχαριστώ για το link.

    Heretic @ Na παρακολουθεί τα δίκτυα ; Η λογική τους τελικά είναι απίστευτη. Ευχαριστώ για το link, φυσικά και μπορείς να το αναδημοσιεύσεις.

    Rodia @ Σε ευχαριστώ πολύ, είσαι ελεύθερη να το μεταφέρεις.

    Αλέξανδρε @ Προσοχή από που κατεβάζεις. Οι «τοποθεσίες» αυτές πρέπει να είναι ανοικτές και προσβάσιμες σε όλους.

    j95 @ Σε ευχαριστώ πολύ.

    0comments @ Και δεν έγραψα ούτε τα μισά από όσα έζησα. Θα επανέλθω σύντομα στο θέμα !

  19. Ο/Η Niemandsrose λέει:

    Συγχαρητήρια για το άρθρο σας! Επιτέλους μια μαρτυρία εκ των έσω που λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Και η πρόταση στο τέλος, να διακινείται το μουσικό έργο χωρίς μεσάζοντες μέσω διαδικτύου, άψογη (βλ. Einstürzende Neubauten ). Αλλά θέλει κότσια. Όταν λέτε πως (κοτζάμ) δ/ντές εταιρείας έσκυβαν το κεφάλι και δεν έβγαζαν τσιμουδιά στις συνελεύσεις, αναρωτιέμαι ποιος (νέος) καλλιτέχνης θα τολμήσει κάτι τέτοιο, κόντρα στα μουσικά καρτέλ;
    Την καλημέρα μου.

  20. Ο/Η Polykarpos λέει:

    Πολύ όμορφο και καίριο σχόλιο. Σε αυτό αν προστεθεί ότι τα κόστη στις διαδικασίες ηχογράφησησης και παραγωγής έχουν πέσει κατακόρυφα λόγω ψηφιακής τεχνολογίας τότε καταλαβαίνουμε πως πραγματικά σκέφτονται οι εταιρίες.

    Ειδικά η παραγωγή CD έναντι τηε παραγωγής βινυλίου έχει υποπολλαπλάσιο κόστος και μάλιστα κατά πολύ. Κι όμως το CD κοστίζει πολλαπλάσια του βινυλίου.

  21. Ευχαριστώ. Το αναδημοσιεύω σήμερα. Αν επιθυμείς, μπορείς κι εσύ ελεύθερα να αναδημοσιεύσεις την αποκάλυψή μου για τις απειλητικές επιστολές της IFPI προς το Πολυτεχνείο Κρήτης.

    • Ο/Η Mike Zardoz λέει:

      Καλησπέρα θα ήθελα να αποκτήσω πρόσβαση στο ιστολόγιο σου αλλα δεν υπάρχει πουθενά τρόπος επικοινωνίας. αν θέλεις στεί μου ενα μηνυμα. Ευχαριστώ

  22. Ο/Η indictos λέει:

    Μπράβο για το ποστ!
    (με καλύπτουν και αρκετά από τα σχόλια, ειδικά αυτό με τα βινύλια)

    Η σιωπή των καλλιτεχνών ίσως να οφείλεται και στο εξής.
    Από το 2001 στα μαγαζιά που έχουν μουσική (όπως και στα ξενοδοχεία) έφτασε μιά πανταχούσα από τους συλλόγους Ερατώ, Απόλλων και έναν άλλο οι οποίοι διεκδικούσαν, πέρα των 150.000δρχ (γύρω στα 450€)για μαγαζιά κατω από 100 τ.μ.και πολύ παραπάνω για τα μεγαλύτερα που αυτά έδιναν ήδη στην ΑΕΠΙ για πνευματικά δικαιώματα, ένα ίδιας τάξης ποσό για συγγενικά δικαιώματα, για τους τεχνικούς ήχου κλπ.
    Επειδή η πληρωμή αυτού του ποσού δεν ήταν υποχρεωτική για την Άδεια Μουσικής δεν τους πλήρωνε κανένας.
    Κατάφεραν λοιπόν μετά από δικαστικούς αγώνες να περάσει στην Άδεια ΚΑΙ το δικό τους χαράτσι και φέτος (σε περίοδο ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ κρίσης για τα μαγαζιά) όχι μόνο να πολλαπλασιάσουν τις τιμές σε σχέση με πέρυσι(νομίζω έφτασε στα €2500) αλλά να ζητούν αναδρομικά και τα έτη μετά το 2002!!!
    Η σιωπή των Αμνών.

  23. Ο/Η Ν.Καλλιπολιτης λέει:

    Αν και δεν τα εχω ζησει οπως εσυ, νασαι σιγουρος, τα εχω φανταστει. Ναι, θα συμφωνησω η απαντηση μπορει να βρεθει στο διαδυκτιο..οσοι εχουν οργανωτικες ικανοτητες ας ξεκινησουν. Ειμαι σιγουρος οτι θα βρεθουν πολλοι να βοηθησουν , με διαφορους τροπους..εγω, εχω καποιο υλικο μουσικο που εχω ηδη αρχισει να ανεβαζω , βεβαια , δεν ξερω κατα ποσον ειναι ενδιαφερον, ειμαι ανοιχτος σε καθε συζητηση με οποιον νομιζει οτι τον αφορα.Τα στοιχεια μου γνωστα ειναι, βλεπω..τα ξαναλεμε.

  24. Ο/Η Rodia λέει:

    Ενα παράδειγμα είναι ο Cliff που έχει ανεβάσει πάνω από 3.500 δίσκους στη σελίδα του και διαθέτει ελεύθερα όλο αυτό το υλικό εδώ: http://cdbpdx.com/78records/

  25. Ο/Η Manos λέει:

    Εξαιρετικό άρθρο, άκρως ενημερωτικό για όλους εμάς που αγαπάμε τη μουσική και είμαστε έξω από τον κύκλο. Να προσθέσω επίσης, πως ανάλογη πρωτοβουλία «αποβιομηχανοποίησης» έκαναν και οι Radiohead με το τελευταίο τους album. Όποιος θέλει να το αγοράσει δίνει online όποιο ποσό θέλει, αλλιώς απλά το κατεβάζει.

  26. Ο/Η ber λέει:

    ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ?
    ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ – ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
    ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΧΟΜΑΙ.
    ΔΕΧΟΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΙΔΙΚΟ «ΠΡΟΪΟΝ» ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Η ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ (ΦΥΛΑΚΙΣΗ (ΣΤΕΡΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ) ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ) ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.
    ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ.ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΗ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ Κου ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ » ΛΗΣΤΕΙΑ – ΒΙΑΙΟΠΡΑΓΙΑ ΠΟΥ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΟΠΛΟΥΣ …» ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΗ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ.
    ΠΟΣΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΔΙΑΛΕΞΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ.
    Η ΟΜΗΡΕΙΑ ΠΑΛΙ «ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ .. Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ». ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑ (ΤΗΝ ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ) ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΕΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ.
    ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΕΜΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
    ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ , ΕΓΩ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΦΤΑΙΩ Η ΤΟ ΟΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ
    ΕΙΡΩΝΕΥΟΜΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΙΟΤΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΤΣΙ ΧΑΣΚΟΓΕΛΩ

    ΣΥΜΦΩΝΩ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕ ΤΟ ΕΚΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

  27. Επίσης, στην IFPI πληρώνουμε εδώ και πολλά χρόνια χαράτσι και για κάθε ΑΓΡΑΦΟ μέσο αποθήκευσης που αγοράζουμε (κασέτα, ΔΙΣΚΕΤΑ, CD-R/RW, DVD-R/+R/-R/+RW, minidisc, DAT, Blu-Ray κλπ), καθώς στην τιμή τους ενσωματώνεται ποσοστό ΥΠΕΡ της δισκογραφικής βιομηχανίας!

    Κάτσε καλά δηλαδή… Τρώνε από παντού οι «κύριοι»!

  28. Για το χαράτσι αυτό (private copying levy) δείτε στο Wikipedia:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Private_copying_levy

  29. Ο/Η wert01gf λέει:

    Διάβασα ευχάριστα, σκέφτηκα τα δυσάρεστα.
    Αφορμή για μειώσεις μισθών, απολύσεις.
    Και ποιός φταίει γι’αυτούς; Φταίνε οι ίδιοι.
    Από την άλλη, τι θα έκανες εσύ ρε wert; Δύσκολο.

    Οι Radiohead μιλούν για διπλάσια κέρδη στο νέο τους εγχείρημα.
    Δίνουν ελεύθερα το άλμπουμ τους στο διαδίκτυο. Τσάμπα!
    Ο κάθε χρήστης δίνει ότι έχει ευχαρίστηση. Καλό;
    Θα μου πείτε οι Radiohead έχουν κοινό σε όλο τον κόσμο.
    Αν είναι έτσι, γιατί δεν κάνουν το ίδιο καλλιτέχνες ανάλογου βεληνεκούς;
    Γιατί δεν το κάνει και ο Lenny Kravitz, ο Robbie Williams, οι Depeche Mode;

    Αυτά, λοιπόν. Και άλλα πολλά..
    Τα περισσότερα τα είπες εσύ.
    Βάζω να ακούσω καινούριο Bob Dylan τώρα.
    Φυσικά κατεβασμένο. Free! Τα λέμε.

  30. Ο/Η uptight λέει:

    Όχι πως δεν υποψιαζόμασταν ότι κάπως έτσι είχαν τα πράγματα… Αλλά όσο να’ναι όταν ο κυνισμός έρχεται τόσο πηχτός, δεν παύει να εντυπωσιάζει. Ευχαριστούμε για τη χρήσιμη αυτή εξιστόρηση. Θα θέλαμε, αν δε σε πειράζει, να το αναδημοσιεύσουμε στο blog μας! (Άλλωστε εγώ το βρήκα από την αναδημοσίευση της ΡΟδιάς στο radiobubble…)

    uptight & mr.grieves
    some beans

  31. Ο/Η omadeon λέει:

    Εξαιρετικό ποστ, μπράβο και στον Αιρετικό που το έκανε ΠΙΟ γνωστό με την κατόπιν αδείας αναδημοσίευση.

    Κοιτάξτε, κι εγώ θα ήθελα να βγάλω λεφτά από τις μουσικές και τα λογισμικά που φτιάχνω, άσχετα με το ότι οι πρώτες είναι ημι-ερασιτεχνικές. Και υπάρχει ανάγκη να δοθεί ψωμί στον καλλιτέχνη, χωρίς αμφιβολία. Ωσπου… κάποια στιγμή κατάλαβα ότι χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία από το να βγάλει κανείς λεφτα πάσει θυσία. ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ λοιπόν. Οι Radiohead έδειξαν έναν ΕΦΙΚΤΟ δρόμο, αν και είναι άριστοι και δεν συγκρίνονται με εμάς τους πολλούς. Εμείς οι πολλοί (είμαστε ήδη ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ή ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, μόνο στο site όπου έχω τα δικά μου μουσικά κομμάτια είναι εξαφήφιος αριθμός δημιουργών – http://soundclick.com/omadeon )… θα μπορούσαμε όμως να αμειβόμαστε με εντελώς διαφορετικούς τρόπους που δεν έχουν ακόμη εξερευνηθεί αρκετά, εφόσον η βιομηχανία είναι στα χέρια κερδοσκόπων. Π.χ. τόσο το google όσο και το yahoo, ή το skype παρέχουν ΔΩΡΕΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ στο κοινό κι όμως κερδίζουν ΠΑΡΑ πολλά. Κι από αυτά που κερδίζουν, είτε λόγω διαφήμισης είτε λόγω πρόσθετων υπηρεσιών θα ΜΠΟΡΟΥΣΕ να υπάρχει ένα ΜΕΡΟΣ που να πήγαινε σε καλλιτέχνες ή προγραμματιστές και συγγραφείς.

    Χρειάζεται όμως, τελικά, μια ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Π.χ. το εξής ΠΟΛΥ βασικό:
    ΠΛΑΦΟΝ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ.
    Ε, ναι. ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ παρουσιάσει ΚΕΡΔΗ ΠΑΝΩ από ένα ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ – προτείνω το 33%, ή το ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ (σε σχέση με την ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ συνολική του επένδυση) να θεωρείται πως ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να κατεβάσει τις τιμές του, αλλιώς ΠΑΡΑΝΟΜΕΙ. Με αυτό τον τρόπο
    1) Το υγιές συστατικό της αγοράς, ο ανταγωνισμός, ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΤΑΙ, αλλά συνεχίζεται ΕΝΤΙΜΟΣ.
    2) Τα κέρδη δεν καταργούνται, εκείνο που καταργείται είναι η ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΙΑ και η ΑΣΥΔΟΣΙΑ.
    3) Το «παραπάνω από 33%» ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΛΛΙΣΤΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ στους ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ αγαθών.
    (το τελευταίο δεν το είχα αντιληφθεί αρχικά, όμως είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον).
    4) Οι τιμές θα πέφτουν, αλλά τα κέρδη θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όπως και η αγορά η ίδια.
    5) Απλουστεύεται και η φορολογία, έτσι, επιτυγχάνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα για όλους.

    Δυστυχώς δεν είμαι οικονομολόγος, όμως θα το θέσω υπ’ όψη ενός φίλου που είναι φοιτητής Οικονομικών σπουδών με ιδιαίτερη επίδοση σε τέτοια ζητήματα και «ελευθεριακός». Αν έχετε αντιρρήσεις καλοδεχούμενες.

    • Ο/Η Γιάννης Χατζηχρήστος λέει:

      Όσο και να το συζητήσουμε και να το ψάξουμε το εφικτό της πρότασης σου, θα τρακάρει πάντα πάνω σε ένα πρόβλημα: Ποιός θα ελέγχειτην τήρηση των κανόνων πχ αυτών που πρότεινες.

      Όταν λές κέρδος (δηλαδή χοντρικά έσοδα μείον έξοδα) 33%, σημαίνει ότι το κόστος (έξοδα) και τα έσοδα είναι γνωστά και διαφανή. Άντε να πούμε ότι ελέγχει κάποιος τα έσοδα (που σήμερα δεν γίνεται, μιας και όλο το σύστημα κλέβει κρύβοντας έσοδα το κράτος για να μη πληρώσει εφορία). Το κόστος μιας εταιρίας που η νομοθεσία του κράτους της επιτρέπει πχ συμβάσεις τύπου Κούνεβα, ή 4ωρα ανασφάλιστα για δουλειά 8ωρου ποιός θα το ελέγξει? Το κράτος ή η ίδια η αγορά? Είδες τι έλεγχους μπορεί να κάνει η αγορά, κλαίνε μανούλες με την οικονομική κρίση. Ενδεχομένως το κράτος τότε. Αλλά όχι αυτό το κράτος, κάποιο άλλο, αυτά που ξέρουμε σήμερα είναι ξεπουλημένα. Ανοίγεις μεγάλο θέμα. Ευχαρίστως το συζητάμε αν υπάρχει ενδιαφέρον.

  32. […] των Ελληνικών θεμάτων μουσικού Copyright στo ποστ “η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικώ… και το σχετικο ποστ του φίλου “Αιρετικού” ΕΔΩ. […]

  33. Ο/Η calorglocal λέει:

    Γιάννη, εξαιρετικό το κείμενό σου, το αναδημοσιεύω, ελπίζω δεν έχεις αντίρρηση, στο calorglocal. Καιρός ν’ ανοίξει η συζήτηση πάνω σ’ ένα τόσο σοβαρό θέμα.

  34. […] H βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών By calorglocal Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που ξεκίνησε στις Ακυβέρνητες Πολιτείες […]

  35. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Ευχαριστώ και πάλι.

    omadeon @ Βάζεις πολλά ζητήματα. Αξίζει να ανοίξουμε μια κουβέντα για όλα αυτά.

    calorglocal @ Σε ευχαριστώ πολύ.

    uptight @ Κύνισμός…η καλύτερη περιγραφή !!!

    indictos @ κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ. Ο Απόλλων που αναφαίρεσαι είναι κάτι σαν συναιτερισμός και ασχολείται με το χονδρεμπόριο ηχογραφημάτων και αναλώσιμων. Η Ερατώ εαν δεν κάνω λάθος είναι ο σύλλογος των τραγουδιστών. Για ψάξτο. Ολους αυτους υποτίθεται ότι τους πληρώνει η ΑΕΠΙ. Ιδίως την Ερατώ. Ο Απόλλων σαν χονδρέμποροι τι δουλειά έχει; Για ψάξτο λίγο.

  36. Ο/Η Γιάννης Χατζηχρήστος λέει:

    Με μικρές παραλαγές στους όρους, η ουσία του άρθρου του Γιάννη ισχύει και στην λογοτεχική βιβλιοπαραγωγή. Ακριβώς ίδιο καθεστώς, απλώς η «αγορά» είναι μικρότερη σε ευρώ.
    Ο συγγραφέας συνήθως υπογράφει σύμβαση για 10-12% επί των πωλήσεων (που βεβαίως δεν τις ελέγχει) για να εκχωρίσει τα εμπορικά δικαιώματα (copywrite) εκμετάλλευσης του έργου του δημιουργού σε μια εταιρία, που συνήθως αναλαμβάνει το κόστος παραγωγής και διανομής.

    Πρέπει μόνο να ξεκαθαριστεί στην συζήτηση μια λεπτή διαφορά. Τα πνευματικά δικαιώματα του δημιουργού ΔΕΝ εκχωρούνται (ούτε στην μουσική, ούτε στην λογοτεχνία ούτε πουθενά), αυτό λέει ο Νόμος. Αυτό που εκχωρείται με τις συμβάσεις στις εταιρίες παραγωγής και διανομής είναι το εμπορικό δικαίωμα εκμετάλλευσης του πνευματικού δικαιώματος. Συγκεκριμένα (αντιγραφή από τον νόμο):

    «Πνευματικό Δικαίωμα ή Πνευματική Ιδιοκτησία αποκτά ο πνευματικός δημιουργός πάνω στο πρωτότυπο έργο του, που περιλαμβάνει: «… πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή, ιδίως τα γραπτά, ή προφορικά κείμενα, οι μουσικές συνθέσεις, με κείμενο ή χωρίς, τα θεατρικά έργα, με μουσική ή χωρίς, οι χορογραφίες και οι παντομίμες, τα οπτικοακουστικά έργα, τα έργα των εικαστικών τεχνών, στα οποία περιλαμβάνονται τα σχέδια, τα έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, τα χαρακτικά έργα και οι λιθογραφίες, τα αρχιτεκτονικά έργα, οι φωτογραφίες, τα έργα των εφαρμοσμένων τεχνών, οι εικονογραφήσεις, οι χάρτες, τα τρισδιάστατα έργα που αναφέρονται στη γεωγραφία, την τοπογραφία, την αρχιτεκτονική ή την επιστήμη.» (Νόμος 2121/1993, Άρθρο 2, παράγραφος 1).
    Η πνευματική ιδιοκτησία που αποκτά ο δημιουργός πάνω στο έργο του περιλαμβάνει δύο απόλυτα και αποκλειστικά δικαιώματα:
    Το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα).
    Το δικαίωμα προστασίας του προσωπικού του δεσμού με το έργο (ηθικό δικαίωμα ή πνευματικό δικαίωμα)
    Ο πνευματικός δημιουργός έχει τη δυνατότητα από το νόμο να εκχωρήσει / μεταβιβάσει και να αναθέσει τη διαχείριση του περιουσιακού δικαιώματός του σε τρίτους, φυσικά ή νομικά πρόσωπα (όπως η ΑΕΠI, που σύμφωνα με τον Ν.2121/1993 αποτελεί έναν «Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης» αυτών των δικαιωμάτων ή οι δισκογραφικές εταιρίες ή οι εκδοτικοί οίκοι με ιδιωτικά συμφωνητικά).
    Το ηθικό δικαίωμα (αυτό είναι το πνευματικό δικαίωμα) είναι προσωποπαγές και αμεταβίβαστο, παραμένει δε στο δημιουργό ακόμα και μετά τη μεταβίβαση του περιουσιακού δικαιώματος (δηλαδή αυτού που λέμε copywrite).»

    Και επειδή η κλεψιά, η αδιαφάνεια, η έλλειψη ελέγχου και η εκμετάλλευση (αλλά και ο εξευτελισμός του δημιουργού) πάνε σύννεφο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ πλέον να δημοσιεύσουν λογοτεχνικά έργα τους εκτός του internet. Η διανομή λειτουργεί με την ίδια φιλοσοφία των Radiohead ή αυτή που έχει και η διανομή του κώδικα ελέυθερου λογισμικού. Αν πάρει κάποια αμοιβή ο δημιουργός, είναι από donation (εθελοντικό) και από έσοδα που μπορεί να δημιουργήσει από παρουσιάσεις ή άλλες παραγωγές που θα χρησιμοποιούν ή θα αναφερθούν στο έργο, και ορισμένες φορές από διαφήμιση μέσω του site που κάνει την παρουσίαση. Το μοναδικό πραγματικό κέρδος: Η επικοινωνία με πολύ μεγαλύτερο κοινό, ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.
    Κέρδος οικονομικό για τον τεχνίτη (ή έστω έσοδα αν πρέπει να ζήσει μόνο από αυτή τη δραστηριότητα) δεν μπορεί να δημιουργηθεί μέσα στον καπιταλισμό. Και έτσι φυσικά ανθίζουν μόνο τα πρωινάδικα και η υποκουλτούρα κάθε «έργου» με ημερομηνία λήξης 2-3 εβδομάδων στην μουσική, που είναι ο λεγόμενος τηλεοπτικός χρόνος. Τελεία.

  37. […] προηγούμενο post  η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικώ…  μέσω των σχολίων που κατατέθηκαν, μπήκανε πολλά […]

  38. Ο/Η indictos λέει:

    Ρίξε μιά ματιά εδώ να καταλάβεις τον χαμό που γίνεται (με τα μαγαζιά στην μέση)

    http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/04/24/1655984.htm

  39. Ο/Η Γιάννης Χατζηχρήστος λέει:

    Το σημερινό καθεστώς παραγωγής και διαχείρισης των δικαιωμάτων κάθε πολιτιστικού αγαθού, χαρακτηρίζεται από την εκμετάλλευση και την κλεψιά. Μια άλλη πρόταση για την παραγωγή και την διανομή πολιτισμού έρχεται από την εφαρμογή στην πράξη αυτού που σήμερα λέμε «Κοινωνία των Αναγκών».
    Η ιταλική «Τράπεζα» Banca Ethica, χρηματοδοτεί συνεταιριστικές προσπαθειες και ανεξάρτητες παραγωγές κάτω από πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές όπως: ο σεβασμός στην εργατική νομοθεσία και το περιβάλλον, το κοινωνικό όφελος από τη δραστηριότητα της εταιρείας που παράγει και διανέμει πολιτισμό, η απουσία σεξισμού και ρατσισμού και άλλα. Πολλές καλλιτεχνικές παραγωγές στην Ιταλία έχουν χρηματοδοτηθεί από την εν λόγω εναλλακτική Τράπεζα. Φυσικά το θέμα που ανοίγω για συζήτηση είναι ελαφριά διαφορετικό από τα ζητήματα που έθεσε ο Γιάννης. Όποιος πάντως ενδιαφέρεται, έχει ξεκινήσει συζήτηση και στο http://stofaliroaristera.wordpress.com/2009/05/02/%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9/#comments

  40. Ο/Η Po λέει:

    συγχαρητήρια για το κείμενο φίλε μου, έγραψες αυτά που δεν μπορώ να γράψω εγώ τα οποία έζησα 12 χρόνια υπάλληλος και στέλεχος στη μουσική βιομηχανία, δεν μπορώ γιατί κάποιοι θα καταλάβουν αμέσως ποιος είμαι.

    έχω να πω ακόμη χειρότερα (από τα ενδότερα), αλλά και αυτά που έγραψες, είναι αλήθεια μέχρι κεραίας…

    Ίσως να τα γράψω όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, αν με ενδιαφέρει το θέμα έως τότε.

  41. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Ρο @ Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου. Αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν γίνεται από έναν άνθρωπό του «χώρου» όπως εσύ. Καμιά φορά στεναχωριέμαι, σκεπτόμενος ότι οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά τον συγκεκριμένο «χώρο» βρίσκονται εκτός. Μας «πέταξε» το κύμα, εν μέσω θυέλλης. Πολλά τα μποφόρ…

  42. Ο/Η sakis dimakis λέει:

    Aγαπητε φιλε Γιαννη,
    απαντω καθυστερημενα γιατι μολις σημερα τυχαια διαβασα το αρθρο σου
    ε λοιπον, ειναι σαν να το εχω γραψει εγω
    δεν εχω να προσθεσω τιποτα
    χρονια φωναζω οτι οι δισκογραφικες σκοτωσαν τη μουσικη

    τα ονοματα που ξεχνας ειναι…
    SONY – Γιαρμενίτης
    MINOS/EMI – Mπουρμάς (ΓΕΝ. ΔΙΕΥΘ.)
    Τσαγκάρης(ΔΙΕΥΘ. ΠΩΛΗΣΕΩΝ)
    Κωνσταντουλάκης(ΔΙΕΥΘ. ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟΥ/ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ)…Ο χοντρος

    Κι ελεγαν πειρατη τον FM, ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΜΕΛΟΣ, ΑΚΟΥ ΤΟ ΛΟΜΠΙ

    O δε Πετριδης ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΕΣ ο μονος σωστος, Σ ΟΛΟ ΤΟ ΕΛΕΕΙΝΟ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ, απλα επειδη δεν κατειχε περι οικονομικων και μαρκετιγκ και δημ. σχεσεων, δεν ειναι του στυλ του, τα χε δωσει ολα στον Μακη τον οικον. και μετα στο Κωστα που 30 χρονια κανει τη λατζα, αλλα απο μουσικες γνωσεις εχει κι αυτος, ο δε οικον. ασχετος εντελως απο μουσικη, ειτε κατσαρολες πουλαγε ειτε δισκους ή καποτες το ιδιο ηταν κι εγινε διευθ μετα στη warner αφου εκλεισε η virgin, ημαρτον!!!!

    ο αλλος ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ… και στην εκπομπη του γιαννη να του αλλαζει τα cd…
    μισθοι αυτων των δυο το 1998 ? 1,5 εκ δρχ μεικτα…ημαρτον, κι ηταν οι χαμηλομισθοι των δισκογραφικων γιατι ηταν μικρη η εταιρια, ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΠΑΙΡΝΑΝ 2,5αρια 3αρια…

    ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΤΑΙΡΙΕΣ, ΜΕ ΤΑ ΕΝΘΕΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΤΑ ΠΙΣΤΩΤΙΚΑ, ΤΑ ΦΟΡΤΩΜΑΤΑ…

    Α, ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 3 ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΒΕΝΖΙΝΕΣ ΣΤΟΝ ΜΙΣΘΟ! ΡΕ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΙ ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΑΓΑΖΙΑ, ΤΗΝ ΓΑΜΗΣΑΝ ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ

    ΜΙΝΤ ΤΙΜΕΣ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΕΞΩ? ΤΟΠ ΕΔΩ, ΟΧΙ ΚΑΡΑΤΟΠ, Ε, ΑΠΛΑ ΤΟΠ!!!
    ΔΙΣΚΟΙ ΤΟΥ 1912 ΤΟΠ!!!!

    ΚΑΙ ΤΟΛΜΑΝΕ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΙ ΦΘΗΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ

  43. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Σάκη….δεν μπορείς να φανταστείς τι μου θύμισες……
    Αυτά είναι μερικά ονόματα μέσα από την ατέλειωτη λίστα των καταστροφέων της Ελληνικής δισκογραφίας. Τα όσα γράφεις αποτελούν την απόλυτη αλήθεια. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου.

  44. Ο/Η sakis dimakis λέει:

    καλησπερα Γιαννη
    ευτυχως εφυγα πριν 10 χρονια
    απο το χωρο

  45. Ο/Η JOHNNY P λέει:

    Συγχαρητήρια για το άρθρο.
    Εγώ από την πλευρά του dj (για πολλά χρόνια) έχω να πω το εξής:
    Κάπου στο 1995 μια ωραία πρωία είχαμε πάει στο δισκάδικο για ακρόαση (και αγορά δίσκων όπως κάναμε τότε).Αφού κατασταλάξαμε τι ζητάγαμε μας λέει ο τύπος ότι το τάδε η το δείνα υπάρχει μόνο σε cd.Τι έγινε ρε μεγάλε λέω.πως θα τα ακούσω εγώ που έχω μόνο MKII στο σπίτι;.θα χρειαστεί να αγοράσεις και cd player μου είπε.Αμέσως «στράβωσα» γιατί το όλο θέμα δεν μου άρεσε.Είχα προσέξει τα cd κάποια χρόνια πριν ότι είχαν υπερδιπλάσια τιμή σε σχέση με το βινύλιο και απο ποιότητα; γ…σε τα.Σημειωτέον ότι είχα «ψυλιαστεί» ότι το κόστος παραγωγής ήταν κατά πολύ μικρότερο του βινυλίου.Πως ήταν δυνατόν να σταθούν σε ποιότητα οι AAD επανεκδόσεις των cd με τα αγαπημένα μας βινύλια;Με τίποτα.Ακόμα και σήμερα αγοράζω βυνίλια (κυρίως παλιούς).Η ποιότητα που έδιναν τα tapes δεν συγκρίνονται με την «δειγματοληψία» στα 44,1ΚΗΖ /16 bit….
    Δυστυχώς με το έτσι θέλω καταργήσανε τους δισκους βινυλίου.Δεν θέλω να φανώ γραφικός αλλά αυτό είναι κοινή παραδοχή από τους περισσότερους.Ηταν πολύ απασχολημένοι για να αφουγκραστούν αυτό που ξεκίνησε και τελικά συνέβηκε,γιατί μετρούσαν τα υπερκέρδη τους.Βλέπετε οι περισσότεροι από αυτούς ήταν managers και ουδέποτε είχαν σχεση η αγάπησαν την μουσική….
    Μιλώντας και από την σκοπιά του δημιουργού να πω ότι πρόσφατα είχα την εμπειρία της μουσικής κυκλοφορίας (σε ανεξάρτητη εταιρία πάντα,και στο εξωτερικό) μόνο σε βινύλιο και μπορώ να πω ότι υπήρχε πολύ θετική ανταπόκριση παρόλο που η συγκεκριμένη κυκλοφορία βγήκε μόνο σε βινύλιο,περιορισμένα αντίτυπα και vintage παραγωγή (ήχος 83-84).Τελικά όπως και παλιά την διαφορά θα την κάνουν και πάλι οι ανεξάρτητες εταιρίες,που ενδιαφέρονται για την μουσική και όχι για το κέρδος,και οσοι καλλιτέχνες μπορούν να δραστηριοποιηθούν μόνοι τους για να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στην δουλειά τους,πετώντας τους αχρηστους,ανίκανους,τυχάρπαστους,κερδοσκόπους μεσάζοντες.
    Τέλος να κάνω μια ερώτηση αν μπορεί κάποιος να μου απαντήσει.
    Γιατί τον repertoire manager εδώ στο «ελλάντα» τον λέγαμε παραγωγό,ενώ στο εξωτερικό παραγωγός,απ’όσο ξέρω, είναι αυτός που ήταν υπεύθυνος για τον ήχο του καλλιτέχνη ή αυτός που χρηματοδότησε την όλη προσπάθεια ή και τα 2;;; και συνήθως αυτός δεν είχε κάποιο κυριλέ γραφείο…

    • Ο/Η yiannis63 λέει:

      Χρόνια πολλά αδελφέ. Να σου λύσω την απορία. Εδώ στο «ελλάντα» οι εταιρείες σκέφθηκαν το εξής ηλίθιο, όπως πάντα. Αντι να ανεβαίνει το κόστος παραγωγής μιας δισκογραφικής δουλειάς, δεν «βαπτίζουμε» παραγωγό τον κυφήνα «διευθυντή ελληνικού ρεπερτορίου» που έχουμε στην εταιρεία μας και τον πληρώνουμε ένα σκασμό λεφτά για να κάνει τον γκόμενο σε ωραίες κοπελίτσες υπαλλήλους της εταιρείας. Ετσι και αλλοιώς είναι που είναι άχρηστος, δεν μας χρησιμεύει σε κάτι…. δεν τον χρησιμοποιούμε ; π.χ. μείωση budget;

      Κάτι τέτοιες επιλογές οδήγησαν τις «νεες κυκλοφορίες» στα περίπτερα. Γιατί ο σωστός παραγωγός -που σημειωτέον δεν είναι προαγωγός- και ξέρει την δουλειά του, δικαίως θα μας πάρει ένα σκασμό λεφτά, και ίσως ποσοστά, επειδή είναι ο άνθρωπος εκείνος που και ταλέντο έχει, και αυτιά ανοικτά έχει, και σωστές επιλογές θα κάνει στην συμμετοχή των μουσικών, και όλη την δουλεία θα αναλάβει. Σκέφτηκαν λοιπόν και είπαν….»έλα μωρέ για να βγάλει η ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ καινούργιο δίσκο…χρειαζόμαστε και παραγωγό….δεν βάζουμε κανα τεμπέλη δικό μας»….τόσο πολύ εκτιμούσαν οι εταιρείες τις ίδιες τους τις παραγωγές για αυτό και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Και για αυτό όποιος σοβαρός καλλιτέχνης υπάρχει προσπαθεί να κάνει μόνος του την παραγωγή της δουλειάς του…και καλά κάνει. Αρκετά με τους νταβαντζήδες. Τους μόνους που πραγματικά λυπάμαι είναι οι εκατοντάδες απολυμένοι απλοί υπάλληλοι.

  46. […] λεφτά από ένα προϊόν το οποίο δεν πουλάς? στο Error.gr η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικώ… στις ακυβέρνητες […]

  47. […] παράδειγμα δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει αυτή τη μαρτυρία εκ των έσω για να καταλάβει πόσο ωμές είναι οι πρακτικές που […]

  48. Ο/Η Mike Zardoz λέει:

    Καταπληκτικό άρθρο μεγάλο μπράβο στον συγγραφεα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s