Raoul Vaneigem – για μια κοινωνία του ζώντος.

Τώρα τελευταία επειδή αισθάνομαι ότι «λίγο» έχουμε χαμηλώσει τον πήχη σαν Αριστερά για το πώς διαχειριζόμαστε την οικονομική κρίση που διανύουμε εν μέσω εσωτερικών αυτοπροσδιορισμών και Σταλινικής παλιγενεσίας, δεν σας κρύβω ότι μου αρέσει να διαβάζω κυρίως κάποια κείμενα «καταστασιακών».
Ρίχτε μια ματιά εδώ…Situationist International αλλά και εδώ… ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ . Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.

Δεν νομίζω ότι τα κείμενα τους διεδικούν «δάφνες» μεγάλων οικονομικών και πολιτικών αναλύσεων, έχουν όμως αυτό ακριβώς που λείπει από τα κείμενα των μεγάλων οικονομολόγων ακόμα και εάν αυτοπροσδιορίζονται στην Αριστερά.  Διαθέτουν μια καταπληκτική αμεσότητα, έναν λυρισμό, ενώ ο χειρισμός του ύφους των κειμένων γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να νοιώθεις ότι ο συγκεκριμένος συγραφέας είναι δίπλα σου και σου μιλάει την στιγμή που διαβάζεις. Θα μπορούσαν κάποιες ενότητες να ήταν οι «κουβέντες της παρέας». Και αυτό είναι το σημαντικό στην όλη υπόθεση. Οτι τα κείμενα αυτά μπορούν να γίνουν «κτήμα» των πολλών, χωρίς να περιορίζεται το «γνωστικό αντικείμενο» σε «φωτεινές μειοψηφίες».

Αυτές τις μέρες λοιπόν, έπεσε στα χέρια μου ένα μικρό βιβλίο του Raoul Vaneigem με τίτλο «Για την κατάργηση της εμπορευματικής κοινωνίας – για μια κοινωνία του ζώντος». Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα.
Σίγουρα κάποιοι θα πουν «τα έχουμε ξαναδιαβάσει». Σημασία έχει όμως στο χρονικό «σημείο μηδέν» που βρισκόμαστε ο τρόπος που διατυπώνεις την σκέψη σου και η τεχνοτροπιά που επιλέγεις να περάσεις τα μηνύματα που θέλεις.

raoul-vaneigem

 

«…Εξωθώντας στα άκρα μια διαδικασία μη παραγωγικής οικονομικής συσσώρευσης, ο εμπορευματικός ολοκληρωτισμός διέδωσε σε ολόκληρο τον πλανήτη ένα σύστημα διφθοράς και τρόμου, το οποίο η επιχειρηματική ατολμία κάποιων Σικελικών χωριών έκανε γνωστό με το όνομα μαφία. Χωρίς να νοιάζονται για το μακροπρόθεσμο -οι κερδοσκόποι- αντλούν ένα άμεσο κέρδος από το κοινωνικό χάος που προκαλεί η εξαθλίωση, η ανεργία, η αβεβαιότητα της επιβίωσης και αυτή η έμμονη ιδέα του χρήματος πάση θυσία, που φθείρει την σκέψη και τα ήθη από την ανώτερη μέχρι την κατώτερη βαθμίδα της αξιοθρήνητης κοινωνικής κλίμακας. Αντί όμως να θέσουν εκτός μάχης αυτό το σκυλολόι, βλέπουμε τους περισσότερους ανθρώπους να συγκατανεύουν στα βλεδυρά τους ψέματα, να αποδέχονται τις μειώσεις των μισθών, να σκύβουν το κεφάλι υπό την απειλή της ανεργίας, να βυθίζονται στην απόγνωση, να ζητωκραυγάζουν δημαγωγούς, να παριστάνουν τους ξαπλωμένους σκύλους βγάζοντας μπόλικα γρυλλίσματα, αντί να πεταχτούν επάνω και να αποτολμήσουν την περιπέτεια της ζωής και της επιθυμίας. Θα πρέπει να το επαναλάβουμε: Ο μοναδικός μας πλούτος είναι η ζωή, μια ζωή που εξευγενίζεται αδιάκοπα απο την πρόοδο της ανθρώπινης ευαισθησίας και ευφυίας. Ο αγώνας μας δεν έχει πλέον ως σκοπό να επιβιώσουμε μέσα σε μια κοινωνία αρπακτικών, αλλά να ζήσουμε ανάμεσα στους ζωντανούς…»

Και τώρα που το διαβάσατε, φανταστείτε αυτό το μικρό κείμενο να μπορούσε να  μεταφερθεί στο Ελληνικό κοινοβούλιο σαν ένα μικρό συμπλήρωμα της τοποθέτησης ενός Αριστερού βουλευτή. Ε ρε γλέντια που θα είχαμε !!
Τσ…τσ…τσ…τι ακραίος που είμαι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s