πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή;

Σήμερα θέλω να σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία. Οχι σαν καταγγελία. Εαν τα blogs και το internet γενικότερα, παρέχουν το δικαίωμα στους χρήστες, να θίγουν τα κακώς κείμενα και να εφαρμόζουν την «δημοσιογραφία των πολιτών» , πολλές φορές μέσα από τις προσωπικές ιστορίες του καθενός από εμάς, σχηματίζεται ένα πάζλ για τον τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής κοινωνίας στα πλαίσια της «παιδείας» και της «κουλτούρας» έτσι όπως αυτή συντελείται στην εποχή της αναδιαμόρφωσης του «νεοελληνικού» γίγνεσθαι. Φυσικά και δεν θέλω να πιστέψω ότι ο «τρόπος» αυτός που θα σας διηγηθώ αποτελεί τον «κανόνα». Αλοίμονο μας εαν είναι έτσι. Εύχομαι να αποτελεί την εξαίρεση. Για να είμαι πιο ακριβής ….ελπίζω να αποτελεί την εξαίρεση

Εδώ και καιρό λοιπόν, συγκεκριμένα από τον Ιούνιο, ένα μέλος από την οικογένεια μας, αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας. Ετσι κάπως ξεκινάει μια πορεία προς τον Γολγοθά εν μέσω ιατρικών επισκέψεων, γνωματεύσεων, επαληθεύσεων, αντικρουόμενων απόψεων. Επρεπε λοιπόν να γίνουν κάποιες χημειοθεραπείες. Οπερ και εγένετο. Επειδή ο συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος έχει παρενέργειες στο σώμα και κυρίως το μέρος που δέχεται μεγάλη ποσότητα ακτινοβολίας, έτσι και στην περίπτωσή μας σε τμήμα του εντέρου δημιουργήθηκε μια μικρή οπή, από την οποία μεγάλη ποσότητα μικροβίων που ξέφυγαν, δημιούργησαν σε σημείο του σώματος κοντά στο έντερο μια τεράστια φλεγμονή. Τα βήματα μας, μας έφεραν σε γνωστό ιατρικό κέντρο στα νότια προάστια, λόγω παλαιάς φιλίας του ασθενούς με κάποιον γιατρό από το δυναμικό του συγκεκριμένου κέντρου. Ενας νέος Γολγοθάς ξεκίνησε. Να σημειωθεί ότι οι υπόλοιπες εξετάσεις που γινόντουσαν ταυτόχρονα, έδειχναν ότι η κατάσταση ήταν πλήρως ελεγχόμενη, εκτός από την φλεγμονή η οποία μεγάλωνε, κάνοντας το ασθενή να υποφέρει από φριχτούς πόνους στο σημείο αυτό, αρχίζοντας σιγά-σιγά να επηρεάζει και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος. Επί πέντε μήνες ακούγονταν η συγκεκριμένη επωδός εκ μέρους των γιατρών : «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Είναι θέμα καθαρής ατυχίας…το μικρόβιο προφανώς το κόλλησε από κάποια  μπάνια στην θάλασσα που έγιναν το μήνα Σεπτέμβριο. Είναι πολύ άτυχος…κάποια παυσίπονα μπορούμε να δώσουμε…κάποια αντιβίωση…και ίσως υποχωρήσει. Εάν όχι..τότε βαδίζοντας προς το μοιραίο θα περάσουμε στις μορφίνες για να απαλύνουμε τον πόνο. Δεν μπορούμε να παρέμβουμε πουθενά, ούτε εγχείρηρση μπορούμε να κάνουμε στο σημείο εκείνο, γιατί δεν θα ήταν σωστό να «επέμβουμε» σε μιά εστία μικροβίων. Δεν είναι σωστό ούτε για τον ασθενή ούτε για το χώρο του χειρουργείου. Ας επίσουμε ότι θα μείνει στάσιμο, δεν γίνεται κάτι άλλο…λυπούμαστε….»

Να σημειωθεί παρακαλώ ότι ο 75χρονος ασθενής της ιστορίας μας, εδέησε πριν αρκετά χρόνια να «αγοράσει» ένα πολύ καλό πρόγραμμά ιδιωτικής ασφάλισης όπου του παρέχεται η δυνατότητα περίθαλψης σε οποιοδήποτε ιδιωτικό νοσοκομείο, χωρίς εκείνος να συμμετέχει ούτε στο ελάχιστο. Να σημειωθεί επίσης ότι κανένας γιατρός, ποτέ κατα την διάρκεια της νοσηλείας δεν μας ζήτησε ούτε ένα ευρώ, πέρα από την νόμιμη αμοιβή την οποία πληρώνει η συγκεκριμένη ασφαλιστική εταιρεία. Ο ασθενής μας λοιπον, έμπαινε και έβγαινε στο συγκεκριμένο ιατρικό κέντρο, τριήμερα, τετραήμερα, μόνο και μόνο για να έχει την αίσθηση ότι κάποιος προσπαθεί για την ίαση του. Κοινώς είχε γίνει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας. Και πάντα τα ίδια λόγια από τους γιατρούς : « Δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα ….λυπούμαστε.» Παρουσία του ασθενή όμως οι γιατροί έλεγαν : « Eχουμε σαφή βελτίωση….σήκω να περπατήσεις…μα δεν το αισθάνεσαι;…έχουμε σαφή βελτίωση…» Βέβαια ο άνθρωπος κόντευε να τρελαθεί, γιατί όσο περνούσε ο χρόνος και εξαιτίας της φλεγμονής, άρχισε να παραλύει το αριστερό του πόδι, ενώ οι εξετάσεις για το κύριο πρόβλημα ήταν καθυσυχαστικές !.  Κάποια στιγμή λοιπόν, ενώ βλέπαμε τον άνθρωπό μας να λιώνει στον καναπέ, και να έχει πέσει σε κατάθλιψη από τους πόνους, και ενώ οι γιατροί από το συγκεκριμένο κέντρο μας έλεγαν ότι….« Ηρθε η ώρα για μορφίνη και αντικαταθλιπτικά…», αποφασίσαμε μέσω ενός οικογενειακού φίλου να επισκεφθούμε έναν άλλο γιατρό που εργάζεται σε άλλο νοσοκομείο για μία δεύτερη γνώμη. Εγινε εισάγωγη, κάποιες απαραίτητες εξετάσεις και εντός τριών ημερών μπήκε στο χειρουργείο. Μετά από επτά (7) ώρες χειρουργική επέμβαση….επτά πολύ άγριες ώρες και είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς καταλαβαίνετε τι λέω…ο χειρούργος μας ανακοίνωσε ότι όλα πήγαν πολύ καλά !!! Οτι δηλαδή επτά ώρες καθάριζε την περιοχή της φλεγμονής και ότι εάν αργούσαμε λίγο ακόμη, θα πέθαινε από σηψαιμία καθώς είχαν αρχίσει μέσα στο σώμα του να σαπίζουν τα έντερα !!!. Μας ανακοινώθηκε επίσης ότι ναι μεν ήταν μια πολύ δύσκολη επέμβαση, αλλά υπάρχουν πολλές ελπίδες ότι ο ασθενής σε λίγο καιρό μπορεί να έχει μέχρι και ολική ίαση !!! Οπως ειπώθηκε εάν ερχόμασταν από τον Σεπτέμβριο, θα επρόκειτο περί μιας πολύ απλής περίπτωσης !!! Ο ίδιος δε από το κρεβάτι της εντατικής μας είπε ότι δεν πονάει καθόλου και μετά από πέντε μήνες αισθάνεται πάλι το αίσθημα της πείνας !!!

« Τρελαμένος» και αηδιασμένος από την κοροιδία και την εκμετάλευση των προηγούμενων μηνών παίρνω στο τηλέφωνο τον «φίλο» γιατρό του συγκεκριμένου κέντρου. Ειπώθηκαν πολλά. Σας λέω μόνο το τελευταίο που μου ειπώθηκε…« λόγω της κρίσης προσπαθούμε να κρατάμε τους ασθενείς μας εδώ για να μην καταφεύγουν στον…..ανταγωνισμό !!! »
Πώς σας ακούγεται;….καλό ε; Δηλαδή προτιμάμε οι ασθενείς ΜΑΣ να πεθαίνουν γιατί δεν έχουμε την κατάλληλη υποδομή, τεχνογνωσία, εμπειρία, παρά να τους συστήνουμε να επισκέπτονται ένα μεγάλο νοσοκομείο για μια δεύτερη ιατρική γνώμη.

Για όλα λοιπόν φταίει ο ανταγωνισμός και η άτιμη οικονομική κρίση. Να σημειωθεί επίσης ότι όταν λέγαμε στους γιατρούς, μήπως να ζητάγαμε και μια δεύτερη γνώμη από άλλο νοσοκομείο, εκείνοι βέβαια δεν μας έλεγαν όχι…αλλά μας διαβεβαίωναν ότι πρόκειται για …χαμένος κόπος !!!
Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία μας. Μια ιστορία στα πλαίσια του υγιούς ανταγωνισμού του ιδιωτικού συστήματος υγείας. Στα πλαίσια μιας κοινωνίας που έχει γεμίσει ανθρωπόμορφα κτήνη, που στον μόνο θεό που πιστεύουν είναι το κέρδος, το χρήμα, με κάθε θυσία. Ακόμα και με την θυσία μιας ανθρώπινης ζωής. Πόσες άραγε ζωές θα «χαθούν» ακόμα στον τομέα της Υγείας, στον βωμό του κέρδους;

Πόσο επιτέλους κοστολογείται μια ανθρώπινη ζωή ;

Advertisements

4 comments on “πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή;

  1. Ο/Η pentanostimi λέει:

    εξωφρενικο΄! δεν σηκω νει καμμια καταγγελια;[δυστυχως εχουμε γεμισει με τετια κτήνη]υπομονη

  2. Ο/Η taspa λέει:

    Δυστυχώς ,από τότε που εγινε ΜΟΤΟ το ‘δεν ειναι ολοι ιδιοι»σχεδόν τους συγχορούνται τα πάντα.
    Το θέμα ειναι πότε θα αποφασίσει 1.000.000 πολιτών να κατέβει στο δρόμο και να ζητήσει από την εξουσια το αυτονόητο!!!!Περίθαλψη,που την πληρώνει από την ημέρα που ερχεται στον κόσμο,καθώς οι γονείς πληρώνουν μέσα από ις κρατήσεις του μισθού τους και για την περίθαλψη των παιδιών τους.,που δυστυχούς καταλήγουν στις τσέπες της βιομηχανίας φαρμάκων
    Κουράγιο,και πολεμο

  3. Ο/Η taspa λέει:

    μπορείς να μου στείλεις το μειλ σου?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s