far from RAF…έφοδος στον ουρανό από την «Μπάαντερ-Μάινχοφ»

 

far-from-raf

 O Kώστας Καλφόπουλος γεννήθηκε το 1956 στον Πειραιά. Σπούδασε Κοινωνιολογία στην Γερμανία (τότε Δυτική). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «ΕΠΟΧΗ«. Δημοσιογραφεί στον ημερήσιο, εβδομαδιαίο και περιοδικό τύπο. Οι εναλλακτικές εκδόσεις προχώρησαν στην έκδοση του βιβλίου που βλέπετε στην φωτογραφία και αποτελεί την πιό πιστή αντιγραφή της «ατμόσφαιρας» που επικρατούσε τέλη δεκαετίας 60 έως τέλη δεκαετίας 70 στην τότε Δυτική Γερμανία κατά την περιόδο δράσης της Red Army Fraction.

urlike

Η επικήρυξη της Ulrike Meinhof

To φθινόπωρο του 1977 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη των δυτικογερμανών, καθώς «πέφτει η αυλαία» για την ιδρυτική ομάδα της RAF.
Μετά την αποτυχημένη κατάληξη της αεροπειρατίας σε αεροπλάνο της LUFTHANSA, με αίτημα την άμεση απελευθέρωση όλων των κρατούμενων μελών της οργάνωσης στις Γερμανικές φυλακές και ενώ ήδη έχει απαχθεί ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων από μέλη της οργάνωσης με το ίδιο αίτημα, βρίσκονται νεκροί στα κελιά τους οι ΜΠΑΑΝΤΕΡ – ΕΝΣΣΛΙΝΡΑΣΠΕ. («Αυτοκτονικοί ιδεασμοί»…υπήρχαν και τότε).
Εχει ήδη προηγηθεί η…«αυτοκτονία» της ΟΥΛΡΙΚΕ ΜΑΙΝΧΟΦ στις φυλακές υψίστου ασφαλείας (λευκά κελιά) του Σταμμχάιμ- 9 Μαίου 1976- κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες».  

Σχεδόν 22 χρόνια μετά…20 Απριλίου 1998 οι ομάδες κομμάντο που φέρουν συνήθως τα ονόματα των σκοτωμένων συντρόφων τους, τα μέλη δηλαδή της δεύτερης και τρίτης γενιάς της RAF, στέλνουν ανοικτή επιστολή στο REUTERS ανακοινώνοντας την οριστική διάλυση της οργάνωσης. Οι συντάκτες της ανακοίνωσης εντοπίζουν την αδυναμία της οργάνωσης κυρίως στην δεκαετία του 90, στην τότε κρίση της Αριστεράς, στην αποτυχία της σε επίπεδο ανανέωσης μελών, στο να αποβάλει τα «αυταρχικά στοιχεία» και το μεγαλύτερο λάθος …«να μην στηθεί παράλληλα μια πολιτική οργάνωση». 

Εδώ σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η διαφορά της πρακτικής της RAF με τις «ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ» στην Ιταλία που πίστευαν πως η συγκεκριμένη επιλογή δράσης μπορεί να μαζικοποιηθεί, ακόμα και συνελεύσεις σε φοιτητικά αμφιθέατρα προς συμπαράσταση έγιναν, με σκοπό να δημιουργηθεί ο πολιτικός βραχίονας των ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ, οδηγώντας έτσι στον  ξεσηκωμό του προλεταριάτου. Αντιθέτως, τα μέλη της RAF βλέπουν τους εαυτούς τους σαν «εμπροσθοφυλακή» του επαναστατικού στρατού που παλεύει στον Τρίτο κόσμο ( Βιετνάμ, Λατινική Αμερική, Κίνα…μην ξεχνάτε…βρισκόμαστε στα τέλη του 60…), ενώ η δράση της οριοθετείται στα «μετόπισθεν του εχθρού», με ενέργειες «σαμποτάζ» προσπαθώντας να μεταφέρει τον «παγκόσμιο εμφύλιο» στην καρδιά των Μητροπόλεων του  ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ομως, λίγο μετά την πρώτη της ενέργεια -Εμπρησμός πολυκαταστήματος, Απρίλιος 1968- βρίσκεται από την αρχή σε θέση άμυνας παλεύοντας για την επιβίωση των μελών της, από το κυνηγητό του Γερμανικού κράτους. Η επιλογή της για σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού» δεν μπορεί παρά αργά η γρήγορα να ευνοήσει τον ισχυρότερο μηχανισμό του Κράτους, και να «χαθούν» έτσι μερικά από τα φωτεινότερα μυαλά όπως η ULRIKE MEΙΝHOF.

Σ αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε την άποψη της  ASTRID PROLL που καταθέτει στην αυτοβιογραφία της για την εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης :
« Η ομάδα μας σχηματίστηκε από ένα δίκτυο, στηριγμένο στην φιλία και τις ερωτικές σχέσεις. Θέλαμε να είμαστε ριζοσπαστικοί, θαρραλέοι, στην εμπροσθοφυλακή, αισθανόμασταν ως πρωτοπορία. Υπερεκτιμήσαμε τους εαυτούς μας και παραδοθήκαμε στην ψευδαίσθηση, ότι στην ευημερούσα ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας ήταν δυνατόν να ξεσπάσει επανάσταση. Από αυτή την σκοπιά ήμασταν το έναυσμα, που λειτούργησε σε έναν αεροστεγή χώρο. Ζούσαμε κατά κάποιον τρόπο έναν ένοπλο υπαρξισμό…»

 Ο Μάης του 68 πρέπει να θεωρείτε το κομβικό σημείο της έμπνευσης για την συγκρότηση του ένοπλου αντάρτικου στις δυτικές μητροπόλεις. Σαν αληθινή εξέργεση, στηρίχθηκε στην σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με τις λαικές και εργατικές μάζες, την αλλαγή της καθημερινότητας του συστήματος, την καταγγελτική κριτική του καπιταλισμού της συσσώρευσης, την αντίθεση με την κομματική γραφειοκρατία, την προσπάθεια αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος, την κριτική του βιομηχανισμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, την αμφισβήτηση της παγκόσμιας Ιμπεριαλιστικής τάξης -βλέπε σημερινή καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση-, και την μαζική βίαιη σύγκρουση του κινήματος με τις δυνάμεις καταστολής. Την «ΜΑΖΙΚΗ»  επαναλαμβάνω για όσους ίσως ακόμα δεν το κατάλαβαν.  Οι συνθήκες και οι όροι δημιουργίας ενός αληθινού επαναστατικού κινήματος ήταν οι ιδανικότερες δεδομένου και του ποιοτικού επιπέδου της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς -εκείνες τις εποχές- σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία ( Προλεταριακή Αριστερά και μετέπειτα 1977-1987  Action Directe).

Ωστόσο, μετά το τέλος των πολεμικών κινητοποιήσεων που προηγήθηκαν, στα τέλη του 1973 το κίνημα εισέρχεται σε τροχιά κρίσης αναζητώντας την μελλοντική πρακτική του στα πλαίσια ενός πρώτου συνολικού απολογισμού. Ενα μέρος του θα ακολουθήσει τους «ατομικούς μετασχηματισμούς» όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Γιώργος Καραμπελιάς, ( ο τότε…και όχι ο τώρα…) θα φέρει αρκετό κόσμο στις…..Ινδίες και στην Goa, αναζητώντας νέους «προσωρινούς» θεούς, ένα άλλο θα ασχοληθεί με την προστασία του περιβάλλοντος και θα δημιουργήσει τους « ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ», κάποιοι θα «παραδώσουν πνεύμα» και θα ενσωματωθούν πλήρως και τέλος, κάποιοι θα ακολουθήσουν την στρατηγική της «συστηματοποίησης» της βίας του μαζικού κινήματος, προς την κατεύθυνση του ένοπλου αντάρτικου. Η «εποχή της αθωότητας», όταν το κίνημα βρισκόνταν στην «εφηβική» του ηλικία-ΜΑΗΣ 68- είχε οριστικά παρέλθει. Μπροστά του άνοιγε η οδυνηρή και μακρόχρονη-όπως αποδείχθηκε- «εποχή της ωριμότητας».
Κλείνοντας αυτήν την μικρή μου αναφορά σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα, ελπίζω η «εποχή της ωριμότητας» να ανέδειξε το ατελέσφορο της πρακτικής  των ολιγομελών ένοπλων ομάδων σε μια προσπάθεια για καταμέτωπο σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού». Και ελπίζω να αποδείχθηκε πόσο ανάγκη έχει το κίνημα να ξαναζήσει μια νέα «εποχή της αθωότητας» συγκροτούμενη με νέους όρους και ίσως με νέα επαναστατικά υποκείμενα, αντλώντας παράλληλα εμπειρίες από το παρελθόν του. Ο Μάης του 68 παραμένει ο ομφάλιος λώρος όλων των μετέπειτα κινημάτων, επηρεάζοντας απόλυτα τις πρακτικές μέχρι και στις μέρες μας. Το νόημα και η επιτυχία μιας εξέγερσης κρίνεται κυρίως με στοιχεία μέλλοντος και όχι μόνο παρόντος.

Σαν επίλογο θέλω να σας ενημερώσω ότι κυκλοφορεί-μάλλον λίγο δύσκολα- ενα ακόμα βιβλιό για την RAF.
H πρώτη του έκδοση έγινε το1975.
raf-2

Και τα δύο βιβλία που σας παρουσιάζω, έχει το καθένα την δική του χρησιμότητα. Το πρώτο δίνει με τον πιό παραστατικό τρόπο την εικόνα εκείνης της εποχής, το δεύτερο περιέχει σχεδόν όλα τα κείμενα της RAF.
Για όποιον σκέφτεται να αγοράσει ένα βιβλίο, με σκοπό να ενημερωθεί καλύτερα για την RAF συστήνω το πρώτο. Μπαίνεις πιο εύκολα και πιο γρήγορα στο κλίμα εκείνης της εποχής. Τελειώνοντας θέλω να σας παρουσιάσω από το πρώτο βιβλίο, απόσπασμα του κείμενου της ULRIKE MEINHOF– του μεγάλου θεωρητικού μυαλού της οργάνωσης-  που επωνύμως δημοσιεύθηκε στις γερμανικές εφημερίδες και που πρώτη φορά μεταφράζεται στα Ελληνικά. Αφορά τον εμπρησμό του πολυκαταστατήματος τον Απρίλιο του 1968, ενώ από το δεύτερο βιβλίο επιλέγω να σας παρουσιάσω μια επιστολή της RAF που στάλθηκε στις γερμανικές εφημερίδες -μάλλον γραμμένη από την ίδια- κάτω όμως από εντελώς διαφορετικές συνθήκες λίγα χρόνια μετά το άρθρο της για τον εμπρησμό.

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-1ceb1

ΕΠΙΣΤΟΛΗ RAF :  

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-2

ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΕΤΡΑ ΣΕΛΜ-ΓΚΕΟΡΓΚ ΦΟΝ ΡΑΟΥΧ-ΤΟΜΑΣ ΒΑΙΣΜΠΕΚΕΡ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s