παράξενες μέρες, μέρες ορφανές…

 

Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα. Παράξενες μέρες μας βρήκαν. Μέρες ορφανές για μια κοινωνία στην οποία  διεξάγεται διάλογος κουφών εδώ και χρόνια. Σε μια κοινωνία που βιώνει εδώ και χρόνια δομική κρίση, κρίση παιδείας, κουλτούρας και πολιτισμού. Δεν είμαστε οι μόνοι φυσικά.  Η κρίση εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς στο παγκόσμιο χωριό, μόνο που αυτήν την φορά τα εγχώρια αποτελέσματα της, μας υποχρέωσαν να ξυπνήσουμε απο τον λήθαργο, τρομαγμένοι και πανικόβλητοι για τον λόγο ότι τόσο καιρό «φτύναμε τον κόρφο μας» και ξορκίζαμε το κακό, αναπτύσοντας αυτιστικά χαρακτηριστικά απέναντι στις παγκόσμιες καταιγιστικές κοινωνικές εξελίξεις που διαδραματίζονται. Και έχουμε όλα εκείνα τα απαραίτητα προσόντα για να οξύνουμε τα αποτελέσματα της. Διαφθορά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής μας ζωής, ανάπηρο και αδύναμο για κοινωνικές αναλύσεις πολιτικό σύστημα. Μια  κατ επίφαση δημοκρατία. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το ομολογήσουμε. Ζούμε την δημοκρατία των ισχυρών οικονομικών παραγόντων, και των όποιων εκπροσώπων τους στο Ελληνικό κοινοβούλιο. Μια δημοκρατία που δεν χωράει όλους τους πολίτες. Χωράει μόνο τους έχοντες και κατέχοντες και τους πολιτικούς εκφραστές της. Μια δημοκρατία της αγοράς, της κοινωνικής χυδαιότητας, του αλόγιστου κέρδους και του ασύστολου ψεύδους. Μια κοινωνία που χασκογελώντας ενδόμυχα, παρατηρούσε τα συμβάντα στα προάστια του Παρισιού το 2006 και διαπίστωνε : «κοίτα τι γίνετε εκεί…αποκλείεται αυτά τα πράγματα να γίνουν και εδώ». Για τόσο επιτυχημένη διαπίστωση μιλάμε !
Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλο μέρος της  Ελληνικής κοινωνίας, αμήχανο από την θέση του καναπέ, παρακολουθούσε ενίοτε με απάθεια, ενίοτε με βουβή οργή και θλίψη, τα φαινόμενα της οικονομικής κρίσης εξ ορισμού και κοινωνικής να εξελίσσονται, χιλιάδες ανθρώπους να χάνουν την δουλειά τους, μεγάλος μέρος του πληθυσμού να στοιβάζεται στην είσοδο του ορίου της φτώχειας, εκατομμύρια ευρώ εν οίδη χρηματιστηριακού παιχνιδιού να συσσωρεύονται σε χρηματοκιβώτια μονών του Αγίου όρους από ανταλλαγές  δημόσιας περιουσίας με  υπουργούς της κυβέρνησης , 28 δις ευρώ να περιφέρονται από τράπεζα σε τράπεζα, για να μπορέσουν να ξαναδανείσουν, δημιουργώντας έτσι νέες γενιές χρηματοπιστωτικών σκλάβων. Ολα αυτά αποτέλεσαν ένα εκρηκτικό μείγμα στο «κουτί της πανδώρας», που χρόνια τώρα προσπαθούσε να κρατήσει κρυφά και αθέατα τα μυστικά του.   Εφτανε ένα Σάββατο βράδυ, ένας πυροβολισμός και ένα νεκρό παιδί για να ανοίξει το κουτί, που τόσα χρόνια έκλεινε μέσα του όλους τους σύγρονους εφιάλτες μιας πουριτανικής και κλειστοφοβικής κοινωνίας. Οποία έκπληξη λοιπόν!  Που χώρεσε όλα αυτά τα χρόνια τόση οργή ; Τόσος φόβος για το μέλλον ; Μα που πήγε ο μύθος των κυβερνώντων, των νοικοκυραίων, των αστικών κομμάτων και συνδικαλιστών, των επιφανών επαγγελματικών κλάδων της παραγωγής, των πολιτικών εκφραστών της ελεύθερης αγοράς, περί της θαυμαστής και απαστράπτουσας «κοινωνικής ειρήνης» ; Πού πήγαν όλες αυτές οι «σταθερές» του συστήματος; 
Και επιπλέον πως είναι δυνατόν, να εξεγείρονται  οι δίδυμες ψυχές της νεολαίας χωρίς να πάρουν άδεια από την Κυβέρνηση, και από το ΚΚΕ ;
Πως είναι δυνατόν να μην ρωτήσουν την Γραμματέα του ΚΚΕ για την ώρα που πρέπει να γίνει η έκρηξη, έστω και καθυστερημένα βρε παιδί μου να δώσουν ένα ραντεβού στην Ομόνοια, στου ΜΠΑΚΑΚΟΥ, για να πάρουν την κατευθυντήρια γραμμή;
Τι δράμα και αυτό, να τρέχεις ασθμαίνοντας πίσω από τις κοινωνικές εξελίξεις πανικόβλητος, κρατώντας το ραβδί του δασκάλου στο χέρι, έτοιμος να τιμωρήσεις τους άτακτους μαθητές.
Μας έχει ξεφύγει βέβαια η διαπίστωση, ότι αυτή η ανοργάνωτη, πολλές φορές τυφλή και ανήλικη ακόμα οργή είναι ένα από τα νέα πολιτικά υποκείμενα του άμεσου μέλλοντος. Είναι τυφλή η οργή, όσο «τυφλή» είναι και η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο. Θα εξακολουθήσει να είναι τυφλή η οργή, όσο τυφλή συνεχίζει να παραμένει η κοινωνία μας, μπροστά στην αναγκαιότητα των ριζικών αλλαγών που χρειάζεται αν θέλει να συνεχίσει να αναπνέει. Διαφορετικά ασφυξία και δυσφορία.  Αδυναμία του αναπνευστικού συστήματος να λειτουργήσει.
Ποιό είναι λοιπον αυτό το νέο πολιτικό υποκείμενο, που στην «ποδιά του» σφάζονται  όλα τα «επιφανή» παλικάρια ;

Ολα αυτά τα νέα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους, άρχισαν να αποκτούν κοινωνική συνείδηση, να υποψιάζονται  τι τους περιμένει στο μέλλον και να προβληματίζονται για το παρόν μετά το 2000. Είναι η πρώτη εξεγειρόμενη γενιά του 21ου αιώνα. Κατά ένα περίεργο τρόπο στις αρχές των τελευταίων αιώνων, υπάρχουν πάντα αναβρασμοί στις κοινωνίες. Επαναστάσεις, πόλεμοι, και σαφέστατες προσπάθειες αναδίπλωσης εν μέσω κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του εκάστοτε καθεστωτικού πολιτικού συστήματος. Χωρίς ωστόσο να παραγνωρίζουμε το γεγονός, ότι στο παρελθόν υπήρξαν περιοχές πυριτιδαποθήκες λόγω εθνικών διαφορών. Μόνο που τώρα στην αρχή του 21ου αιώνα, οι πυριτιδαποθήκες έχουν μεταφερθεί αλλου. Λόγω δομικής κρίσης του σημερινού οικονομικού συστήματος  του καπιταλισμού, μεταφέρθηκαν και προκαλούν αστάθεια, στις Μητροπόλεις που προσπαθούν να στηρίξουν οικονομικά το σημερινό σύστημα. Οι συγκεκριμένες αποθήκες εύφλεκτου υλικού σύντομα θα εκραγούν, όχι απαραίτητα εντός συγκεκριμένου πολιτικού πλαισίου, αλλά πολλές φορές ανοργάνωτα, αυθόρμητα, χωρίς «προσυγκεντρώσεις» από την στιγμή που το πολιτικό υποκείμενο που επιφέρει την έκρηξη, έχει κόψει τις γέφυρες με το παρελθόν. Δεν αποτελεί λογική συνέχεια του παρελθόντος, αποτελεί όμως  μια πρώτη ένδειξη και απόπειρα καταγραφής των εξεγερτικών διαδικασιών του μέλλοντος. Τα πολιτικά πλαίσια των γενιών της μεταπολίτευσης, παρουσιάζουν εγγενείς αδυναμίες για να χρησιμοποιηθούν ως μεθοδολογικά εργαλεία ανάλυσης των σημερινών κοινωνικών εξεγερτικών φαινομένων, γιατι απλούστατα ολοκλήρωσαν τον κύκλο χρηστικότητας τους. Ετσι νέα πολιτικά πλαίσια έρχονται να καλύψουν το κενό αυτό. Στα συγκεκριμένα πολιτικά υποκείμενα, οι αναφορές τους και οι συναισθηματικοί επηρεασμοί τους αφορούν νέους μεθόδους πάλης, νέες τεχνογνωσίες, νέους κώδικες επικοινωνίας, νέους τρόπους αντίδρασης. Κοινός παρανομαστής για όλες αυτές τις γενιές παραμένουν οι μηχανισμοί καταστολής του κράτους, και οι μηχανισμοί  καταστολής των ονείρων για μια ριζικά αλλαγή της κοινωνικής κατεύθυνσης. Κάποιες γενιές «έκλεισαν» τον ρόλο της χρηστικότητας τους στην υπόθεση των αυθόρμητων νεανικών εξεγέρσεων, κάποιες όμως γενιές μόλις τώρα ξεκινάνε να ζωγραφίζουν τον δικό τους κύκλο. Οι γενιές της μεταπολίτευσης, πρόσφεραν αγώνες για ένα καλύτερο αύριο, ταυτόχρονα όμως έζησαν για τα καλά στο πετσί τους τι σημαίνει πολιτικός ευνουχισμός, και τι σημαίνει μεγάλη περίοδο «εκπτώσεων» και «προσφορών» στα όνειρά τους. Τούτες εδώ οι γενιές δεν ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝΕ να γίνουν ευνούχοι της κάθε λογής εξουσίας. Εχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για υποχωρήσεις. Ενα βήμα πίσω τους βρίσκεται ο τοίχος του αδιεξόδου. Είναι οι πρώτες γενιές που κινδυνεύουν άμεσα να αρχίσουν την ζωή τους, σε πολύ χειρότερες συνθήκες από τις γενιές των πατεράδων τους. Δεν έχουν λοιπόν τίποτα να χάσουν. Πρωταρχικό τους μέλημα είναι να εκφράσουν την οργή τους με δυναμικούς τρόπους αντίδρασης, μήπως κάποιοι ακούσουν τον θόρυβο και ευαισθητοποιηθούν. Πρώτος από όλους ο Δήμαρχος της Αθήνας τους έδωσε την απάντηση εκ μέρους της πολιτείας : » Σταματήστε την πορείες και αφήστε τους καταναλωτές ελεύθερους να έρθουν να ψωνίσουν για να «κινήθεί»  η αγορά «.
Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο συγκεκριμένος πολιτικός κρετίνος, είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στις σπασμένες βιτρίνες, όσο στο άθλιο βιοτικό επίπεδο της μεγαλύτερης μάζας των καταναλωτών. Επίσης αυτό που δεν μπορεί η δεν θέλει να καταλάβει είναι, ότι στην Αθήνα των Χριστουγέννων του 2009 θα υπάρχουν πολλοί λιγότεροι καταναλωτές και λιγότερα μαγαζιά, όχι λόγω επεισοδίων, αλλά λόγω της οικονομικής κατάρρευσης της αγοράς. Για τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις θα αναφερθώ σε άλλο ειδικό άρθρο. Φαίνεται λοιπόν ότι όσο και εάν φωνάζουν, κανείς δεν είναι έτοιμος να τους ακούσει, η τουλάχιστον κανείς δεν είναι έτοιμος με συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές να συνειδητοποιήσει και να αντιμετωπίσει το μέγεθος του προβλήματος. Ισως εκ μέρους των κυβερνώντων να υπάρχουν άλλες προταιρεότητες. Σε ποιούς λοιπόν να απευθυνθούν, σε τι γλώσσα να τους μιλήσει αυτό το νεό πολιτικό υποκείμενο, που κυρίως λειτουργεί αυθόρμητα με βάση το ένστικτο της οργής. Προφανώς δεν έχει πολιτικούς συμμάχους. Είναι ορφανό από πολιτική κάλυψη. Το ίδιο ορφανό ξεκίνησε και το κίνημα του Μάη του 68 στην Γαλλία, ωρίμασε όμως αρκετά γρήγορα για να καταλάβει ότι  κοινωνική εξέγερση, χωρίς την μεταφορά της έκρηξης, σε εργοστάσια και χώρους εργασίας δύσκολα μπορεί να έχει διάρκεια. Εχει όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό με την γενιά του Μαη του 68.  Θέλει να παραμείνει ακηδεμόνευτη, και να ηγεμονεύσει πολιτικά τον ίδιο της τον εαυτό. Προς το παρών κρατάει την δροσιά και την φρεσκάδα του. Είναι κάτι σαν το μικρό παιδί, που έχει την δύναμη της δίψας για ζωή. Να μάθει και να γνωρίσει  τα όρια του και τους εχθρούς του. Να μάθει να αυτοοργανώνεται χωρίς την ανάγκη κηδεμόνων. Και τόσα χρόνια που τους είχε τι κατάλαβε ;

Advertisements

4 comments on “παράξενες μέρες, μέρες ορφανές…

  1. Ο/Η plagal λέει:

    Στις αναφορες σου στις Μητροπολεις διακρινω τους Νεγκρι/Χαρντ ή μου φαινεται, συντροφε? 🙂

  2. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Αγαπητέ μου σύντροφε plagal,περισσότερο διακρίνεις αυτά που έχω στοιβαγμένα στο μυαλό και στην ψυχή μου. Είμαι κάτι…σαν το κουτί της πανδώρας… 🙂

  3. Ο/Η cynical λέει:

    Γεια σου giannis63. Με εκφράζουν απολυτα αυτα που γραφεις. Πιστευω, ότι υπάρχουν οι αντικειμενικες συνθηκε, έτσι ώστε να συγκροτηθει πολιτικο υποκειμενο σε στερεα βαση. Ειναι αυτη η γενια η οποια βιωνει ενα ανουσιο, καταπιεστικο εκπαιδευτικο συστημα, και επι πλεον μια ασθενικη και στημενη αγορα εργασιας. Τι αλλο χρειαζεται;
    Για οσους ευαγγελιζονται πολιτικη εκφραση μεσα απο υπαρχοντες πολιτικους σχηματισμους, δεν εχουν καταλαβει, ότι αυτη ακριβως η αποστροφη προς τα υπάρχοντα τους εβγαλεστους δρομους.
    Καλη σου μερα.

  4. Ο/Η yiannis63 λέει:

    cynical eipe :» Για οσους ευαγγελιζονται πολιτικη εκφραση μεσα απο υπαρχοντες πολιτικους σχηματισμους, δεν εχουν καταλαβει, ότι αυτη ακριβως η αποστροφη προς τα υπάρχοντα τους εβγαλε στους δρομους.»
    Το ξαναγράφω για να το ξαναδιαβάσουνε…
    ΝΤΑΝΝΝΝΝΝ……χτύπησες κέντρο !!!
    Και επειδή η φύση δεν αφήνει κενά…κάπως έπρεπε να συμπληρωθεί το κενό της απάθειας,της αδιαφορίας,του ωχαδελφισμού,της ελειψης πρωτοβουλιών απο τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς χώρους. Αν και είναι νωρίς ακόμα να να μιλάμε για συγκροτημένο πολιτικό υποκείμενο, πιστεύω ότι αρκετά από αυτά τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους, ήδη εχουν αρχίσει να αποκτούν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους,και να βλέπουν τα πράγματα πολύ διαφορετικά από ότι πριν δύο εβδομάδες.
    Πέρασαν κιόλας δύο εβδομάδες !!!…Μου φάνηκε μισός αιώνας !!!
    Μακάρι να μην χαθεί και αυτή η γενιά σε ατομικές αναζητήσεις ή στους διαδρόμους της βουλής…..μακάρι !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s