αποκλίνουσες συμπεριφορές…

cebacebfcf85ceb3ceb9ceb1cf83

 Τι κατάσταση κι αυτή. Να προσπαθείς να ηρεμήσεις και ο ΚΟΥΓΙΑΣ να μην σε αφήνει…
Είναι φανερό, ότι το συγκεκριμένο παχύδερμο που κατά λάθος η φύση το ενέταξε στην κατηγορία του ανθρώπου, αρέσκεται στο να προκαλεί. Δεν έχει ανάγκη από δημοσιότητα, ούτε από χρήματα. Απλά του αρέσει να προκαλεί. Αυτό το γλοιώδες παράσιτο της Ελληνικής κοινωνίας, να υποθέσουμε ότι ανήκει στην κατηγορία ατόμων με  συγκλίνουσες συμπεριφορές; Γιατι δεν είδα να τον κυνηγάνε τα ΜΑΤ, ούτε να τρώει ληγμένα χημικά, ούτε δέκα ένοπλοι αστυνομικοί να πέφτουν επάνω του για να τον συλλάβουν. Ούτε βέβαια κάποιο υπόμνημα εις βάρος του.
Να υποθέσω ότι ο συγκεκριμένος απίθανος τύπος δεν πρόκειται να διαγραφεί ποτέ από τον δικηγορικό σύλλογο; Να υποθέσω ότι θα συνεχίζει να κοσμεί με την παρουσία του, τον επαγγελματικό κλάδο των δικηγόρων;
Οταν είσαι 15…16…17….χρονών και βλέπεις στην τηλεόραση να παρελαύνουν τέτοιες εικόνες από μπροστά σου…δεν ξέρεις με ποιόν να τα πρωτοβάλεις. Με ποιόν να πρωτοσυγκρουστείς;. Για αυτόν λοιπόν τον λόγο βγαίνεις στην πόλη, βρίσκεις τον πρώτο τοίχο που βλέπεις μπροστά σου και γράφεις για σύνθημα : « ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ, ΜΟΝΟ ΦΩΤΙΑ ». Αυτομάτως όμως σε εντάσουν στην κατηγορία των ατόμων με «αποκλίνουσες συμπεριφορές».

Επομένως η «συγκλίνουσα συμπεριφορά»  πως ορίζεται; Εχω μερικές απορίες…
Μήπως με το να είσαι ηγούμενος στο Αγιο Ορος  να καταληστεύεις την δημόσια περιουσία, να έχεις νταραβέρια με υπουργούς, και να διακινείς βαλίτσες με εκατομμύρια;
Μήπως με το να στριμώχνεσαι στην ουρά επιφανών πολιτικών ανδρών για να προλάβεις και εσύ κάποιο ποσό από τις μίζες της κάθε SIEMENS ;
Μήπως με το να γίνεσε «επαγγελματίας» πολιτικός έχοντας αποφοιτήσει απο κάποιο ακριβό ιδιωτικό κολέγιο, αποφασίζοντας ότι πρέπει να κάνεις όλες τις απαραίτητες προσωπικές ενέργειες, για να έχεις μια λαμπρή καριέρα «επαγγελματία βουλευτή»;
Μήπως με το να ανήκεις σε κύκλωμα εμπορείας ναρκωτικών, πορνείας και να είσαι παράλληλα και υπάλληλος της ελληνικής αστυνομίας;
Μήπως με το να είσαι γιατρός και εάν δεν πάρεις «φακελάκι» να αρνείσαι «διακριτικά» να χειρουργήσεις ασθενείς;
Μήπως με το να είσαι πανεπιστημιακός και να προσπαθείς να ξεκοκαλίσεις χρηματικά κονδύλια που έχουν έρθει στο πανεπιστήμιο το οποίο  διοικείς με το δοτό σου διοικητικό συμβούλιο, χρήματα που προορίζονται για ερευνητικά προγράμματα και προγράμματα σπουδών για φοιτητές;
Μήπως με το να είσαι υπάλληλος στην εφορία και να εκβιάζεις ιδιοκτήτες μικρομάγαζων ότι «εάν δεν μου δώσεις τόσα, εγώ θα σε κλείσω…»
Μήπως με το να είσαι γονιός και να δείνεις στο παιδί σου 10 ευρώ για να το στείλεις στο cafe-internet της γειτονιάς σου, επειδή πρέπει να γαμωσταυρίσεις την/τον σύζυγό σου, η να συναντηθείς για ένα «γρήγορο» με την/τον γκόμενα/ο  σου;
Μήπως με το να είσαι υπουργός παιδείας, να δολοφονείται εν ψυχρώ μέλος της μαθητικής κοινότητας από αστυνομικό, την ίδια ώρα που εσύ συνεχίζεις την διασκέδαση σου στα μπουζούκια μέχρι πρωίας, ενώ την άλλη μέρα να ολοκληρώνεις το υπέροχο σαββατοκύριακο σου, με μιά βόλτα στο γήπεδο;
Μήπως το να είσαι τοκογλύφος/τραπεζίτης και να αρπάζεις σπίτια για  χρέη δανείων 3.000/5.000/10.000 ευρώ;
Μήπως με το να είσαι διευθυντής σε μεγάλη εταιρεία και να λές στους εργαζόμενους σου : » θα δουλεύεις τόσες ώρες και θά παίρνεις τόσα….και άμα θέλεις, γιατί περιμένουν και άλλοι στην ουρά…»
Μήπως με το να είσαι ένα κοινό λαμόγιο και να θεωρείς μαγκιά σου ότι κατάφερες να κλέψεις τον διπλανό σου;

Αυτά και άλλα τόσα είναι που με προβληματίζουν για την σχέση μεταξύ συγκλίνουσας και αποκλίνουσας κοινωνικής συμπεριφοράς.
Ααααα !!! Να σας θυμίσω τι έλεγε ένας ακόμα εκφραστής της αποκλίνουσας συμπεριφοράς πρίν αρκετά χρόνια :

«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.
Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν… ανακαλύπτονται.Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Αρθρο του Μάνου Χατζιδάκι στο περιοδικό ΤΕΤΑΡΤΟ το 1986

Advertisements

One comment on “αποκλίνουσες συμπεριφορές…

  1. Ο/Η ΕΥΓΕΝΙΑ λέει:

    Το αρθρο ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ…Φιλτατε εισαι φοβερος!!!! I’m speechless… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s