Νοσταλγός του βινυλίου

Σήμερα καθόμουν και χάζευα μιά κριτική στο internet σχετικά με το Technical Ecstasy των Black Sabbath και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά, αυτό που νομίζω πως πολλοί εχουμε συζητήσει: τι ωραία φάση που ήταν τότε με τους δίσκους βινυλίου, που έμπαινες με τους φίλους σου στο δισκάδικο και ψάχνατε δίσκους.

Τότε που περίμενες να κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ απο το αγαπημένο σου συγκρότημα και είχες μια…γηπεδική αγάπη για κάποιους. Πήγαινε ψηλά στα charts το αγαπημένο σου συγκρότημα ? Χαιρόσουν λές και τραγουδούσες εσύ στον δίσκο. Γράφανε κακές κριτικές για το αγαπημένο σου συγκρότημα ? Τα έπερνες στο κρανίο με τον κριτικό και το ονομά του έμενε για πάντα χαραγμένο στη μνήμη σου.

Τώρα πιά μπερδεύω το ποιο ακριβώς ήταν το πρώτο ροκ άλμπουμ που αγόρασα αλλά δεν εχει σημασία. Θυμάμαι οτι το Technical Ecstasy ισως ηταν το πρώτο ή το δεύτερο.

Είναι κάτι που τα παιδιά σήμερα δεν θα έχουν την ευχαρίστηση να νιώσουν, όπως κι εκείνες τις φοβερές ιστορίες που ακούγονταν  στο δισκάδικα, του στύλ «σε αυτό το άλμπουμ παίζει ενας κιθαρίστας που είχε δύο αριστερά χέρια» ή «ο ντράμμερ δεν έχει χέρια καθόλου» ή ο τραγουδιστής πέρυσι έχει φάει έναν άνθρωπο ζωντανό».

Ξέρετε τώρα, βλακειούλες για τον μύθο…αλλά πέρναγες ώρες ατελείωτες χαμένος στα ράφια με τους δίσκους.

Σήμερα έχω ακούσει «πικ απ έχουμε ένα του πατέρα μου σε μιά γωνιά στο σπίτι» και κάτι τέτοια.

Τα τραγούδια σήμερα «κατεβαίνουν» κατά εκατοντάδες απο το ιντερνετ και η ίδια η μουσική έχει περάσει σε δεύτερο επίπεδο, αφου κανείς δεν προλαβαίνει να την ακούσει με τόσα που κατεβαίνουν αλλα και κανείς δεν προλαβαίνει να την εκτιμήσει. Σημασία έχει το πόσα έχεις κι όχι το τι έχεις.

Είναι ωραίο όμως να μαθαίνεις και τα παρελκόμενα του δίσκου ρε γαμώτο. Νά, όπως το οτι αυτά τα δυό ρομπότ στο εξώφυλλο κάνουν έρωτα, όπως το φαντάστηκαν το 1976 οι άνθρωποι που το σχεδίασαν.

Ακόμα και τα εξώφυλλα των cd σήμερα, κάνουν την δουλειά του γραφίστα να φαίνεται σαν μια μικρή χρωματιστή βλακεία…

Advertisements

19 comments on “Νοσταλγός του βινυλίου

  1. Ο/Η HaXou λέει:

    …σε νιώθω, αλλά παράλληλα αναρωτιέμαι…δεν ξέρω…

    μήπως όλα αυτά είναι ωραιοποίηση απλά μιας εποχής που πέρασε και νοσταλγούμε θανάσιμα;

    μήπως τα παιδιά σήμερα νιώθουν παρόμοια συναισθήματα και περνούν ανάλογες φάσεις, αλλά με διαφορετικό τρόπο;

    …ξαναλέω, αναρωτιέμαι.

  2. Ο/Η panole8riambos λέει:

    μπορεί να έχεις δίκιο, δεν ξέρω. Πρέπει όμως να ομολογήσω το πάρακάτω.
    1. εφόσον ο κόσμος σήμερα έχει συνηθίσει να ακούει mp3 τα οποία κατβαζει απο το ιντερνετ, πάρα πολλές συχνότητες χάνονται. Μανι-μάνι, αυτό φέρνει στον νου την εξής απορία: γιατί ο μουσικός να κάνει μια προσεγμένη σούπερ παραγωγή, με λεπτομέρειες και τα σχετικά εαν ο ακροατής ή τουλάχιστον η πλειοψηφία δεν θα εχει την δυνατότητα να τα ακούσει ?
    Ξέρεις, κάτι μαγικά τσικ και τσάκ εδω κι εκεί…
    Βέβαια μου εχουν πεί οτι γίνονται προσπάθειες να κατεβαίνουν mp3 πολύ καλύτερης ποιότητας (με περισσότερες συχνότητες).
    2. η δουλειά του γραφίστα στα εξώφυλλα πάει στο διάολο. Κυρίως σε παλιότερες δουλειές οι οποίες είχαν γίνει για δίσκους κι οχι για CD και τωρα γίνεται σμικρυνση.
    3. οι δισκογραφικές σκαρφίστηκαν το cd για να ξαναρίξουν προφανώς στην αγορά μουσική που είχαν ήδη πουλήσει (σε δίσκους) αλλα τους γύρισε μπούμεραγκ (πράγμα που δεν με αφορά και πάρα πολύ) και την φάγανε απο πίσω με το πειρατικα και το ιντερνετ.
    Εαν το ιντερνετ έκανε κακό απο πλευράς hi-fiντελίστικης ποιότητας και επικείμενης απώλειας θέσεων εργασιών (δισκοπωλεία και δισκογραφικές εταιρίες που κλείνουν) όμως, έκανε καλό α) στον καλλιτέχνη , ο οποίος απαγκιστρωμένος απο τις εταιρίες μπορεί πλέον απευθείας να μεταχειρίζεται το έργο του όπως θέλει (το πουλάει ή οχι) και εχει περισσότερες πιθανότητες να ακουστεί σε κάποιο κόσμο που πριν δεν θα γνώριζε την ύπαρξή του και β) ο κόσμος έχει περισσότερη πληροφόρηση (εφόσον ενδιαφέρεται να την έχει).
    Δεν είναι τυχαίο το οτι η πτώση των πωλήσεων cd και η άνοδος τoυ παράνομου downloading έκανε μουσικούς όπως η Madonna να υπογράψουν συμβόλαια με εταιρίες παραγωγής (που διοργανώνουν συναυλίες δηλαδή) αντι για δισκογραφικές.
    Ναί, το βινύλιο ήταν σε μία εποχή που έμοιαζε «μαγική» (απο μουσικής πλευράς) για τον έφηβο. Το αγαπώ πολύ περισσότερο απο το cd.
    Το βινύλιο πέθανε – ζήτω το βινύλιο.

  3. Ο/Η NIKOS λέει:

    Συν ότι με το βινύλιο έχεις καλυτερο ήχο σε σχέση με το cd!! Είναι πιό «ζεστός» με πιο βάθος.
    Επίσης, πράγματι, έχουν φτιαχτεί αριστουργήματα για εξώφυλλα.

  4. Ο/Η sonofnothing λέει:

    Όμως, έχει ο καιρός γυρίσματα. Τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι οι εταιρίες αρχίζουν και ξαναθυμούνται τη θέρμη του αναλογικού κι έτσι ξαναβγάζουν πού και πού καμιά limited έκδοση. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες που δε σταμάτησαν να βγάζουν (Mute, 4AD, Century Media, Nuclear Blast κλπ). Όπως επίσης έχουν ανοίξει κι εταιρίες όπως η Back On Black, που μοναδικό τους κίνητρο είναι οι επανεκδόσεις σε βινύλιο. Όχι και τόσο άσχημα, λοιπόν… 🙂

  5. Ο/Η ilias λέει:

    ηταν αλλη εποχη τοτε.νοσταλγια στο βινυλιο τωρα αλλα οι εποχες αλλαζουν με τα καλα και τα κακα τους.και γω εχω νοσταλγησει να ακουσω εστω και τεχνικα αυτο το τικ τικ τικ που εκαναν οι δισκοι αλλα δε γινετε.
    Νικο με το βινυλιο δεν εχεις καλυτερο ηχο απο cd γτ μεταδιδετε ψηφιακα ο ηχος του οποτε δεν υπαρχει καλυτερο μεσο για καλυτερο ηχο ενω με βινυλιο αναλογικα.
    οσο για τα εξωφυλλα πανολεθριαμβε εχεις δικιο η δουλεια του γραφιστα σταματησε στο βινυλιο.πανε εκεινα τα τρομερα εξωφυλλα που υπηρχαν τωρα απλα κατι για να χρωματιζει το cd.
    καποτε σχηματιζες ουρες στα δισκοπωλεια και εψαχνες τωρα απλα ενα ψαξιμο και ενα download φτανει για να κατεβασεις ενα η πολλα κοματιαμεσω internet.
    καλυτερη ποιοτητα στις επιλογες σου τοτε.τωρα ποσοτητα κι ας ειναι και σαβουρες.

    «Ναί, το βινύλιο ήταν σε μία εποχή που έμοιαζε “μαγική” (απο μουσικής πλευράς) για τον έφηβο» εχεις τρομερο δικιο.

  6. Ο/Η panole8riambos λέει:

    είχα διαβάσει ενα ωραίο κείμενο για το βινύλιο στο οποίο έλεγε (περίπου) οτι : ο δίσκος βινυλίου έχει μια προσωπική αξία για τον κάτοχό του. Ενα πολύ μεγάλο ποσοστό μορίων στην ατμόσφαιρα του δωματίου είναι νεκρά ανθρώπινα κύτταρα εκ των οποίων, όπως είναι φυσικό, τα περισσότερα ανήκουν στον ιδιοκτήτη του δίσκου. Φαίνεται κάπως ρομαντικό αλλα είναι σαν να έχεις συμβάλει κι εσύ στον δίσκο αφου τα σκρατς που ακούγονται είναι ως επι το πλείστον νεκρά κύτταρά σου. δημιουργούν μια πιό προσωπική σχέση με το βινύλιο…
    Κάπως έτσι το έλεγε…

  7. Ο/Η jane λέει:

    θα συμφωνήσω με την haxou.Γενικά οι αλλαγές είναι ραγδαίες και όσο να νοσταλγούμε οι μεγαλύτεροι ή να γνωρίζουμε πλέον πιο είναι το καλλίτερο (γνώση που φέρνουν τα χρόνια!), δεν μπορούν ή μάλλον οι νεότεροι δεν έχουν τις ίδιες εικόνες και ερεθίσματα για να συμμεριστούν τις ανησυχίες μας.
    Όσο για το παιχνίδι που παίζουν οι δισκογραφικές θα βγάλουν τα ματάκια τους μόνες τους, πολύ απλά….Για τους καλλιτέχνες, γενικώς, πιστεύω ότι θα τους βγει σε καλό, θα απαγκιστρωθούν διάφορα στάδια της δουλειάς τους.
    Το μόνο που με στενοχωρεί είναι η προσωπική επαφή με τους δισκοπώληδες. Άνθρωποι που αγαπούσαν την δουλειά τους, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, που ήταν πάντα εκεί για να σε εξυπηρετήσουν και να σου προτείνουν…μια σχέση για μένα μαγική…..

  8. Ο/Η HaXou λέει:

    ποπό!
    τι όμορφο αυτό που έγραψες για τα μόρια που διαμορφώνουν τον ήχο του δίσκου!
    Έχετε όλοι σας δίκιο σε πολλά.
    Βασικά, αυτά που λέτε για τα βινύλια τα ακούω συνέχεια στο σπίτι μου, γιατί ο freerider είναι φανατικός οπαδός του βινυλίου και ψάχνει συνεχώς να αγοράζει τέτοια αντί για σιντί, όταν υπάρχει η δυνατότητα.
    Όμως, θέλω να πιστεύω ότι η μαγεία που νιώθει ένας έφηβος μπροστά στο μεγαλείο της μουσικής που αγαπά θα είναι πάντα η ίδια. Με σκρατς ή χωρίς.

  9. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Οντως ετσι ηταν….μια σχεση μαγικη….jane…
    μονο που καποια στιγμη οταν βρισκεσαι μεσα στα πραγματα….και τα βιωνεις απο μεσα κατανταει μια σχεση εφιαλτικη….νομιζω οτι τα θυμασαι ε ?
    Σε καθε περιπτωση η μονη σχεση που παραμενει μαγικη….ειναι η σχεση σου με τον καλλιτεχνη που ακους εχοντας βαλει στο πικ – απ σου τον δισκο του.
    Ολοι ξερουμε ….τουλαχιστον εμεις οι κωλογεροι…yiannis 63…panole8riambos…..:)
    οτι οι δισκοι ετσι οπως κυκλοφορουσαν πριν απο αρκετα χρονια…αποτελουσαν πραγματικο εργο τεχνης….και οντως Νικο πραγματι ο ηχος του παρθενου βινυλιου….αυτο που λεμε πρωτης κοπης..εχει καλυτερο ηχο, ειναι διαπιστωμενο και τεχνικα.Μιλαμε παντα για το παρθενο βινυλιο ετσι….υπαρχουν ακομα μικρες εταιριες στην Ελλαδα….ελαχιστες δυστυχως που εισαγουν επανεκδοσεις αριστης ποιοτητας….και σιγουρα μπορεις να ικανοποιηθεις με το ακουστικο αποτελεσμα…και κατι τελευταιο….για να κλεισω……ΓΑΜΩ ΤΑ CD ΤΟΥΣ ΓΑΜΩ…..:)

  10. Ο/Η Freerider λέει:

    Κάποια πράγματα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα σε όλες τις εποχές. Η εναλλακτική (indie όπως την ονομάζουν κάποιοι) σκηνή ήταν και είναι πάντα παρούσα. Όταν κάποιοι αγόραζαν βινύλια του Michael Jackson και κοιτούσαν τα charts εμείς αγοράζαμε Pornography των Cure και αδιαφορούσαμε για τις κριτικές. Το ίδιο γίνεται και τώρα με τα CD. Υπάρχει ο κόσμος που λατρεύει τη μουσική, ζει μ’αυτήν, αναπνέει μ’ αυτήν. Υπάρχει κι ο περιφεριακός αγοραστής που για κάποιους προσωπικούς λόγους δεν έγινε συλλέκτης. Όταν λοιπόν πηγαίνει ο πρώτος σε ένα δισκάδικο για λίγους, μικρό, περιφερειακό, με γνώσεις του πωλητή για τις μπάντες ξέρει τι θέλει και τι θα βρει. Και μπορεί να βρει τα πάντα, ακόμη και σε βινύλιο.
    Μια μεγάλη αλήθεια: Το βινύλιο δεν σταμάτησε ποτέ να κυκλοφορεί(στο εξωτερικό). Απλά η κακόμοιρη Ελλάδα με την πενιχρή αγορά της αδιαφόρησε και ποτέ τα βινύλια δεν ήρθαν εδώ! Η κάθε εταιρία τα τελευταία είκοσι χρόνια κυκλοφορεί τα πάντα σε βινύλιο! Έχω πάρει μέσω φίλων από Ευρωπαϊκές χώρες βινύλια που ποτέ δεν σκέφτηκα ότι είχαν βγει και μιλάω για νέες κυκλοφορίες 1990-2007! Όταν πηγαίνει ο δεύτερος σε ένα τεράστιο πολυκατάστημα με CDs ξέρει επίσης τι θέλει και προφανώς ο πωλητής συνήθως είναι αδιάφορος. Και οι δύο θα αγοράσουν. Έχω πάρει ο ίδιος από Βαρκελώνη, Λονδίνο, Στοκχόλμη και Βερολίνο βινύλια που δεν περίμενα ότι είχαν κυκλοφορήσει σε αυτή τη μορφή. Βέβαια είναι πιθανό να βρεις βινύλιο των DEAD MOON και όχι της MADONA. Δεν μιλάμε για παλαιότερα κομμάτια που τα βρίσκεις ακόμη και στη Σαλονίκη…
    Το θέμα της ποιότητας ήχου δεν συζητείται. Έχει απαντηθεί χρόνια πριν. Από τη στιγμή που με την ψηφιακή εγγραφή γίνεται συμπίεση ήχου χάνονται χαμηλές συχνότητες. Ακόμη και η μετεγγραφή από αναλογική σε ψηφιακή πηγή σε τέλεια στούντιο δεν έχει φτάσει το επίπεδο και τη ζεστασιά του φυσικού ήχου. Είναι κάτι παρόμοιο με την ψηφιακή φωτογραφία που παρά τα megapixels δεν μπορεί ακόμη να βρει τη ζεστασιά των χρωμάτων στο αναλογικό χαρτί. Οπότε το βινύλιο αποκλείεται να χαθεί. Όσο ανακύπτουν προβλήματα σε ψηφιακές πηγές (κόλλημα, απώλεια συχνοτήτων, κατατροφή ακτίνας lazer) τόσο θα δυναμώνει η έννοια βινύλιο.
    Ας πάμε στο mp3 και τους νέους (και μη) που ακούν. Προσωπικά τρελαίνομαι με όλη αυτή την τεχνολογική επανάσταση, τη μεταφορά δεδομένων, τη συμπίεση και την ευκολία του να ακούς αμέσως ΔΕΙΓΜΑ ή και ολόκληρο τραγούδι του αγαπημένου σου γκρουπ! Όμως είναι αυτό που έλεγα πριν. Τι να το κάνεις αν μαζέψει κάποιος όλο το συρφετό της νεοελληνικής μουσική «σκηνής» σε mp3 και είναι το ίδιο με τις συλλογές βινυλίου των disco στα eighties που προφανώς ποτέ δεν ήταν συλλεκτικά γιατί απλά δεν ακούγονταν μετά από 2-3 μήνες. Το τι θα ακούσει ο νέος μας νοιάζει και ευτυχώς -νομίζω- δεν έχει χαθεί το παιχνίδι. Και το παράδοξο είναι ότι η τεχνολογία βοηθάει σε αυτό. Στο να μη χαθεί η ελπίδα. Και όπως λέει ο Αργύρης Ζήλος στο Muzine #4 «αλοίμονο αν είχαν όλοι οι φιλόμουσοι ανοιχτά μυαλά κι ανεξάρτητο πνεύμα. Ιστορικώς, κοινωνίες πολιτισμικώς συνειδητών πλειοψηφιών ούτε υπήρξαν ούτε πρόκειται να υπάρξουν!» Συμφωνώ μαζί του βέβαια. Είναι σαν να ανοίγεις το ραδιόφωνο ή το MTV και ακούς όλη μέρα ότι πιο περίεργο έχει ξεφουρνίσει η μουσική σκηνή από τον Mozart ως τους Pixies.
    Όσο για το γραφικό της υπόθεσης ή το γραφιστικό του βινυλίου δεν διαφωνώ βέβαια σε τίποτα. Μπορεί εμείς να χανόμασταν στα ράφια του δισκάδικου, μέσα σε σκόνες και ήχους αλλά κι ο σημερινός 18άρης μπορεί να βρει κάτι άλλο να γεμίσουν οι ώρες του. Κάποτε έλεγαν το ίδιο και για τα βιβλία που ευτυχώς ακόμη χρειάζονται και πουλιούνται όσο κι αν κατεβαίνουν σε οθόνες κατά χιλιάδες. Υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις σε γραφιστικό στα CD, με ένα παράδειγμα του KAFKA από τον Socos and the live project band (Puzzlemusic records) ή το φρέσκο των Will-O-The Wisp σε μια πολυτελέστατη γραφιστικά έκδοση. Ακόμη κι η θρυλική 4AD που (συνεχίζει να) βγάζει βινύλια με τέλειο γραφιστικό υπόβαθρο δεν ξεχνά τις ειδικές πολυτελείς εκδόσεις και στα CD. Όμως πώς και γιατί κάποιος έφηβος σήμερα να αγοράσει μουσική; Την έχει δωρεάν, τη βαριέται, τη σβήνει. Δεν συλλέγει. Δεν επιλέγει. Καταναλώνει. Και αν είναι έξυπνος ή έχει «άλλη» μόρφωση ή «άλλη» αντίληψη για τη ζωή γενικά θα βρει και διαμάντια μέσα στα σκουπίδια, όπως έκανε κι ο έφηβος του 1980. Αν όχι θα χορεύει με την Παπαρίζου.
    Άρα, και ήδη ήμουν κουραστικός, νομίζω ότι δεν υπάρχει θέμα βινυλίου, νοσταλγία ή αγάπης για το παλιό ή καινούργιο ούτε και διαμάχης βέβαια. Υπάρχει θέμα συνολικής ή μάλλον ολιστικής αντίληψης για τον κόσμο. Τι να το κάνω το mp5 που θα υπερσυμπιέσει το τραγούδι για να μεταφέρεται στo δίκτυο αν κανέναν δε νοιάζει αυτό που περιέχει; Πάντα λοιπόν θα αγοράζω βινύλιο αφού πρώτα μέσω του internet πάρω τζάμπα το mp3 στο μικρό μου player για να το εμπεδώσω πολύ στο ποδήλατο! Και μάλλον δεν θα προλάβω να γνωρίσω την εποχή που δεν θα βρίσκω βινύλιο πουθενά στον κόσμο! Το πιο πιθανό είναι να χαθεί το CD!

  11. Ο/Η Η Ιέρεια λέει:

    Αν και ανήκω στη συνομοταξία των… δεινοσαύρων, δεν μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα τα βινίλια, ίσως επειδή γενικά δεν έχω το μικρόβιο του συλλέκτη και αγχώνομαι με τους γεμάτους χώρους… 😛
    Επίσης, πάντα μου έσπαγαν τα νεύρα τα σκρατς-σκρατς! Ειδικά την εποχή που κάναμε εκπομπές στο ραδιόφωνο και ακούγονταν περισσότερα *σκρατς* παρά μουσική! (δεν θέλετε να σας πώ τι κάναμε για να «καθαρίσουμε» τον ήχο… :P)
    Άσε που τα βινίλια σπάνε, στραβώνουν, λιώνουν και δεν ξέρω τι άλλο παθαίνουν, τα μυγιάγγιχτα! Να κλαις τα λεφτά σου, δηλαδή! (Τα ίδια πάνω-κάτω ισχύουν και για τα CD, που δεν χώνεψα ποτέ μου!)
    Ψηφίζω λοιπόν ψηφιακά, έστω και με την έκπτωση στην ποιότητα του ήχου – δεν πιάνουν χώρο, δεν χαλάνε, τα παίρνεις οπουδήποτε μαζί σου και πάντα μπορείς να έχεις backup 😉 Όσο για τους εικαστικούς καλλιτέχνες, μπορούν να εκφραστούν με χίλιους-δυο τρόπους και όχι μόνο στα εξώφυλλα δίσκων!

    Καλό απόγευμα σε όλες/ους!
    🙂

  12. Ο/Η Fayzzz λέει:

    Και γω ανήκω στην παλιά εποχή!! παρ’ όλα αυτά θα συμφωνήσω εν μέρη με την Ιέρεια!!

    Είχα πάντα ελάχιστα βινίλια γιατί πάντα είχα κάποιο χαλασμένο pickup. Μόλις το έφτιαχνα ξαναχάλαγε….έπερνα λοιπόν κάποιους δίσκους και μεχρι να παω αν πάρω τους επομενους άντε πάλι χάλαγε….άκουγα λοιπόν μουσική απο ένα κασσετοφωνο που είχα καί άρχισα να αγοράζω κασσέτες των εταιρειών που είχαν άθλιο ήχο!!
    και άκουγα και τις μουσικές ροκ εκπομπες στο ραδιόφωνο!!!!!

    έτσι κατέληξα να ακούω μουσική σε σπιτια φιλων που είχαν άπειρα βινίλια!!! Η μεγαλύτερη χαρά μου ήταν να πηγαίνω σε δυο τρείς φίλους με μεγάλη συλλογή και να τα σκαλίζω να ρωτάω και να ακούω!!! κα φυσικά να τους παρακαλάω να μου τα γράψουν σε κασσέτες…πολλές απο τις οποίες έλειωνα στην κυριλεξία απο το πολύ παίξιμο!!!

    ειχα γίνει τσιμπούρι για πολλά χρόνια!!!!……….
    έτσι έαθα τα περι μουσικής…..

    όπως θα μπορείτε να καταλάβετε μέχρι να βγούν τα cd απο την προσωπική μου συλλογή έλειπαν τα βινίλια..

    παρ’ όλα αυτά δεν σταματουσα ποτέ να επισκέπτομαι τα μικρο δισκοπωλεία (πράγμα που διατηρώ ακόμα)και να ενημερώνομαι!!!!

    μετά εψινα κάποιον φιλο να αγοράσει το ταδε βιμιλλιο και έτσι μου το έγραφε σε κασσέτα και μένα ή πλήρωνα ένα μικρο ποσό για να μου το γράψει το δισκοπωλείο!!!

    όπως θα καταλάβατε απο τα παραπάνω ποτέ δεν είχα ακουσει στον προσωπικο μου χώρο μουσική καλής ποιότητας ήχου!!!
    όταν ανακαλύφθηκε το cd έκανα γιορτή!! αγόρασα ένα μικρο φορυτο sony και άκουγα απιστευτη μουσική σε ποιότητα ήχου!!!!

    έτσι αγάπησα τα cds και αρχισα επιτέλους να έχω την προσωπκική μου συλλογή σε μουσική και να τη απολαμβάνω με πολύ καλο ήχο για μένα σε σύγκριση με πριν …απο τις κασσετες…!!!

    δεν ξέρω όμως ακομα κατά πόσο είναι ηθικό να κατεβάζω απο το διαδυκτιο….γι’ αυτό αγοράζω ακομα cds εκτός και αν η μουσική που θελω δεν μπορώ να την βρω σε cd…!!!
    Θα συμφωνήσω επίσης και με την διαδικτιακή αγορά της μουσικής !!!

    και με τον panole8riambo και εδώ

    «Εαν το ιντερνετ έκανε κακό απο πλευράς hi-fiντελίστικης ποιότητας και επικείμενης απώλειας θέσεων εργασιών (δισκοπωλεία και δισκογραφικές εταιρίες που κλείνουν) όμως, έκανε καλό α) στον καλλιτέχνη , ο οποίος απαγκιστρωμένος απο τις εταιρίες μπορεί πλέον απευθείας να μεταχειρίζεται το έργο του όπως θέλει (το πουλάει ή οχι) και εχει περισσότερες πιθανότητες να ακουστεί σε κάποιο κόσμο που πριν δεν θα γνώριζε την ύπαρξή του και β) ο κόσμος έχει περισσότερη πληροφόρηση (εφόσον ενδιαφέρεται να την έχει).»

  13. Ο/Η manos λέει:

    Τι μου θύμησες τώρα!!!!
    Χρόνια αγόραζα βινύλιο χωρίς να έχω πικ – απ!!
    Φυσικά τους έχω κρατήσει, μάλιστα κάποιοι έχουν σκευρώσει!!
    Πάντως ακούω ότι το βινύλιο…is coming back!!

  14. Ο/Η Η Ιέρεια λέει:

    -> Fayzzz, γεια σου! 🙂

    Όπως γνωρίζεις, πλέον η μουσική, όπως και οι ταινίες, τα βιβλία και άλλα πνευματικά δημιουργήματα, διανέμονται και πωλούνται νόμιμα στο διαδίκτυο. Δεν τίθεται θέμα «ηθικής».
    Αν αναφέρεσαι στο P2P file sharing και το θεωρείς «ανήθικο», γιατί οι καλλιτέχνες δεν πληρώνονται για τη διανομή του έργου τους, τότε θα πρέπει να θεωρείς εξίσου «ανήθικη» την εγγραφή κασετών από τα βινίλια των φίλων σου, τότε στο μακρινό πλέον παρελθόν.
    Κάτι άλλο τώρα – η Ιέρεια σε ρόλο συνηγόρου του οξαποδώ για άλλη μία φορά, το ξέρω ότι σας έλειψε! 😛 Κάποιοι κόπτονται για την «ποιότητα του ήχου των βινιλίων» και τη «ζεστασιά» του σε σχέση με το συμπιεσμένο ψηφιακό ήχο. Δεν αντιλέγω… όμως για να απολαύσει κάποιος αυτή την ποιότητα, θα πρέπει να έχει τα ανάλογα μηχανήματα – ενισχυτές, προενισχυτές, ηχεία, deck, βελόνα κ.λπ. – και τον κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο. Πόσες/οι από εμάς είχαμε/έχουμε αυτή τη δυνατότητα;…
    Ας επιστρέψω στην εργασία μου… παρέα μου το κούτσικο mp3 player, που σήμερα παίζει Selecter!

    Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε! 🙂

  15. Ο/Η panole8riambos λέει:

    -> Ιέρεια…εχμ…σχετικά με τις κασσέτες που γράφονταν, να συμπληρώσω οτι στην τιμή που αγόραζες την κασσέτα συμπεριλαμβανόταν ενα ποσοστό για τους καλλιτέχνες που ΘΑ ηχογραφούσες (νόμος περι συγγενικών δικαιωμάτων).

    -> γενικότερα σε όλους, εγω προτιμώ να χρησιμοποιώ το MP3 ως «δείγμα» για να δω αν κάποιο τραγουδι/άλμπουμ μου αρέσει κι αν ξετρελαθώ, πάω και το αγοράζω. Μην ρωτήσει κανείς, το έχω κάνει με αρκετά συγκροτηματα που βρήκα στο myspace. Αν δεν υπάρχει σε βινύλιο το πέρνω σε cd, τι να κάνουμε τωρα…

  16. Ο/Η Η Ιέρεια λέει:

    Πριν από αρκετά χρόνια, αγόρασα μία κασέτα 90άρα από το περίπτερο, πήγα στο σπίτι ενός φίλου κι αντέγραψα δύο (2) δίσκους μίας πολύ ωραίας μπάντας, των Flowers Of Romance, γιατί 1ον μού άρεσαν και 2όν τα λεφτά μου έφταναν μόνο για την κασέτα και όχι για δύο δίσκους. Ελπίζω αυτή η πολύ ωραία μπάντα να πήρε τα ποσοστά της από την κασετούλα μου! 😉

  17. Ο/Η panole8riambos λέει:

    -> Ιέρεια. Νά λοιπόν που φτάσαμε σε ένα «ζήτημα». Το ζήτημα αυτό, λέγεται Α.Ε.Π.Π.Ι.
    Ελπίζω να γνωρίζετε τι σημαίνει αυτό 🙂
    Ανώνυμη Εταιρία Προστασίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας.
    Είναι άραγε κανείς εκεί έξω που γνωρίζει να μας πεί κάτι γι αυτό ?
    This is Greece we are talking about…
    Παρ’όλα αυτά όμως, βάση νόμου, υπάρχουν τα συγγενικά δικαιώματα (τα οποία οι περισσότεροι έλληνες μουσικοί δεν γνωρίζουν οπως δεν γνωρίζουν και τα μηχανικά δικαιώματα ή τα δημοσίας εκτέλεσης. Τα τελευταία όμως τα γνωρίζουν καλά οι ιδιοκτήτες μπαρ, κλαμπ, καφέ, τσαγκάρικων, μανάβικων κλπ κλπ)

  18. Ο/Η panole8riambos λέει:

    Από το διήγημα Last rising sun του Graham Joyce :

    «…Το να γερνάς σημαίνει ότι βρίσκεις πιο ενδιαφέροντα τα B’ sides των παλιών singles από τα A’ sides των καινούργιων…»

  19. Ο/Η newbie λέει:

    Καλησπερα σε ολους τους βινυλιοφαγους, ασχολουμαι με βινυλια εδω και λιγους μηνες μονο και παρα την πανθομολογουμενη αναβιωση που δικαιως παρατηρειτε θα ηθελα να επισημανω και μια αλλη διασταση. Αυτη της ποιοτητας των επανεκδοσεων.Δεν ειναι λιγοι οι παλαιμαχοι γνωστοι που διαβλεπουν σκοπιμοτητα απο τις δισκογραφικες πισω απ αυτην την back to black εκτιναξη. Ενω ειναι κι αρκετοι οι ορκισμενοι που σπευδουν να υποτιμησουν τις επανεκδοσεις ως ψηφιακως πειραγμενες, ακομα και κομμενες πανω σε βινυλιο κατωτερης ποιοτητας απ το αυθεντικο υλικο.Οποτε ευλογως εγειρονται ερωτηματα τυπου ποια ειναι η πραγματικη ηχητικη αξια μιας επανεκδοσης? (αυτο μονο καποιος που εχει και τους δυο δισκους μπορει να το πει) ,ποσα χρηματα πρεπει να διαθετει κανεις για να ακουσει κατι καλο,οι δισκοι που τυπωνονται σημερα απο συγχρονους καλλιτεχνες ειναι καταδικασμενοινα μην αναδεικνυονται απο ενα αναλογικο μεσο αναπαραγωγης αφου ηχογραφουνται με ψηφιακα μεσα? Εγω προσωπικα βρισκω μεγαλη διαφορα μεταξυ cd και βινυλιου ακομα και στις επανεκδοσεις.Επιζητω τα φωτα σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s