Ο Μάης του 68 και η επιστροφή στην ομαλότητα.

ΣΤΙΣ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 1968,ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ LEMONDE ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Αυτό που πραγματικά χαρακτηρίζει τον δημόσιο βίο μας είναι η πλήξη. Οι Γάλλοι πλήττουν. Δεν συμμετέχουν ούτε εκ του σύνεγγυς ούτε εκ του μακρόθεν στις μεγάλες αναταράξεις που συγκλονίζουν τον κόσμο…Η νεολαία πλήττει…Ο στρατηγός Ντε Γκωλ πλήττει. Είχε ορκιστεί να μην ξαναεγκαινιάσει τα χρυσάνθεμα στην αγροτική έκθεση της Λυών, όμως συνεχίζει να πηγαίνει επισήμως και ανεπίσημα. Μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι δεν πλήττουν. Είναι οι άνεργοι, οι νέοι χωρίς απασχόληση, οι μικροκαλλιεργητές που συνθλίβονται από την πρόοδο θύματα της αναγκαίας συγκέντρωσης και του όλο και πιό σκληρού ανταγωνισμού. Οι πάντες πλήττουν και δεν μιλούν.»

«Και ξαφνικά όλοι είχαν κάτι να πούν.Κάτι που τους βάραινε εδώ και καιρό και δεν μπορούσε να περιμένει. Έπρεπε να μιλήσουν.»(Jean Claude Carriere-Μάιος 1968).

Και μίλησαν…»Ο ενθουσιασμός αυξάνεται διαρκώς. Στα παράθυρα εμφανίζονται κόκκινες σημαίες. Κοπέλες πετούν κόκκινα τριαντάφυλλα από τα μπαλκόνια. Είμαστε χαλαροί,δεν φαίνεται ούτε ένας αστυνομικός. Είναι μια διαδήλωση που δεν έχει ξαναζήσει άνθρωπος. Είναι ποιοτικά διαφορετική. Το παραδοσιακό ιδεαλογικό παραλήρημα δεν υπάρχει. Δεν είναι πλήθος είναι ένα σώμα. Δεν φοβόμαστε για την βλακεία του είμαστε σίγουροι για την διαύγεια του. Θριαμβολογούμε, όμως δεν είμαστε πραγματικά έκπληκτοι από τις εξελίξεις. Κατά βάθος,τις θεωρούμε φυσιολογικές. Έχουμε δίκιο και ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Όλα αυτά μας τα χρωστούν.»(Jacques Baynac-3 Μαϊου εώς 13 Ιουνίου 1968).

 

Έτσι ήταν λοιπόν σε μία κοινωνία που ασφυκτιούσε από τις αντιθέσεις των ακραίων κοινωνικών φαινομένων. Σε μία κοινωνία που δυσκολευόνταν να κατανοήσει τις εσωτερικές της αντιθέσεις αυτές εμφανίστηκαν για να αιφνιδιάσουν τον μακάριο ύπνο της. Κανείς δεν πίστευε ότι η συγκεκριμένη έκρηξη οργής για την «αρχαία σκουριά» θα ξεκινούσε τόσο σύντομα, τόσο άμεσα, τόσο αυθόρμητα.Κανείς δεν περίμενε ότι οι «γιοί των μεγαλοαστών» κατά το ΚΚΓ θα βρισκόνταν στην πρωτοπορεία  κοινωνικών και εργατικών διεκδικήσεων,που για αρκετά χρόνια δεν είχαν θίξει συντονισμένα η επίσημη αριστερά και τα συνδικάτα. Πως είναι δυνατόν -απορούσαν-οι Φοιτητές της Ναντερ και της Σορβόνης χωρίς ίχνος σεβασμού στις παραδοσιακές αξίες της πολιτικής και με περρίσια αυθάδεια να βγάζουν την γλώσσα στις κοινοβουλευτικές δυνάμεις της χώρας. Πως είναι δυνατόν να μην πατρονάρονται να μην δέχονται ιδεολογική καθοδήγηση και να θέλουνε να αλλάξουν τις δομές της αστικής κοινωνίας. Μα πως είναι δυνατόν επιτέλους αυτοί που δεν αποτελούν κοινωνική τάξη να εξεργείρονται σχεδόν δύο μήνες και να έχουν μαζί τους εννέα εκατομμύρια εργαζομένους στις 22 Μαϊου 1968 όταν η συνδικαλιστική συνομοσπονδία CGT δεν έχει επισήμως-μετά από ένα μήνα συγκρούσεων και καταλήψεων εργοστασίων-αποφασίσει γενική απεργία. Και πως είναι δυνατόν στα τέλη του θερμού Μάη το αστικό κράτος να αναδιπλώνεται και υποχωρώντας να προσφέρει γενναία αύξηση του μισθού των εργατών να επιτρέπει τον συνδικαλισμό εντός των εργοστασίων και να αναβαθμίζει τις συνθήκες διαμονής και φοίτησης στα πανεπιστήμια.

Οι δικές μου απορίες είναι οι εξής: Γιατί οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί του ΚΚΓ και οι άκαμπτοι-ιεραρχημένοι μηχανισμοί της CGT να μην ακούνε τον ΖΑΝ ΠΩΛ ΣΑΡΤΡ που σε φοιτητική συνέλευση κατάληψης δηλώνει ότι «στην άγρια και άμεση δημοκρατία που δημιουργήσατε στα πανεπιστήμια σας αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η αυτοπειθαρχία σας«, αλλά ούτε και τον σπουδαίο μαρξιστή ιστορικό ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ ο οποίος προσκεκλημένος στο Παρίσι τον Μάιο του 1968 σε συνέδριο για τα 150 χρόνια από την γέννηση του Μάρξ παρουσία αρκετών οσφυοκαμπτών-γραφειοκρατών δηλώνει «πότε επιτέλους θα πείτε κάτι για τα όσα συμβαίνουν στους δρόμους εκείνους από τους οποίους περάσαμε για να έρθουμε σε αυτή εδώ τη συνάντηση

Αν μπορούσαν να του απαντήσουν (ΚΚΓ-CGT) θα του έλεγαν:

  1. Δεν γουστάρουμε ότι δεν ελέγχουμε.
  2. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.
  3. Δεν ασχολούμαστε με ότι δεν καταλαβαίνουμε και δεν ελέγχουμε.

Μα ήταν πραγματικά τόσο δύσκολο να καταλάβουν όταν…

  1. Στις 15 Μαίου έχουμε 300.000 απεργούς
  2. Στις 17 Μαίου 600.000
  3. Μεσημέρι 18 Μαίου 1.000.000 άνθρωποι απεργούν
  4. 9.000.000 άνθρωποι στις 22 Μαίου, δηλαδή ένας στους δύο μισθωτούς έχει εγκαταλήψει την εργασία του!!!! Έχει ήδη προηγηθεί πορεία την 1η του Μάη με 1.000.000 κόσμο που συμμετέχουν μαζικά για πρώτη και τελευταία φορά ΚΚΓ-CGT-UNEF.

Και η κυβέρνηση; Μα που είναι επιτέλους!

Στις 21 Μαΐου η κυβέρνηση δέχεται πρόταση μομφής από την κομμουνιστική αριστερά και η εθνοσυνέλευση την απορρίπτει με οριακή πλειοψηφία. Ο Φρανσουά Μιτεράν απευθυνόμενος προς τον πρωθυπουργό Πομπιντού δηλώνει «έχετε χάσει τα πάντα, πρέπει να φύγετε».

Ολόκληρη η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στα σουπερμάρκετ τα ράφια είναι άδεια. Στο Παρίσι τα μαγαζιά είναι κλειστά,βενζίνη για τα αυτοκίνητα δεν υπάρχει, το δημόσιο έχει παραλλύσει και 40.000 φοιτητές διαδηλωτές εισβάλουν στο χρηματιστήριο του Παρισιού. Που οδεύομαι κύριοι;

25 Μαΐου η κυβέρνηση αρχίζει τον χαρτοπόλεμο με ανακοινώσεις «Η χώρα οδεύει προς εμφύλιο». Έχει ήδη προλάβει να τραυματίσει στις πορείες περί τους 1.200 διαδηλωτές και έχει συλλάβει άλλους 1.000. Υπάρχουν και 700 τραυματίες από την πλευρά της αστυνομίας. Την ίδια ακριβώς μέρα ξεκινούν διαπραγματεύσεις με τα συνδικάτα. Κρατούν 25 ώρες.Καταλήγουν σε αύξηση 25% του βασικού μισθού, 10% αυξήσεις σε όλους τους μισθούς γενικά, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αποζημίωση για τις ημέρες της απεργίας.

27 Μαΐου οι διαπραγματεύσεις τελειώνουν οριστικά και οι συνδικαλιστές μιλούν για «γόνιμη συμφωνία» μεταξύ κυβέρνησης-CGT. Παρουσιάζουν την συμφωνία στους εργαζομένους της Renault και της Citroen και εκείνοι τους γιουχάρουν!. Οι εργάτες στις αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν αρχίσει ήδη να συζητούν για την επόμενη μέρα του σοσιαλισμού και την αυτοδιαχείρηση των εργοστασίων.

30 Μαΐου ο πρόεδρος Ντε Γκωλ διαλύει την εθνοσυνέλευση και προκυρήσει άμεση προσφυγή στις κάλπες λόγω εθνικής κρίσης. Το αιώνιο κόλπο όταν η πίεση γίνεται αφόρητη. Την ίδια μέρα όμως εντελώς «αυθόρμητα» συγκεντρώνονται στα Ηλύσια Πεδία περίπου 1.000.000 κόσμος οι οποίοι αποθεώνουν τον Ντε Γκωλ ζητώντας την επιστροφή της χώρας στην ομαλότητα.

Το όνειρο της εξέργεσης αρχίζει να ξεθωριάζει ενώ το φοιτητικό κίνημα κουρασμένο παραδίδεται σε εσωτερικές αντιθέσεις και συγκρούσεις στα θέματα της στρατηγικής. 12 Ιουνίου προεδρικό διάταγμα επιβάλλει την διάλυση των φοιτητικών και εργατκών πολιτκών οργανώσεων που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Από 17-23 Ιουνίου με παρεμβάσεις και συνελεύσεις της CGT οι καταλήψεις εργοστασίων τελειώνουν. Όπου αυτό δεν επιτυγχάνεται επεμβαίνει η αστυνομία και προχωράει σε εκκενώσεις εργοστασίων από τους απεργούς. Πέντε νεκροί αποτέλεσμα των ταραχών. Μετά τις συμπλοκές οι εργαζόμενοι αρχίζουν να επιστρέφουν στις θέσεις εργασίας τους.

30 Ιουνίου δεύτερος γύρος των εκλογών. Το σύνθημα του κινήματος του Μάη…»αποχή από τις κάλπες» δεν δίνει την λύση. Ο Ντε Γκωλ και η κυβερνητική πλειοψηφία που τον στηρίζει κερδίζει τις 358 από τις 465 έδρες της εθνοσυνέλευσης. Το ΚΚΓ χάνει την μισή και πλέον κοινοβουλευτική του δύναμη.

Να λοιπόν τι δεν κατάβαν!!!

Επιστροφή στην ομαλότητα. Η πατρίδα ενίκησε τον εσωτερικό της εχθρό.

 Επίστροφή επίσης στα παράδοξα…γιατί ενώ όλο τον Μάιο που η Γαλλία ήταν παραδομένη στις ορέξεις των εξεργεμένων φοιτητών και εργατών δεν υπήρξε κανένας νεκρός στις συγκρούσεις με την αστυνομία, τον Ιούνιο, έχοντας 5 απώλειες από τις επιχειρήσεις της αστυνομίας κοντά σε εργοστασιακούς χώρους, η έξοδο των Γάλλων για τα πρώτα καλοκαιρινά μπάνια εν μέσω επιστροφής στην ομαλότητα και ενώ έχει λυθεί το πρόβλημα τροφοδοσίας της βενζίνης συνοδεύεται από 110 νεκρούς και 1200 τραυματίες εξαιτίας της κυκλοφοριακής συμφόρεσης και των τροχαίων ατυχημάτων!!!

 Επιτέλους, η τάξη και η ασφάλεια είχαν επανέλθει…

 

 

 

 

 

Advertisements

3 comments on “Ο Μάης του 68 και η επιστροφή στην ομαλότητα.

  1. Ο/Η Η Ιέρεια λέει:

    Ρητορική ερώτηση από το Συνήγορο του Οξαποδώ:
    Ξέρουμε τι απέγιναν οι επαναστάτες του Μάη;

  2. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Aντιρητορικη απαντηση…Οι περισσοτεροι…και εννοω παρα πολλοι απο αυτους που πρωταγωνιστησαν ενταχθηκαν πληρως….μα πληρως λεμε…στο συστημα…Καποιοι απο αυτους…μαλακοΚονΜπεντιτ υποστηριξαν τους βομβαρδισμους του ΝΑΤΟ στην Σερβια.Καποιοι – Μπερναρ Κουσνερ – εγιναν υπουργοι του Σαρκοζι !!!
    Καποιοι ομως – Αλεν Κριβιν – δυστυχως ελαχιστοι…συνεχιζουν οπως ξεκινησαν.
    Ξερεις γιατι γουσταρω τον ΜΑΗ του 68…και τα κινηματα αμφισβητησης εκεινου του καιρου ? Γιατι ποτε δεν πηραν την εξουσια ετσι ωστε να υποχρεωθουν να κανουν διαχειρηση. Γιατι παρεμειναν …επειδη τελειωσαν νωρις…κινηματα αμφισβητησης ΜΟΝΟ !…..Φαντασου…λεμε τωρα…να επαιρναν την εξουσια ! Τι θα γινοντανε ?
    Οι φοιτητες και ο αντικομφορμισμος τους θα πηγαινε στην ακρη….Οι σταλινικοι και οι γραφειοκρατες θα αναλαμβαναν την διαχειρηση…και θα ειχαμε μια ακομα Σοβιετικη Ενωση….οχι κυριε Οξαποδω….οχι αλλα δραματα !!!
    Το ειπε και ο ποιητης….σημασια εχει το ταξιδι…γιατι οταν δενει το καραβι αρχιζουν τα δραματα ! Σημασια λοιπον εχει ο δρομος….

  3. Ο/Η Η Ιέρεια λέει:

    Μα την πήραν την εξουσία τελικά… διοχετεύοντας τη φαντασία τους στη δόξα του καπιταλισμού…
    Το καράβι πάντως συνεχίζει να πλέει… όσο υπάρχουν ιστία που φουσκώνουν με αέρα κοπανιστό… και αλυσοδεμένοι κωπηλάτες που δεν έχουν τίποτε πια να χάσουν…

    Καλή βδομάδα σε όλες/όλους 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s