‘Οταν ο ακτιβισμός περιέχει χιούμορ και φανατασία, είναι πολύ πιο χρήσιμος από κομματικές “παρελάσεις” και ομιλίες……..τις περισσότερες φορές μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος που  διαλέγεις για να περάσεις  ένα μήνυμα …..απολαύστε το….

υπάρχει εδώ…zeitgeistgreece…και μου ήρθε σε email από την web-syriza.

Από την εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ»   Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

εύλογη απορία...

η εφευρετικότητα του καπιταλισμού...

ελληνικα εξαγώμενα προιόντα...

επιτέλους...ποιός κυβερνά αυτό τον τόπο;

όλοι κρύβουμε ένα μπάτσο μέσα μας...

επαναλαμβανόμενη διαπίστωση...

θύμισε μου σε παρακαλώ....πότε ξεκινάει ο διάλογος;

…κάπως έτσι τελειώνει κι αυτή η χρονιά….κουράγιο!…αλλά 99 δύσκολα χρόνια απέμειναν μόνο. Που θα πάει…θα περάσουν κι αυτά…

Δράσεις για την κλιματική αλλαγή και την οικολογική κρίση – ΚΟΠΕΓΧΑΧΗ 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Αλλάζουμε το σύστημα, όχι το κλίμα»

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, 12:00: Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα 

Από 7-18  Δεκεμβρίου 2009, θα διεξαχθεί στην Κοπεγχάγη της Δανίας  η σύνοδος του ΟΗΕ για τη κλιματική αλλαγή με στόχο τη νέα διεθνή συνθήκη που θα αντικαταστήσει το Πρωτόκολλο του Κιότο. Από τις προπαρασκευαστικές συνομιλίες είναι πλέον δεδομένο ότι υπό το βάρος της πίεσης του κεφαλαίου και με πρόσχημα την οικονομική κρίση, οι αναπτυγμένες χώρες με σημαιοφόρο της Η.Π.Α. δεν έχουν την πρόθεση να ψηφίσουν μια νέα διεθνή δεσμευτική σύμβαση με χρονοδιάγραμμα  που να έχει νομική ισχύ, παρά το γεγονός ότι στην προηγούμενη Συνδιάσκεψη στο Πόζναν είχαν δεσμευθεί σε αυτό.

Η σύμβαση της Κοπεγχάγης (Cop15) που θα ψηφιστεί το Δεκέμβριο του 2009, θα ισχύει για μια πενταετία, δηλαδή από το 2013 έως το 2017. Αυτή η πενταετία είναι μια κρίσιμη πενταετία κατά την οποία  θα πρέπει να εφαρμοστούν συγκεκριμένα μέτρα στις βιομηχανίες για τη δραστική μείωση του CO2 που συμβάλει στο φαινόμενου του θερμοκηπίου, την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, την προώθηση των Δημοσίων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς κ.λπ. Παράλληλα οι ανεπτυγμένες χώρες οφείλουν να υποστηρίξουν οικονομικά και τεχνολογικά τις αναπτυσσόμενες και τις φτωχότερες χώρες.

Είναι προφανές ότι το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο που ως κριτήριο έχει την συνεχή ανάπτυξη βάζοντας τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και το περιβάλλον δεν επιθυμεί έλεγχο και δεσμεύσεις για τον περιορισμό των ρύπων.

Τα κινήματα πολιτών, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι ακτιβιστές και όλοι όσοι βάζουν ως προτεραιότητας τον «άνθρωπο και τον περιβάλλον πάνω από τα κέρδη» συντονίζουν τον αγώνα για να ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ και διεκδικούν από τη σύνοδο του ΟΗΕ στην Κοπεγχάγη να ψηφίσει μια δίκαιη διεθνή δεσμευτική συμφωνία που να προβλέπει την μείωση των ρύπων που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου:

1. Σε διεθνές επίπεδο τουλάχιστον κατά 80% μέχρι το 2050 (σε σχέση με το 1990)

2. Στις αναπτυγμένες χώρες (που ευθύνονται για το 75% της κλιματικής αλλαγής) κατά 40% μέχρι το 2020 και μέχρι το 2050 να έχουν μηδενιστεί

3. Αλληλεγγύη και ουσιαστική οικονομική υποστήριξη στις φτωχότερες χώρες,

Στα πλαίσιο της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης πρέπει τα 110 δισεκατομμύρια Eυρώ που απαιτούνται για την κλιματική αλλαγή να καταβληθούν από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες που προκαλούν τους ρύπους και όχι από φτωχές χώρες της Αφρικής ή γενικότερα του τρίτου κόσμου.

4. Κατάργηση των νεοφιλελεύθερων ευέλικτων μηχανισμών του Κιότο (Εμπορία δικαιωμάτων εκπομπών, μηχανισμοί ανάπτυξης – κοινής υλοποίησης)

Η πρωτοβουλία «Δράσεις για την κλιματική αλλαγή και την οικολογική κρίση – ΚΟΠΕΓΧΑΧΗ 2009» καλεί τα κινήματα των πολιτών που υπερασπίζονται τους ελεύθερους χώρους και τους ορεινούς όγκους, τα κοινωνικά – φεμινιστικά – οικολογικά φόρουμ, τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, τους συνδικαλιστικούς φορείς, τους φοιτητικούς συλλόγους  κ.ά. να αναπτύξουν τοπική και περιφερειακή δράση για την προστασία του πλανήτη, να δηλώσουν συμμετοχή και να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, στις 12:00.

Την ίδια ώρα θα διαδηλώνουν πολίτες σε όλον τον κόσμο με αίτημα την υπογραφή και υλοποίηση μιας νέας διεθνούς και δίκαιης δεσμευτικής συμφωνίας στην Κοπεγχάγη που να βάζει τον «άνθρωπο και το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη»

Σας καλούμε να συμμετάσχετε στο συλλαλητήριο για την κλιματική  αλλαγή στο Σύνταγμα.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου, 12:00

Μηδενική ανοχή....

                                                                                                η φωτό από το in.gr 

«Στον Ερυθρό Σταυρό νοσηλεύονται τρία μέλη του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, τα οποία παρασύρθηκαν την Κυριακή από μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας, στο περιθώριο της πορείας και των επεισοδίων. Εξ αυτών, η συνδικαλίστρια και αγωνίστρια επί χούντας Αγγελική Κουτσούμπου νοσηλεύεται με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και υποσκληρίδιο αιμάτωμα σε σταθερή κατάσταση.»  

Μηδενική ανοχή στην προστασία του πολίτη από τις δυνάμεις της αυτοαποκαλούμενης «τάξης» και το νεοιδρυθέν τμήμα «ιππικού» της ΕΛ.ΑΣ. κατά την διάρκεια της χθεσινής πορείας. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τις περιβόητες «ΑΥΡΕΣ». Ξεχάστε τα όλα. Εχουμε νέα δεδομένα. Πλήρης εκσυχρονισμός. Μηχανές χαμηλού κυβισμού, δικάβαλα, με τον συνεπιβάτη αστυνομικό να κρατάει γκλόπ και να χυπάει όποιον βρεί μπροστά του σε μια καταμέτωπο επίθεση που θυμίζουν επελάσεις ιππικού. Τα αποτελέσματα της νέας τακτικής στην παραπάνω φωτογραφία.  

Το γεγονός ότι εχθές το μεσημέρι στην γωνία ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ και ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ δεν θρηνήσαμε θύματα είναι εντελώς τυχαίο. Ευτυχώς που δεν υπάρχουν κάγκελα στο πεζοδρόμιο,γιατί εκατοντάδες άτομα θα είχαν ποδοπατηθεί στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τα δακρυγόνα και την επιθετική μανία των Μονάδων Απορύθμισης Τάξης. Το εκπληκτικό είναι μετά από λίγα λεπτά και ενώ το μπλοκ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ προσπαθούσε να ανασυνταχθεί στην αρχή της οδού ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ με μέτωπο προς την ΣΤΑΔΙΟΥ κρατώντας πανό με την υπογραφή της νεολαίας, αποτελούμενο από πολλά μέλη νομαρχιακών επιτροπών, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ηλικιωμένους συντρόφους,  και απλό κόσμο, δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από δύο διμοιρίες ΜΑΤ που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο της ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ πετώντας βροχή από χημικά και δακρυγόνα μέσα στο πλήθος. Στην συνέχεια επιτέθηκαν με τα γκλόπς και κτυπούσαν αδιακρίτως τα μέλη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Τρέξαμε μπροστά και διαχυθήκαμε στην μέση της πορείας που περνούσε από την ΣΤΑΔΙΟΥ εκείνη την στιγμή. Τα ίδια θα γίνουν και σήμερα, δεν αμφιβάλλω καθόλου.  

Σε μία Δημοκρατία, σε ένα ευνομούμενο κράτος, όπου οι μηχανισμοί του έχουν περάσει από το  στάδιο της κοινωνικής πρόληψης, στο στάδιο της καταστολής το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί. Σε μια κοινωνία όπου Υπουργεία, τηλεόραση, ημερήσιος τύπος, κατόπιν κεντρικής συμφωνίας κάνουν λόγο «για επεισόδια μικρής έντασης» επειδή στάλθηκαν «μόνο» 30 άνθρωποι στο νοσοκομείο, χτυπήθηκε και βρίσκεται στην εντατική ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου, οδηγήθηκαν στα αστυνομικά τμήματα περίπου 700 ατομα για προσαγωγές και συλλήψεις, εν μέσω ξυλοδαρμών 14χρονων «αντιεξουσιαστών», τότε αυτή η κοινωνία θυμίζει πτώμα που βρίσκεται ήδη σε διαδικασία αποσύνθεσης. Εάν σαν κρατική οντότητα, σαν συντεταγμένη πολιτεία, έχεις προκρίνει τις «επελάσεις ιππικού» ως μέσο «διαλόγου» με όσους πολίτες θέλουν να διαδηλώσουν χωρίς να συμμετέχουν σε πρακτικές τυφλής βίας, έχεις απωλέσει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης από την πλευρά των πολιτών. Τέλος, όταν ένας υπουργός, ένας ολόκληρος μηχανισμός, επενδύει συστηματικά στην καλλιέργεια του φόβου και στην τρομοκράτηση της κοινωνίας με όποια «μέσα» μπορεί, για να ελεχθούν οι κοινωνικές εκρήξεις, τότε πάντα εξ ορισμού, επιτυγχάνεις τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.  

Σε αυτή την βεντέτα που έχει ανοιχθεί, με κύριο υπεύθυνο το υπουργείο «προστασίας του πολίτη», ο μόνος σίγουρα χαμένος είναι ο ίδιος ο Ελληνας πολίτης αλλά και η ποιότητα της Δημοκρατίας σε εποχές πολύ δύσκολες  και ιδιαίτερα επικίνδυνες. Αυτή η βεντέτα, εν ήδοι «Σερίφη της Άγριας Δύσης» εναντίον «παρανόμων» ας ληφθεί σοβαρά υπ’ οψη ότι δεν εξελίσσεται σε κάποια απομονωμένη περιοχή του Far West, αλλά εντός του κοινωνικού πεδίου με τα όποια αποτελέσματα της να μας αφορούν άμεσα όλους . Οι όποιες «παράπλευρες απώλειες» της βεντέτας αυτής, που έχουν να κάνουν με την κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, την ψήφιση νέων αντιτρομοκρατικών νόμων, την άγρια καταστολή του μαζικού εργατικού και φοιτητικού κινήματος, την χρησιμοποίηση του τρόμου ως μέσο πειθάρχησης σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα όρια ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης, έχουν σαφέστατη πολιτική χρέωση σε αυτόν που ενεργοποιεί τέτοιου είδους πρακτικές.  Η στοχοποίηση της δυναμικής του μαζικού κινήματος που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, με προβοκάτσιες, με την στρατηγική της έντασης, με την καταστολή, δεν πρόκειται σε τίποτα να επηρεάσουν τις όποιες άμεσες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις μέσω της προσδοκούμενης από την κυβέρνηση «γενικευμένης λήθης». Η γηπεδοποίηση της πολιτικής ζωής που επιχειρείται τόσο από την κυβέρνηση με τις δυνάμεις καταστολής όσο και από ολιγαριθμες ομάδες τυφλής βίας με αρεκτούς ασφαλίτες προβοκάτορες να δρούν ανάμεσα τους δεν θα κάμψουν την δυναμική του μαζικού κινήματος. Δεν θα επιστρέψουμε ούτε θα επιτρέψουμε να επαναληφθούν φαινόμενα κρατικού αυτάρχισμού, όπως αυτά στην Ιταλία αλλά και στην Ελλάδα κατά την δεκαετία του 70.  

Δύο επισημάνσεις ακόμα. Η τακτική που ακολουθεί το υπουργείο προστασίας του πολίτη με την τυφλή βία εκ μέρους των δυνάμεων της καταστολής περιθωριοποιεί και σπρώχνει όλο και  μεγαλύτερα τμήματα της νεολαίας που έχουν αναφορές σε πολύ μικρές ευαίσθητες ηλικίες σε όλο και πιο ακραίες συμπεριφορές εν ήδοι «απάντησης στο σύστημα» και επιταχύνει την οργανωτική επί της ουσίας ένταξη τους σε αυτές τις ομάδες. Επιπλέον, μένει να αποδειχθεί εαν σε επίπεδο κοινοβουλίου το κυβερνών κόμμα θα συνταχθεί με την ακροδεξιά φασιστική κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ στην προσπάθεια στόχευσης και κατασυκοφάντισης του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει αναλάβει σαν εργολαβία ο Γεώργιος Καρατζαφύρερ. Οι απαντήσεις σύντομα στο άμεσο μέλλον εντός της Ελληνικής κοινωνίας και όχι σε κάποιο χωριό-φάντασμα της Άγριας Δύσης.

να το "λέει" λίγο η καρδούλα σου...

Πολύ μεγάλη κουβέντα γίνεται εδώ και καιρό για τους «μηχανισμούς». Είναι πράγματι πολύ της μόδας. Το περίεργο είναι ότι συνήθως ασχολούνται με το θέμα κυρίως όσοι «πέρασαν» διαχρονικά ή «δέθηκαν» συγκυριακά στο άρμα τους. Ακόμη και όσοι στήριξαν την υποψηφιότητας τους, ως πρόεδροι ενός κόμματος, στην δυναμική τους. Ίσως επειδή γνωρίζουν από «πρώτο χέρι» την λειτουργία τους. Γενικά, υπάρχει η αίσθηση ότι όσο διάστημα συγχρονίζουν την λειτουργίας τους μαζί μας τότε εύκολα βρίσκουμε σημεία επαφής με τον «εσωτερικό τους κόσμο». Όταν απλά καλούνται από την «φύση» τους να ανταποκριθούν στον ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκαν περιορίζοντας την δυναμική μιας προσωπικότητας και το δικαίωμα της στην διαφοροποίηση τότε δυσανασχετούμε.

Σχήμα οξύμωρο γιατί η ίδια φύση των μηχανισμών, ο ρόλος ύπαρξης τους, είναι να  στρατικοποιούν μυαλά και συνειδήσεις, να χρησιμοποιούν τα μέλη τους μόνο σαν ψηφοφόρους-στρατιώτες.  Έγκαιρα λοιπόν έπρεπε να είχαμε καταλάβει ότι η τακτική των μηχανισμών δεν εξαντλείται μόνο στην ανάδειξη πρόσωπων, αυτά  κυρίως χρησιμοποιούνται εξ ορισμού ως αναλώσιμα προιόντα της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας,  αλλά έχει να κάνει κυρίως με την βαθιά αντιδημοκρατική πολιτική κουλτούρα σαν κύριο γνώρισμα της εσωτερικής λειτουργίας τους. Η στοίχιση επί των γραμμών επιβάλλεται, η διαφορετικότητα στην άποψη αποβάλλεται.

Τι θα μπορούσε άραγε να κάνει ένας πρόεδρος αριστερού κόμματος ( χμμμ…εντελώς τυχαία ας δανειστούμε το όνομα του ΣΥΝ…τυχαία εντελώς…) ο οποίος πνίγεται από τον σφιχτό εναγκαλισμό των μηχανισμών που περιγράψαμε πιο πάνω και ανακαλύπτει «ξαφνικά», ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί ακόμα και με τους πολιτικούς του συμμάχους μέσα στο κόμμα. Οτι πιθανόν, άλλα να συμφωνήθηκαν πριν την εκλογή του και άλλες πολιτικές να δρομολογούνται μετά. Οτι υπάρχει ένα ολόκληρο ανθρώπινο δυναμικό από  απλούς συντρόφους που τον ψήφισαν για πρόεδρο κατά την διαδικασία εκλογής του από συνέδριο, επιλέγοντας να στηρίξουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα η οποία επένδυε στην υποψηφιότητα του και εκ των υστέρων ανακαλύπτουν ότι αυτή η πολιτική πλατφόρμα δεν αξιοποιείται, είτε εσκεμμένα, είτε λόγω οργανωτικών δυσλειτουργιών (sic).

Πολύ απλά, ο πρόεδρος ενός Αριστερού κόμματος, στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, παίρνει όλες εκείνες τις απαραίτητες πολιτικές πρωτοβουλίες ώστε να έρθει σε ανοικτή πολιτική ρήξη με τους συγκεκριμένους μηχανισμούς, που ως γνωστόν όταν έχουν εδραιώσει την εξουσία τους ξεφεύγουν από την παραγωγή πολιτικής και αναλώνονται σε τακτικές διαχείρισης της πλειοψηφικής τους δύναμης, ή της εν γένει ισχύς τους, ακόμη και όταν βρίσκονται στην μειοψηφία, στην περίπτωση που αποτελούν κρίσιμο μέγεθος στην εσωτερική ζωή του κόμματος. Το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει λοιπόν ο πρόεδρος ενός αριστερού κόμματος, που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, είναι να απευθυνθεί στην βάση. Δηλαδή σε όλα τα απλά μέλη του κόμματος είτε τον ψήφισαν είτε όχι. Σε αυτούς που πραγματικά τον περικλείουν με την εμπιστοσύνη τους. Σε αυτούς κυρίως που δεν ζουν από το κόμμα, δεν είναι κομματική νομεκλατούρα, αλλά έχουν δώσει μέρος από την καθημερινή τους ζωή στο αριστερό κίνημα και η παρέμβαση τους στην κοινωνία ορίζεται κυρίως από την θέση που έχουν στην διαδικασία παραγωγής. Κατεβαίνει στον κόσμο λοιπόν. Στην δική μας περίπτωση αξιοποιεί την όποια δυναμική των πολιτικών κινήσεων. Οργανώνει την δυναμική του. Γυρίζει όλη την Ελλάδα και με το προσωπικό του κύρος το οποίο απορρέει από την ιστορική του διαδρομή στον χώρο της αριστεράς συμμετέχει σε συνελεύσεις νομαρχιακών επιτροπών και μεγάλων τοπικών πολιτικών κινήσεων τόσο αυτός, όσο και οι συνεργάτες του, επιχειρώντας να «ανοίξουν» για τα καλά το θέμα, να σπάσουν το απόστημα. Προσπαθούν να εμπνεύσουν τα μέλη μέσω της κατάθεσης μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας με αναφορές και σε οργανωτικό επίπεδο, δίνοντας την προοπτική μιας νέας οργανωτικής συσπείρωσης στο όνομα κυρίως εκείνου του σημείου στο καταστατικό το οποίο αναφέρει ότι το κόμμα (έχουμε ήδη δανειστεί εντελώς «τυχαία» το όνομα του ΣΥΝ) αποτελεί «κόμμα των μελών» και όχι «ομόσπονδο κόμμα των μηχανισμών».

Κατόπιν καταθέτει πρόταση στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή για έκτακτο συνέδριο οργανωτικής ανασυγκρότησης, ασχέτως αν μεσολάβησε λίγος χρόνος από το προηγούμενο. Με κύριο γνώμονα ότι οι εξελίξεις στην κοινωνία ξεπερνούν με την ταχύτητα του ανέμου οποιεσδήποτε γραφειοκρατικές διαδικασίες παλεύει μέχρι τελευταίας ρανίδας την άποψη του. Εαν υπερψηφισθεί η πρόταση του ανοίγει προσυνεδριακός διάλογος ο οποίος μπορεί να έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα για τους μηχανισμούς που ώς γνωστόν το μόνο που φοβούνται είναι η μαζική συμμετοχή του απλού κόσμου στις διαδικασίες. Οδηγεί λοιπόν το κόμμα σε συνέδριο και εκεί δίνει την τελική του μάχη. Σχεδόν πάντα, στην εσωτερική ζωή ενός κόμματος  και σε περιπτώσεις επιβαλλόμενης χειμερίας νάρκης, η αναπόφευκτη σύγκρουση είναι προτιμότερη από την στασιμότητα και την παραλυσία. Είναι προτιμότερο να κάνει λάθος παρά να μην κάνεις τίποτα.

Τώρα, στην περίπτωση που η ολοκληρωμένη πρόταση του εν λόγω προέδρου καταψηφισθεί είτε από το συνέδριο, είτε από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, με ήσυχη την πολιτική του συνείδηση παραιτείται, ενημερώνει με ένα επεξηγηματικό πολιτικό κείμενο για τους λόγους που τον οδήγησαν να φτάσει σε σημείο παραίτησης, το οποίο δίνει στην δημοσιότητα και παράλληλα καταθέτει στις πολιτικές κινήσεις. Σε αυτή την περίπτωση είναι ήδη ηθικός νικητής στο μυαλό και στην ψυχή των απλών μελών. Μην ξεχνάμε ότι η Αριστερά έχει στηρίξει την ιστορία της κυρίως σε ηθικούς νικητές , δηλαδή σε ανθρώπους  δικαιωμένους από το ρου της ιστορίας. Μπορεί η δικαίωση αυτή, να επιφέρει χιονοστιβάδα εξελίξεων άμεσα, εάν τα απλά μέλη έχουν ευαισθητοποιηθεί -πράγμα καθόλου απίθανο- λόγω της πολιτικής ζύμωσης που είχε προηγηθεί. Μπορεί λοιπόν αυτή η προσωρινή ήττα να μεταβληθεί σε τελική νίκη.

Σε κάθε περίπτωση, όταν βιώνεις μια τόσο δύσκολη κατάσταση, ανοίγεις το στόμα σου, δεν παίζεις την πυθία, μιλάς για να σε καταλάβουν όλοι, ξεκινάς ριζοσπαστικές διαδικασίες, εξωτερικεύεις την σκέψη σου, εξηγείς τους λόγους που σε κάνουν να νοιώθεις «στριμωγμένος στα σχοινιά». Δεν εγκαταλείπεις το πεδίο της μάχης σαν «πικραμένος αναχωρητής», γιατί υπάρχει η πιθανότητα να αφήνεις ένα χρήσιμο ανθρώπινο δυναμικό πίσω που να ήθελε να δώσει αυτή την μάχη μαζί σου. Ενας πραγματικός ηγέτης ρισκάρει και σε καμία περίπτωση δεν εξαντλεί την αντιπαράθεση με τους «μηχανισμούς» σε επίπεδο ανέξοδων λεκτικών αναφορών. Ούτε φυσικά ανακαλύπτει άλλα πρόσωπα που θα παίξουν τον ρόλο της νέας «βοράς προς τα θηρία». Ενας πραγματικός ηγέτης μένει και πολεμά, εμπνέει και εμπνέεται από τα μέλη χωρίς φωνή, από τα μέλη που όσο περνάει ο χρόνος καλούνται απλά να συμμετέχουν μόνο σε δημοψηφίσματα επί προσώπων και όχι επί των κυρίαρχων πολιτικών επιλογών του κόμματος, πράγμα το οποίο μετά την πλήρη επικράτηση των μηχανισμών εναπόκειται πλέον στην όποια εξισορροπιστική διάθεση αναμεταξύ τους. Τέλος, εμπνέεται κυρίως από τα μέλη που τους πνίγει η οργή για τον εκφυλισμό ενός αριστερού πολιτικού χώρου και την μετατροπή του σε ομόσπονδο κόμμα παραλυτικών ισορροπιών.  

 Τα παραπάνω αποτελούν σενάριο φαντασίας θα μου πείτε. Και όμως στο συγκεκριμένο παράδειγμα η απόσταση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας είναι μεταβαλλόμενη και η υλοποίηση του φανταστικού εξαρτάται κυρίως από τις συνθήκες που επικρατούν στην δεδομένη χρονική συγκυρία. Ενας Αριστερός ηγέτης πάνω απ΄όλα οφείλει να συνειδητοποιεί  ότι όσο απουσιάζει η έμπνευση, η ανάταση ψυχής, η πολιτική ειλικρίνια και περισσεύει η εσωστρέφεια, τόσο οι πρακτικές του θα εξαντλούνται στα όρια μια υπόθεσης κατ’ οικονομία, μιας βαρετά «απαραίτητης» διαδρομής λόγω κεκτημένης ταχύτητας και μόνο.

                                                            syntonistikogrigoropoulos.blogspot.com

κ.Χρυσοχοϊδη,

Διάλεξα “σκόπιμα” τήν μέρα πού συμπληρώνονται 36χρόνια μνήμης γιά τούς αγώνες μιάς γενιάς πού ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ,νά γράψω ένα κείμενο απευθυνόμενο κυρίως πρός τό προσωπό σας καί τήν ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΑΣ στήν περιοχή τών Εξαρχείων.

Διάλεξα “σκόπιμα” αυτή τήν ημέρα πού η μνήμη της έχει υποφέρει καί αμαυρωθεί τόσο από τίς “τιμές” καί τά “στεφάνια” τής εξουσίας,αλλά καί τόσο εξ΄ίσου από τόν ελιτισμό τής ένοπλης “πρωτοπορίας” πού λέκιασε τήν σημασία καί αξία αυτής τής ημέρας μέ τήν γιάφκα τής “αυτόκλητης δικαιοσύνης καί τιμωρίας”…

Είναι αλήθεια πώς η γενίκευση καί η κατηγορία τής συλλογικής ευθύνης ξεμακραίνει τούς ανθρώπους από τήν ουσία τής ζωής καί τούς παραδίδει θύματα στό θέαμα καί στό ανούσιο.

Αποδείξατε μέσα σέ λίγες μέρες πώς αυτή σας η πορεία έχει από τό ξεκινημά της (καί παρά τόν λαϊκισμό τής μετονομασίας της σέ “προστασία τού πολίτη”) τίς περισσότερες πιθανότητες νά σμίξει μέ τόν αυταρχισμό καί τόν σοσιαλφασισμό παρά μέ τίς ιδέες τού κοινωνικού σοσιαλισμού από τίς οποίες είσαστε τώρα αλλά καί στό παρελθόν…στό αντιθετό τους ρεύμα!

Εκμεταλλευθήκατε τήν τυφλή δράση τού ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΥ πού δημιουργεί στήν περιοχή αλλά καί στό κίνημα γενικότερα τόν διάδρομο προσγείωσης τών “επιχειρήσεων αρετής” τών σωμάτων καταστολής καί βάλατε στήν καραντίνα τήν συνοικία τών Εξαρχείων ανασύροντας ξανά από τό αρχείο τής ψυχολογίας τού Κράτους παλιές δοκιμασμένες ”συνταγές” πού ρίχνουν λάδι στήν φωτιά τών οξυμένων ζητημάτων.

Σήμερα πού η νεολαία καί οι εργαζόμενοι είναι στούς δρόμους τής περιοχής γιά νά τιμήσουν τούς νεκρούς τού ΄73,τούς νεκρούς Κουμή καί Κανελλοπούλου τής επετείου τού ΄80,τόν Μιχάλη Καλτέζα τής επετείου τού ΄85 καί σέ λίγες μέρες τόν εκτελεσμένο Αλέξη Γρηγορόπουλο τού περασμένου Δεκέμβρη.

Καλά, αυτοί οι συμβουλοί σας, φίλοι σας “αντιεξουσιαστές” εκεί στό υπουργείο, πού τελικά σάς είναι χρήσιμοι, όταν δρομολογούν κινήσεις καί μεθόδους πού αναπαραγάγουν συνέχεια τό κοινωνικό αδιέξοδο καί οδηγούν τόν δήμιο νά στήσει τό ίδιο σκηνικό προξενώντας βία, αίμα καί πόνο σέ όλες τίς πλευρές?

Γιατί εγώ ξέρω κ.Χρυσοχοϊδη πώς ο σοσιαλισμός αναγνωρίζει πώς τά όποια κοινωνικά προβλήματα πού προκύπτουν (καί θά προκύπτουν πιθανά σέ κάθε μορφής κοινωνία, τίποτα δέν θά είναι ποτέ τέλειο…) στήν άκρη, στήν μέση ή σέ όλη τήν πολιτεία, λύνονται από τούς ίδιους τούς κατοίκους καί πολίτες καί ΟΧΙ από τίς κλούβες τής αστυνομίας, τούς ασφαλίτες καί τήν ομάδα “Δέλτα” οι οποίοι ξεπερνούν αρκετές φορές μέ άνεση τά “θεσμικά όρια” πού έχει θέσει η αστική δημοκρατία καί συμπεριφέρονται πολλοί από αυτούς ως ΚΤΗΝΗ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ πού εσείς έχετε τήν ψευδαίσθηση πώς θά “εξημερώσετε” καί θά “εκδημοκρατήσετε”.

Οι αποφάσεις, πολλές φορές άστοχα καί επικίνδυνα παίρνονται μέσα σέ λίγες ώρες “εν θερμώ” καί “εν ψυχρώ” καταλήγουν σέ αποτυχία καί ανοίγουν κι άλλα προβλήματα καί τραγωδίες στίς κοινωνίες!

Αυτό φαίνεται πώς τό έχετε προσπεράσει ή ξεχάσει καί άς έχετε καί “επαγγελματική εμπειρία” καί γνώση!

 Σάς είπα καί στήν αρχή πώς οι γενικεύσεις οδηγούν αναπόδραστα στήν παγίδα τής απόλυτης αλήθειας καί τού φασισμού!

Επειδή αποψή μου είναι πώς όλοι οι μπάτσοι δέν είναι γουρούνια-δολοφόνοι, πώς όλοι οι δημοσιογράφοι δέν είναι αλήτες καί ρουφιάνοι, πώς όλοι  πού δηλώνουν “αναρχικοί” ή “αντιεξουσιαστές” δέν σημαίνει πώς είναι καί αναρχικοί καί αντιεξουσιαστές…,

 Θέλοντας νά υπερασπισθώ τήν αλήθεια μου καί μόνο, πού δέν έχει δύο μέτρα καί δύο σταθμά, γιά τήν βία τού θεάματος πού θέλει νά υπηρετήσει η όποια εκφρασή του καί εκπροσωπησή του είτε αυτή είναι τό περίστροφο τού Κορκονέα  ή τού Μελίστα,είτε αυτή είναι τού σεχταρισμού καί τού συνομωτισμού πού αντιλαμβάνονται  ως “επανάσταση μέσα στήν επανάσταση” οι διάφοροι πυρήνες καί μηδενιστές τού “αντάρτικου πόλης”…, πού δέν αρνείται νά “παρασυρθεί από εξισώσεις θύτη καί θύματος” θεωρώντας πώς τήν ίδια μισανθρωπιά, αποκτήνωση καί φασισμό έχει τόσο τό χέρι πού έκοψε τήν ζωή τού Αλέξη Γρηγορόπουλου τόν περασμένο Δεκέμβρη καί τόν στέρησε από τούς δικούς του, όσο καί εκείνο πού έκοψε τήν ζωή τού αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα τό καλοκαίρι τού 2009 στά Πατήσια, στερώντας τον από τό 9χρονο παιδί του…, πού δέν έχει επιλεκτικές ευαισθησίες πού χαρακτηρίζουν στό συνολό της τά όργανα καί τούς διαχειριστές τής εξουσίας, τήν αλήθεια μου πού δέν θά είναι ποτέ μέ τό μέρος τής ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, τήν αλήθεια μου πού δέν είναι “ανώτερη” από τίς χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλες τού Κόσμου…,

 κ.Χρυσοχοϊδη,

Επειδή θεωρώ πώς καμμία ζωή δέν είναι λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη από τίς υπόλοιπες καί πώς οι αγώνες δέν δίνονται πάνω στήν παραφροσύνη τής “παράπλευρης απώλειας” καί τού μιλιταρισμού πού μέ τό ”μάτι” τής σφαίρας διακρίνει παντού εχθρούς καί στολές…,

 Επειδή είμαι αναρχικός καί “δέν εκτελώ τήν ηθική”, “δέν στρέφομαι εναντίον όλων”  καί δέν απαξιώνω τήν υπόλοιπη κοινωνία γιατί πιστεύω πώς έχει γνώμη καί παλεύω γιά νά έχει γνώμη, νά διεκδικεί τόν χαμένο της χρόνο καί χώρο καί νά στεριώσει η συλλογική στάση γόνιμης αντίδρασης απέναντι σέ κάθε εξουσία…,

 Σάς προτείνω

η “αντιεξουσία” σας νά αποσύρει τά όποια “καινοτόμα” σχεδιά της από τά Εξάρχεια γιατί αναπτύσσονται ολέθριες σχέσεις μέ τά δημοκρατικά καί ατομικά δικαιώματα(πού εσείς ο ίδιος τονίζετε στίς εξαγγελίες σας ως υποστηρικτής τους)μέ τό ενδεχόμενο νά κυλήσουν όλα ξανά καί ξανά στόν φαύλο κύκλο τής βαρβαρότητας πού δέν υπολογίζει τήν αξία, τήν ελευθερία καί τήν αξιοπρέπεια τής ανθρώπινης ύπαρξης!

ενάντια στήν εξουσία, εκμετάλλευση, αδικία καί βία από άνθρωπο σέ άνθρωπο

 Αθήνα 16/11/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) 
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα
email : erozer2000@yahoo.gr

«Επαναφέρουμε τον αστυνομικό της γειτονιάς και συχνές περιπολίες με δίκυκλα»

 Δήλωση του υπουργού «προστασίας του πολίτη», από συνέντευξη του σε εβδομαδιαίο περιοδικό, στην προσπάθεια του να μας πείσει ότι για την «προστασία μας» χρειάζεται να γυρίσουμε δεκαετίες πίσω, τότε που ο αστυνομικός της γειτονιάς ήταν κάτι σαν «τοπικός άρχοντας». Ο άρχοντας που ρύθμιζε, ως ένα βαθμό, την καθημερινότητας μας.  Οταν όμως ομολογείται ότι υπάρχει ανάγκη, ο αστυνομικός να ξαναγυρίσει στην γειτονιά για να επιβάλει την τάξη, τότε κάτι δεν πάει καλά στην γειτονιά, στην  κοινωνία και στην θεσμοθετημένη πολιτεία. Επίκειται ομολογία αποτυχίας τόσο νωρίς; Φοβόμαστε ότι στο άμεσο μέλλον δημιουργούνται οι συνθήκες για ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη; Εχουμε περάσει την λεπτή κόκκινη γραμμή; 

Είναι γνωστό σε όλους, ότι η προστασία είναι αποκλειστικά θέμα πρόληψης. Πρόληψη, για την Πολιτεία σημαίνει εκείνο το πλαίσιο πολιτικών που εφαρμόζονται στην κοινωνία και θα έπρεπε να αφορούν την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους σε τομείς όπως  η εργασία, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιωμάτα, η ισότητα απέναντι του νόμου όλων των πολιτών, η ισότητα των ευκαιριών για όλους, η ομαλή ένταξη όλων των ομάδων ηλικίας στην παραγωγική διαδικασία χωρίς επισφάλεια στις εργασιακές σχέσεις, η απαγόρευση της μετατροπής του κράτους και των υπηρεσιών του σε φέουδο των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών και βέβαια η απαγόρευση της μετατροπής της γης σε περουσιακό φέουδο της εκκλησίας. Με λίγα λόγια η απαγόρευση της μετρατροπής του κοινωνικού κράτους σε καθημερινό εφιάλτη για τον πολίτη.

Μήπως ομολογούμε αποτυχία πρόληψης λοιπόν; Γιατί εαν αποτύχει η κοινωνική πρόληψη τότε η επόμενη στρατηγική που μπαίνει σε εφαρμογή είναι η καταστολή. Ποιούς συμφέρει σε πολιτικό επίπεδο η καταστολή;  Μα φυσικά τους μηχανισμούς του αστικού κράτους. Μπορεί κάλλιστα η αποτυχία εφαρμοσμένων πολιτικών να καλυφθεί πίσω από σπασμένες βιτρίνες, πύρινα οδοφράγματα, ολονύχτιες συμπλοκές, όχι στο όνομα ενός μαζικού κινήματος του κόσμου της εργασίας, αλλά μιας κατ’ εφημισμού «πολιτικής βεντέτας» των δυνάμεων καταστολής με συγκεκριμένο κομμάτι της νεολαίας, ενώ το κύριο που ενδιαφέρει τους  μηχανισμούς του κράτους είναι αυτή η «βεντέτα»να προσωποποιηθεί, αποφεύγοντας έτσι να «πολιτικοποιηθεί» χωρίς ασφαλώς οι κινητοποιήσεις να μαζικοποιηθούν, να γενικευθούν, και κυρίως να μεταφερθούν σε εργοστάσια και πανεπιστήμια. Η καλύτερη μέθοδος – όταν υπάρχουν και ευήκοα ώτα- είναι να ανακαλυφθεί και να στοχοποιηθεί  για μια ακόμη φορά ο «εσωτερικός εχθρός» της αστικής  Δημοκρατίας, που θα προβληθεί επαρκώς από τα κανάλια και με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να  βοηθήσει στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από την πιθανή οικονομική κατάρρευση της χώρας, με παράλληλη βύθιση του απλού κόσμου στην απάθεια και στον φόβο, αδυνατώντας να αναζητήσει και να αποδώσει η ίδια η κοινωνία πολιτικές ευθύνες στα πραγματικά αίτια που οδήγησαν σε αυτή την κρίση.

Τα πρώτα σημάδια εφαρμογής αυτής της στρατηγικής, της στρατηγικής της «τεχνητής έντασης» από το κράτος μέσω των κατασταλτικών μηχανισμών, τα είδαμε στην φετεινή πορεία του Πολυτεχνείου. Πρόληψη σαφώς και δεν επιτυγχάνεται με 280 προσαγωγές, 8 συλλήψεις, ολονύχτιους ελέγχους και ξυλοδαρμούς σε μια πορεία που θα μπορούσε να έχει τελειώσει ειρηνικά εαν κατά την διάρκεια της, τα αστυνομικά σώματα καταστολής δεν είχαν περικυκλώσει την διαδρομή της από κάθε δρόμο και κάθε γωνιά, για να προκαλούν με την παρουσία τους και να υπενθιμίζουν την δύναμη της επιβολής της «τάξης» μέσω του κράνους, του γκλόπ και της ασπίδας. Επίσης πρόληψη δεν υπάρχει όταν οι «αστυνομικοί της γειτονιά μας» καθημερινά και χωρίς ουσιαστική αιτία, προπιλακίζουν, βρίζουν, χτυπούν, συλλαμβάνουν, όποιον βάσει της  εμφάνισης του κρίνεται ως αντισυμβατικός, αντιεξουσιαστής, και γενικά «ύποπτος για διασάλευση της τάξης». Τα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας έχουν γίνει καθημερινή πρακτική ιδίως το τελευταίο διάστημα. Είναι τυχαία η επιλογή αυτής της στρατηγικής στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία;  

Καθόλου!!!. Είναι οργανωμένη θα έλεγα. Οχι τόσο για τον Δεκέμβρη που έρχεται και που σίγουρα κουβαλά μαζί του ένα ιδιαίτερο πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο για όλο το κίνημα, όσο για την πολιτική και οργανωτική αποδόμηση των υπόλοιπων «Δεκέμβρηδων» που πιθανώς να ακολουθήσουν στην αρχή της νέας χρονιάς όταν καμία «έξοδος από την ύφεση» δεν θα γίνει πιστευτή από τον Ελληνικό λαό, επειδή οι δείκτες των τραπεζών θα παρουσιάζουν θετική κερδοφορία, την ίδια ώρα που οι άνεργοι θα ξεπεράσουν το ένα εκατομμύριο, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα καταγράφουν νέες μεγάλες απώλειες στο «κλείσιμο» της χρονιάς με πολλές από αυτές να οδηγούνται σε «λουκέτα», το ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρέει, ο δανεισμός θα έχει γίνει σχεδόν αδύνατος, και η έλλειψη κοινωνικής πολιτικής θα έχει επιφέρει ασφυξία σε όλους τους τομείς της παραγωγής.  Ισως λοιπόν αυτός ο Δεκέμβρης να αποτελεί την δοκιμή συγκεκριμένων πλάνων αντιμετώπισης και διαχείρησης έκτακτων «κρίσεων» και κοινωνικών εντάσεων από τον κρατικό μηχανισμό.

Πως σπάει η στρατηγική της έντασης και του επιβαλλόμενου τηλεοπτικού τρόμου; Μόνο με την μαζική συμμετοχή του κόσμου στις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη, με την στήριξη των εκδηλώσεων της νεολαίας, με την κοινωνική αλληλεγγύη και την συμμετοχή μας στα μαζικά κινήματα. Μόνο όταν καταλάβουμε ότι οι αλλαγές πολιτικών δεν πρέπει να αποτελούν υπόθεση κομματικών επιτελείων, αλλά υπόθεση δική μας, υπόθεση των κοινωνικών κινημάτων, του απλού κόσμου της εργασίας, της γειτονιάς, και της αυτοοργάνωσης του στους μαζικούς χώρους. Μόνο εαν αντιμετωπίσουμε και νικήσουμε πολιτικά την βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού «ο καθένας μόνος του και για τον εαυτό του», μόνο εαν καταλάβουμε ότι «εαν ξυπνήσεις μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς».