Την πέμπτη θέση στην εκτίμηση της πρόθεσης ψήφου καταλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με την νέα δημοσκόπηση της εταιρείας Vprc που δημοσιεύεται αναλυτικά στο αυριανό τεύχος του περιοδικού «Επίκαιρα». 

Την πρώτη θέση καταλαμβάνει η ΝΔ με 30,5%, την δεύτερη η Δημοκρατική Αριστερά με 13%, ενώ τις επόμενες δύο θέσεις μοιράζονται ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ με το ίδιο ακριβώς ποσοστό(12,5%). Το ΠΑΣΟΚ έρχεται πέμπτο, με ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό (12%) από τα προηγούμενα τρία κόμματα.

Η νέα δημοσκόπηση αποτυπώνει την κρίση του πολιτικού συστήματος με την διάχυση της ψήφου σε πολλά κόμματα, από τα οποία το ΛΑΟΣ, που βρίσκεται σε καθοδική πορεία, διεκδικεί ποσοστό 6%. Οι Οικολόγοι Πράσινοι συνεχίζουν να βρίσκονται στο όριακό για την είσοδο στη Βουλή 3%, ενώ η Δημοκρατική Συμμαχία, το Αρμα Πολιτών και η Χρυσή Αυγή μοιράζονται το ίδιο ποσοστό(2.5%). Περίπου 1% κερδίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και 0,7% το Κόμμα Κυνηγών, που εμφανίζεται πλέον σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Τα εντυπωσιακά αυτά αποτελέσματα, αν αποτυπωθούν και στις επόμενες δημοσκοπήσεις, μεγαλώνουν την αβεβαιότητα για τις μετεκλογικές πολιτικές εξελίξεις: η ΝΔ που δεν χάνει αλλά και δεν κερδίζει σε εκλογική δύναμη, δεν μπορεί να σχηματίσει συμμαχική κυβέρνηση ούτε με το ΛΑΟΣ ούτε όμως και με το ΠΑΣΟΚ, αν τα δύο τελευταία συνεχίσουν την καθοδική τους πορεία. Περισσότερα ομως στοιχεία και αναλύσεις , παράλληλα με την δημοσίευση των εντυπωσιακών νέων δεδομένων στα «Επίκαιρα».

από το tvxs

 

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Είναι πέρα για πέρα φανερό ότι στην σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης, κοινωνικής βαρβαρότητας πρέπει να απαντήσουμε με νέες μορφές πάλης, εναλλακτικές μορφές συλλογικής βούλησης, καινούργια πολιτικά υποκείμενα με στόχο την οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης από τους πρωτογενείς πυρήνες παραγωγής πολιτικής δηλαδή τις γειτονιές. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα, όπως πολύ σωστά είχε ειπωθεί σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Γίνεται επίσης εύκολα αντιληπτό ότι με την πλειοψηφία της κοινωνίας ανέτοιμη να συμμετέχει στην λογική των κατευθείαν συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, καθώς η συγκεκριμένη τακτική πρέπει να αποτελέσει την κορυφή της πυραμίδας και όχι την βάση της και η οποία καθίσταται αποτελεσματική μόνο όταν δεν περιορίζεται σε αραιές χρονικά εκρήξεις οργής αλλά παίρνει την μορφή της αντικατάστασης της καθημερινότητας μας, πρέπει να αναζητήσουμε τις υποδομές που θα οδηγήσουν το λαϊκό κίνημα στο σημείο 0.  Θεωρώ πώς μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, χωρίς να χρειαστεί αυτή τη φορά να κάνουμε πίσω, υπάρχει αρκετή διαδρομή που θα χρειαστεί να διανύσουμε καθώς αποδεικνύεται πως οι εξεγερσιακοί αυτοματισμοί δεν αποτελούν πανάκεια σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης. Αντιθέτως, φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζει ακραία σεχταριστικά αντανακλαστικά, αυτά της αδιαφορίας, της αυτοαπομόνωσης, της αναζήτησης ατομικών λύσεων μέσω μιας φοβικής παθητικότητας, νοοτροπίες που αποκτήθηκαν μεθοδικά και συντεταγμένα, συνδυασμένες με την ανάπτυξη ενός απροσδιόριστου εκδικητικού συναισθήματος πάνω στα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας, επικίνδυνα γενικευμένο και πολιτικά αποπροσανατολισμένο. Πιθανά το σενάριο που θέλει την «κατάρρευση των ανταγωνιζόμενων κοινωνικών τάξεων σε κοινά ερείπια»  να χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αυτή η ρήση του Καρλ Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», μπορεί να αποδειχθεί προφητική, πράγμα που οι εργολάβοι της καθημερινότητας μας, Μπόμπολας, Αλαφούζος, Τεγόπουλος, Λαμπράκης, Ψυχάρης  και οι λοιποί συνοδοιπόροι τους δεν έχουν υπολογίσει στα σχέδια τους. Αυτό που αρνούνται πεισματικά να δουν είναι ο κίνδυνος της συνολικής κοινωνικής κατάρρευσης. Θεωρούν ότι δεν τους αγγίζει. Ή μάλλον για να το πω διαφορετικά εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να φροντίσουμε έτσι ώστε η κατάρρευση αυτή να αφορά μόνο αυτούς που με την «διαχείριση» τους δημιούργησαν την «κρίση». Γιατί εμείς, ο απλός κόσμος, ο απλός λαός, είμαστε αυτοί που παράγουμε τον πλούτο και τον οποίο στην συνέχεια, αφού κτυπηθούν στην ρίζα χρόνιες αντικοινωνικές νοοτροπίες, θα πρέπει να τον αξιοποιήσουμε και να τον αναδιανέμουμε προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας. Αυτό βέβαια θα συμβεί μόνο όταν σταματήσουμε να αποτελούμε μια σιωπηρή, παθητική πλειοψηφία, αλλά την δύναμη εκείνη που μαχητικά και με θόρυβο παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Γιατί πολύ απλά δεν μας αρμόζει η σιωπή.

Πολλοί στοχαστές, διανοούμενοι και πολιτικοί επιστήμονες στο παρελθόν προσπάθησαν να αναλύσουν τον ρόλο του κράτους και των λειτουργιών του κυρίως σε δημοκρατικά καθεστώτα δυτικού τύπου. Αρκετοί συνέπεσαν σε μια κοινή διαπίστωση ότι ο ρόλος αυτός έχει να κάνει με την εξισορρόπηση των κοινωνικών αντιθέσεων που προκύπτουν από τον πόλεμο μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Αυτό φαίνεται να ίσχυε μέχρι ενός βαθμού, με μεγάλες αποκλίσεις από κράτος σε κράτος, σε εποχές οικονομικής ανάπτυξης και σχετικής ευημερίας αλλά και με την «πίεση» από την ύπαρξη μιας πανεθνικής υπερδύναμης με αναφορά στον σοσιαλισμό, ενώ ταυτόχρονα μαζικά πολιτικά υποκείμενα εντός των δυτικών κοινωνιών εμπνεόντουσαν τουλάχιστον από το αρχικό όραμα της επικράτησης της.

Σήμερα, ο ρόλος του κράτους και των μηχανισμών του είναι ξεκάθαρος. Προστατεύει και οργανώνει την συσσώρευση πλούτου από την πλευρά του κεφαλαίου εντείνοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις, επενδύοντας την ηγεμονία του μέσω εκτελεστικών μηχανισμών ιδεολογικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής καταστολής. Είμαστε υποχρεωμένοι, αρχικά, να ακολουθήσουμε μια πορεία εξισορρόπησης των πεπραγμένων.

Αντιστέκομαι σημαίνει δημιουργώ. Δημιουργώ νέες κοινωνικές δομές με τέτοιο τρόπο ώστε το κράτος και οι λειτουργίες του, αλλά κυρίως οι μηχανισμοί του, να βγουν από την μέση, να καταστούν άχρηστες. Περνώ τις λειτουργίες της κοινωνίας με την μέθοδο by pass. Οργανώνω σε επίπεδο γειτονιάς, πόλης και Δήμου, πρωτοβουλίες πολιτών με θεματικές ομάδες, πυρήνες κοινωνικής αντίστασης, ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις, που στόχο έχουν να αντιπροτείνουν και να διαχειριστούν μια διαφορετική λειτουργία της άμεσης καθημερινότητας.

Εάν το κράτος δεν θέλει να δώσει λύσεις στο πρόβλημα των αστέγων καταλαμβάνουμε δημόσιους χώρους και τους μετατρέπουμε σε σταθμούς υποδοχής. Εάν το κράτος, η Εκκλησία και οι «ροταριανοί όμιλοι» δεν θέλουν να σιτίσουν κανέναν άλλον εκτός από το πιστό «ποίμνιο» τους, δημιουργούμε συλλογικές κουζίνες όχι μόνο σίτισης αλλά συζήτησης και ενημέρωσης. Εάν το κράτος επιδιώκει μέσω των εργολάβων του μια μονομερή, εικονική, καθημερινή παραπληροφόρηση, εμείς δημιουργούμε ομάδες αντιπληροφόρησης και εναλλακτικής ενημέρωσης. Εάν το κράτος ευνοεί τον καταναλωτισμό και τον «ανταγωνισμό» της αγοράς μέσω της απόλυτης ελευθερίας και της αυτορύθμισης της, εμείς την απορυθμίζουμε με κοινωνικά παντοπωλεία και ανταλλακτικά παζάρια εξαφανίζοντας την ισχύ του χρήματος έστω και στον στενό μας κύκλο. Εάν το κράτος θέλει η διασκέδαση και η ψυχαγωγία να αποτελεί αποκλειστικά εμπορεύσιμο προϊόν για να ελέγχεται ευκολότερα, τότε εμείς καταλαμβάνουμε τις πλατείες της πόλης στήνοντας συναυλίες και κινηματογραφικές προβολές με ελεύθερη πρόσβαση για όλους. Εάν το κράτος και οι μηχανισμοί του, σε τοπικό επίπεδο, θέλουν να αποφασίζουν για τις ζωές μας εν κρυπτώ, μέσα από παρωδίες συνεδριάσεων δημοτικών συμβουλίων, τότε εμείς σπάμε τις ολιγαρχίες αυτές και με δυναμικές παρεμβάσεις συγκροτούμε επί τόπου ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις στον ίδιο χώρο που στεγάζονται οι συνεδριάσεις παίρνοντας ή επιβάλλοντας τις δικές μας αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση δεν τους αφήνουμε μόνους τους. Αντικαθιστούμε τις λειτουργίες τους. Εάν το κράτος και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχουν αποφασίσει να υλοποιήσουν την επιλογή της οικονομικής ολιγαρχίας ως προς την διαμόρφωση στρατιάς ανέργων και την μετατροπή τους σε μισθωτούς σκλάβους, τότε εμείς αναλαμβάνουμε  την διαχείριση των εργαλείων παραγωγής μέσω της αυτοοργάνωσης και αυτοδιεύθυνσης των εργαζομένων. Γιατί δεν φτάνει μόνο οι εργαζόμενοι να κλαίνε γοερά για τις χαμένες θέσεις εργασίας (π.χ. ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ) αλλά θα πρέπει να αποπειραθούν να κάνουν το επόμενο βήμα, να καταλάβουν το εργοστάσιο και να το δουλέψουν οι ίδιοι. Με παρόμοιο τρόπο οι αλληλέγγυοι δεν θα πρέπει να στέλνουμε μόνο τρόφιμα, αλλά δημιουργώντας αλυσίδες και οδοφράγματα να προστατέψουμε την απόφαση των εργαζομένων να κοινωνικοποιήσουν τον παραγόμενο πλούτο. Εκεί χρειάζονται οι πέτρες, οι μολότοφ και η γενικευμένη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Εκεί που παράγεται ο κοινωνικός πλούτος. Εκεί που μας κλέβουν αυτό που μας ανήκει. Εκεί και η τελική σύγκρουση μέχρι εσχάτων.

Είναι προφανές ότι ο νεοφιλελευθερισμός και η κοινωνική βαρβαρότητα στερεώνουν την ηγεμονία τους πάνω στην βάση της κατακερματισμένης συλλογικότητας. Επενδύουν την ιδεολογική τους κυριαρχία στην επικράτηση του ατόμου αντί του συνόλου. Προτάσσουν μια γενική και αόριστη ατομική ελευθερία με ταυτόχρονη υποβάθμιση των δημοκρατικών συλλογικών θεσμών. Διαστρεβλώνουν την αληθινή έννοια του όρου «πολιτική» ώστε οι κατακερματισμένες ατομικότητες, αδύναμες και τρομαγμένες, εύκολα να εκχωρούν το δικαίωμα εκπροσώπησης τους σε κλειστές κοινοβουλευτικές κάστες. Όταν φτάνει η ώρα που εκπρόσωποι τους πρέπει να απολογηθούν για τα πεπραγμένα τους, τότε πολύ απλά «σιγά μην απολογηθούν σε κάθε τσόγλανο».

Για αυτούς τους λόγους δεν πρέπει να υποστηρίζουμε την «ελευθερία» γενικώς και αορίστως, αλλά την απελευθέρωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας που θα συναποφασίζει την διαμόρφωση της ζωής της μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες. Διαδικασίες που συγκροτούν πολιτικούς, καλλιτεχνικούς, περιβαλλοντικούς, αντιιεραρχικούς και αντιεμπορευματικούς κοινωνικούς χώρους.  Τους χώρους εκείνους που θα προβάλλουν τον τρόπο οργάνωσης της αυριανής κοινωνίας. Εκείνους που θα ηγεμονεύσουν πολιτικά και ιδεολογικά στην συγκρότηση της. Ας τους προστατεύσουμε με την συμμετοχή μας και την διάθεση για σύνθεση απόψεων πάνω στην βάση της αντιμετώπισης του κοινού προβλήματος. Ας τους δημιουργήσουμε εκεί που δεν υπάρχουν ακόμα.

Το σημαντικό είναι να ξεκινήσουμε από το (Α) πριν φτάσουμε στο (Ω). Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η μαζικότητα στις δράσεις μας, είναι τα όπλα που θα χρειαστούμε για την αφύπνιση της κοινωνίας στην διαδρομή μας προς την εξέγερση και την ανατροπή.  

“…η χύτρα πού βράζει καί βράζει,
η γνώση πώς πέρα απ τά βουνά θά ΄ναι πάντα
        άνθρωποι
η γνώση πώς θέλουμε κι άλλη γνώση-
πώς τά θέλουμε όλα….”
                 Τίτος Πατρίκιος
 
 
Δέν είμαστε η “συμπληρωματική κουζίνα” Κράτους , Εκκλησίας καί “φιλάνθρωπων σωματείων” πού μέ υποκρισία καί ιδιοτέλεια  προσφέρουν μέ τό κιλό  “δώρα από οίκτο καί ελεημοσύνη”
 
Δέν είμαστε η… “αλληλεγγύη” πού “κυκλοφορεί ευρέως” σάν πλαστικός Αη Βασίλης καί κρεμιέται σάν “στολίδι”  στό χριστουγεννιάτικο δέντρο,η… “αλληλεγγύη” πού τυπώνεται  ως χάρτινο περιτύλιγμα  γιά τό “κλίμα τών άγιων ημερών”   προτού καταλήξει σύντομα στό τέλος τής “παραμυθένιας γιορτής” στούς καταναλωτικούς λόφους τών σκουπιδιών
 
Γιατί ,
η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μας χωρίς διακρίσεις  στούς ανθρώπους γύρω μας πού έχουν ανάγκη, είναι ταυτισμένη μέ τό πάθος καί τούς αγώνες γιά τήν ανατροπή ενός αντιδημοκρατικού καί αυταρχικού συστήματος πού εξαθλιώνει,τρομοκρατεί,απαξιώνει καί σκοτώνει τίς κοινωνίες καί τούς λαούς
 
Γιατί όσο υπάρχουν αναμεσά μας άνεργοι,απολυμένοι,άστεγοι,πεινασμένοι ή αυτόχειρες  κανείς μας ποτέ δέν θά υπάρξει ελεύθερος,κανείς από εμάς δέν έχει τίποτα αύριο “σίγουρο” καί “δεδομένο” από δουλειά,σπίτι,φαγητό,ακόμα καί τήν ίδια του τήν ζωή
 
Γιατί όσο  οι χορτασμένοι καί βολεμένοι θά μιλούν από τίς τράπεζες καί τά υπουργεία γιά “θυσίες”,”υπομονή” καί “συναίνεση” τόσο οι αλυσίδες καί τά καρφιά τής σκλαβιάς θά πέφτουν σάν σιδερένια βροχή γύρω μας καταπατώντας τόν χώρο,περιορίζοντας τήν ανάσα μας σέ στρατόπεδα συγκέντρωσης
 
Γι αυτό σέ περιμένουμε,
νά βάλουμε όλοι μαζί “ένα χέρι στήν προσπάθεια” ώστε νά ξεκινήσει σέ όλες τίς γειτονιές νά  βράζει η “χύτρα” γιά έναν άλλο Κόσμο αλληλεγγύης,ισότητας,αδελφοσύνης
 
Γιατί,
κανείς μόνος του απέναντι στήν  βαρβαρότητα τής πολιτικής-οικονομικής ολιγαρχίας πού επιδιώκει τήν αποξένωση,τήν υποταγή καί τήν εξοντωσή μας
 
Γιατί ,
στήν άγρια καί καταστροφική επέλαση τής κυριαρχίας τους μόνο  συλλογικά μπορούμε νά βάλουμε τέλος στόν χρόνο καί στήν δράση της
 
Γιατί,
ελπίδα υπάρχει όσο ποτίζουμε ενωμένοι τήν Γή,όσο δέν τήν αφήνουμε νά γίνει έρημος……..
 
 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ,
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ,
ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ 24,ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΔΕΚΕΜΒΡΗ,ΑΠΟ ΤΙΣ 6μμ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…..
(κάθε συνδρομή σέ ρούχα καί τρόφιμα γιά τούς σύγχρονους Αθλίους τής πόλης μας ευπρόσδεκτη,δέν δεχόμαστε σέ καμμία περίπτωση καί από κανέναν χρήματα)
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ.

Πριν ανοίξετε την πόρτα σας σιγουρευτείτε ότι δεν σας περιμένουν τα παιδάκια της φωτογραφίας. Πρόκειται περί αδίστακτης συμμορίας και αντί για κάλαντα κλέβουν μισθούς και συντάξεις, κόβουν το ρεύμα του σπιτιού σας, ειδικά το τελευταίο από κάτω επειδή είναι και φαγανό θα σας φάει όλα τα γλυκά. Καλό θα ήταν να έχετε πάντα έτοιμη μια κατσαρόλα με βραστό νερό. Θέλει λίγο προσοχή εκ μέρους μας…

Σε όλους του υπόλοιπους πολλές ευχές…

O χώρος στον οποίο θα γίνει το Παζάρι (ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ 17 – 2ος όροφος)θα είναι ανοιχτός από την Τρίτη 13 Δεκέμβρη και κάθε απόγευμα μέχρικαι την Παρασκευή 16 Δεκέμβρη 6-7 μ.μ. για τη συλλογή των ρούχων, τωνβιβλίων και των παιχνδιών. Όσοι πιστοί προσέλθετε… Κι αν δεν σαςβολεύουν οι ώρες επικοινωνήστε μαζί μας για τις προσφορές σας. Επίσηςεπικοινωνήστε μαζί μας για να μας βοηθήσετε. Χρειάζονται άτομα που θαβρίσκονται στο χώρο το Σαββατοκύριακο.

ΠΡΟΣΟΧΗ:ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ !

ο Σκόρος γιορτάζει

στις 17 Δεκεμβρίου ημέρα Σάββατο, από τις 12:30 έως ……….

Μοιραζόμαστε αντικείμενα, σκέψεις, ρούχα, ιδέες, βιβλία, χαμόγελα, γνώσεις και κουρέματα!!!

αναστοχαζόμαστε τις ανάγκες μας
οικοδομούμε σχέσεις συνεργασίας και ισοτιμίας
δημιουργούμε Δομές Αλληλέγγυας Οικονομίας
δεν προσφέρουμε ελεημοσύνη
δεν αναπολούμε την χαμένη μας καταναλωτική δύναμη

ελάτε να διασκεδάσουμε και να ενισχύσουμε οικονομικά τον Σκόρο.

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά, δεν ξεσηκώνεται, και απλά πνίγει την οργή μέσα του, χωρίς βέβαια  να υποτιμώ τις μεγάλες κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν. Όμως, η μη οργανωμένη διαχρονικότητα της κινηματικής πίεσης αλλά κυρίως η έλλειψη της συνεχούς πρακτικής επικαιροποίησης των αιτημάτων μέσα από το διαφαινόμενο «πάγωμα» των λαϊκών κινητοποιήσεων απέδειξαν για μια ακόμη φορά την ανθεκτικότητα και την δυνατότητα σταθεροποίησης (έστω και προσωρινά) που διαθέτει το κυρίαρχο σύστημα απέναντι στις αυτοκαταστροφικές κυκλικές του κρίσεις και την ικανότητα να διαχειρίζεται μέσω της ανακύκλωσης του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί τις κοινωνικές αντιδράσεις που προκύπτουν σε αυτή την κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας Ιστορίας. Το πρόβλημα σχετικά με την ανάδειξη της «κινηματικής λογικής» ως ηγεμονεύουσα άποψη, προσωπικά, το εστιάζω στο γεγονός ότι η πλειοψηφία της Ελλαδικής Μεταπολιτευτικής κοινωνίας είχε παραιτηθεί εθελοντικά από κάθε είδους αυτοοργάνωση σε πρωτογενές συλλογικό επίπεδο, παραχωρώντας ή και εκμεταλλευόμενη το δικαίωμα της εκπροσώπησης της σε πολιτικούς και οικονομικούς «εταιρικούς σχηματισμούς» ως απαραίτητο αντιστάθμισμα μιας επίπλαστης και φαντασιακής ευημερίας. Αυτό μπορεί να ήταν αρκετό σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, μόνο που η «ανάπτυξη» αυτή, πάντα βραχυπρόθεσμη, ήταν τόσο στρεβλή και είχε τόσο κοντά ποδάρια όσο το ψέμα της «καταναλωτικής αφθονίας» μέσα στο οποίο έζησε όλα αυτά τα χρόνια. Η συνειδητοποίηση ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι ξεκίνησε η «αντίστροφη μέτρηση» προκαλεί σοκ και δέος μπροστά στην παραδοχή ότι οι ατομικές λύσεις δεν επαρκούν πια για να σώσουν ακόμα και το ίδιο το άτομο που τις πιστεύει και τις επικαλείται καθώς το θεμελιώδες πρόβλημα της «αναδιανομής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου» ήταν, είναι και παραμένει απολύτως συμβατό με «συλλογικές λύσεις».

Εκεί όμως που υπάρχουν τα προβλήματα, εκεί ακριβώς βρίσκονται και οι λύσεις. Θα εκπλαγεί κανείς από το πόσα μπορεί να προσφέρει μια καλά οργανωμένη εναλλακτική συλλογικότητα σε τοπικό επίπεδο. Από το να συγκεντρώνει και να πηγαίνει τρόφιμα σε όσους τα έχουν ανάγκη είτε αυτοί είναι απεργοί, είτε απλά συμπολίτες μας που σε επίπεδο γειτονιάς δυσκολεύονται να επιβιώσουν, μέχρι το να παρεμβαίνει δυναμικά στα δημοτικά συμβούλια της πόλης και να ζητάει επιτακτικά την λήψη μια σειρά μέτρων που θα οδηγήσουν στην ανακούφιση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Από το να βρίσκεται δίπλα σε όσους επιχειρηθεί να κοπεί το ρεύμα μέχρι να προσφέρει πολιτιστικές εκδηλώσεις που δεν μετατρέπουν την ψυχαγωγία σε εμπόρευμα. Από το να δημιουργήσει κοινωνικό παντοπωλείο και να ασχοληθεί με το ανταλλακτικό εμπόριο, μέχρι να φτάσει σε ένα σημείο και σε συνεργασία με καθηγητές και γιατρούς να προσφέρει δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες. Από το να οργανώνει ανοιχτές συνελεύσεις σε γειτονιές και να δημιουργεί ομάδες εθελοντών που θα διαχειρίζονται τα προβλήματα, μέχρι να διοργανώνει χαριστικά παζάρια ανταλλαγής προϊόντων. Από το να αφυπνίσει την οικολογική συνείδηση ως απαραίτητη προϋπόθεση ενός διαφορετικού τρόπου αντίληψης του ευ-ζην μέχρι να προστατεύει δυναμικά τους δημόσιους χώρους από την περιβαλλοντική αλλοίωση και την εμπορική εκμετάλλευση.

Προφανώς δεν μιλάμε για κάποιου είδους «φωτισμένης μειοψηφίας» καθώς γενικότερος στόχος των πρωτοβουλιών αυτών είναι να βοηθήσουμε την επιστροφή του πολίτη στην πρωτογενή παραγωγή πολιτικής μέσα από αντι-ιεραρχικά σχήματα. Δηλαδή, ενεργοποιώντας την καθοριστική παρέμβαση του σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο ως προς την νέα συμμετοχική διαμόρφωση της καθημερινότητας του. Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκατασταθούν οι δύο απαγορευμένες λέξεις της εποχής μας η πολιτική και η αγορά, λέξεις οι οποίες έχουν αλλοιωθεί πλήρως από την φιλοσοφία της  κοινωνικής βαρβαρότητας που διέπει τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Πολιτική, όπως η λέξη αυτή αποτελεί την αδιάρρηκτη συνέχεια της ελληνικής λέξης πόλις η οποία ενσωμάτωσε την έννοια του πολίτη στην λογική του Δήμου και της άμεσης δημοκρατίας με τις όποιες αλλοιώσεις που προέκυψαν από την ιστορικής της διαδρομή προς εξέταση και ανάλυση, αλλά κυρίως την  λέξη αγορά που δεν είναι τίποτα άλλο από τον χώρο συνάντησης και συνάθροισης των πολιτών του Δήμου που επιθυμούν τον διάλογο και την κοινωνική επαφή. Δηλαδή εκεί που χτυπάει η καρδιά της πόλης και εκτός από οικονομικό κέντρο απλών καθημερινών συναλλαγών το σημείο ενημέρωσης και συζήτησης για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Πιθανά οι δύο αυτές έννοιες να αποτελούν τον χαμένο συνδετικό κρίκο που μπορεί να ενώσει και πάλι τον διαλυμένο κοινωνικό ιστό της σημερινής Ελλάδας. Γιατί ας μην γελιόμαστε, περί αυτού πρόκειται. Οι όποιες βάρβαρες και αντικοινωνικές πολιτικές προσπαθούν να επιβληθούν από τα πολλαπλά κέντρα εξουσίας  απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι να ολοκληρωθεί η διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας και η επακόλουθη πολτοποίηση του.

Εμείς απαντάμε με την ανάδειξη και την αξιοποίηση της δυνατότητας των δημόσιων χώρων να συνθέτουν απόψεις, ιδέες, και να εφαρμόζουν πρακτικές μιας ουσιαστικής κοινωνικότητας την οποία δυστυχώς έχουμε απολέσει. Ας έχουμε κατά νου ότι από εδώ και πέρα τη ζωή στις πόλεις και στο αστικό περιβάλλον θα πρέπει να την χτίζουν οι παρέες, οι ομάδες και οι νέες συλλογικότητες που δείχνουν την ικανότητα να πολλαπλασιάζονται και να δρουν μακριά από τα φώτα της δημόσιας πληροφόρησης σε πλήρη αντίθεση με τις γραφειοκρατικές διοικητικές υπηρεσίες και τις πολιτικές πλειοψηφίες που επιχειρούν να διαμορφώσουν τετελεσμένα γεγονότα τα οποία οδηγούν σε μια κατακερματισμένη και αδύναμη να αντιδράσει κοινωνία.

Τέλος εποχής για την ιστορική διαδρομή της «Ευρωπαϊκής ενοποίησης». Χαρές και πανηγύρια για το μαύρο παρασιτικό κεφάλαιο και τις ελευθεριάζουσες χρηματοπιστωτικές αγορές λόγω του κοινωνικού και οικονομικού «πολτού» πολλαπλών ταχυτήτων που αντικαθιστά με συνοπτικές διαδικασίες την ευρωπαική συλλογικότητα. Θα αγοράζουν φθηνά στις ευρωπαϊκές χώρες δεύτερης και τρίτης ταχύτητας την ίδια ώρα που θα συσσωρεύουν τα κέρδη τους στις Γερμανικές τράπεζες της πρώτης ταχύτητας. Η «υγειονομική οικονομική ζώνη» που διαμορφώνεται με έδρα το Βερολίνο σκοπό έχει να αποτελέσει  το πρωταρχικό σταθμό υποδοχής του λεηλατημένου εθνικού πλούτου των υποτελών χωρών, πλούτος ο οποίος στην συνέχεια  θα απορροφάται ως «πρώτη ύλη» από τις χρηματοπιστωτικές αγορές Δύσης και Ανατολής σαν απαραίτητη προϋπόθεση της ανακυκλούμενης συσσώρευσης κεφαλαίου και της αειφόρου κερδοφορίας. Περίπου όπως στα μέσα του 17^ου Αιώνα τότε που ο καπιταλισμός, σε εμβρυακό στάδιο ακόμα, ανακάλυπτε στην Ήπειρο της Αμερικής τα απαραίτητα πρωτογενή εφόδια της αλματώδους ανάπτυξης του.

Το σχέδιο αυτό, εν μέσω διαχρονικής εκκρεμότητας που οδεύει τώρα προς την ολοκλήρωση του, δεν έχει ασφαλώς καμία απολύτως σχέση με όσα οι απλοί πολίτες της Ευρώπης ονειρεύθηκαν μετά την λήξη του Β Παγκοσμίου πολέμου. Δηλαδή μια ευρύτερη γεωγραφική ενότητα όπου οι χώρες που την συγκροτούν συμφωνούν σε ένα κοινό πλαίσιο αρχών για την μεταξύ τους πολιτική ισότητα στηριζόμενη στην Ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη, στην ευημερία των δημοκρατικών πολιτευμάτων και στις κοινές βάσεις ενός νέου πολιτισμικού πανευρωπαϊκού χάρτη. Με αυτή την κατά αρχάς συμφωνία επιχειρήθηκε να ξορκιστεί το φάντασμα του πολέμου, του φασισμού και της πείνας.

Προφανώς λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Ο νεοφιλελευθερισμός, με βάση την συμφωνία ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ήταν παρών σε κάθε καμπή της ιστορίας της. Δάνεισε τα χαρακτηριστικά του στην «λειτουργική άποψη» πάνω στην οποία χτίστηκε η Ενωμένη Ευρώπη, δηλαδή στην μονοδιάστατη οικονομική ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς ενώ οποιοδήποτε στοιχείο πολιτικής σύγκλισης υποβαθμίστηκε τεχνηέντως. Έτσι εξανεμίστηκαν τα όποια πολιτικά αποθέματα του Διαφωτισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Στην θέση αυτών των θεμελιακών ιδεολογικών υποδομών που αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των ευρωπαικών λαών, ο παραδοσιακός καπιταλισμός ετοιμάζεται να παραδώσει την σκυτάλη της εξουσίας και τυπικά πλέον στον νεοφιλελευθερισμό ο οποίος με την σειρά του «εγγυάται» το πέρασμα της Ευρώπης και της κοινωνικής συνοχής των εθνών σε έναν σκληρό χρηματοπιστωτικό μεσαίωνα. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, δυστυχώς σε τροχιά αντίθετης κατεύθυνσης, γυρνώντας ολοταχώς προς τα πίσω με τέτοιο τρόπο ώστε οι εφαρμοσμένες σήμερα πολιτικές να θυμίζουν στερεότυπα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος. Ο «πόλεμος» κάνει εκ νέου την εμφάνιση του στο γεωοικονομικό  πεδίο, πόλεμος ο οποίος πιθανά να προκαλέσει τον εκ νέου διαμελισμό της Ευρωπαϊκής οντότητας, εγκαινιάζοντας την περίοδο μιας νέας μεσαιωνικής πραγματικότητας με φτώχεια και αθλιότητα.

Η Μεσσιανική αντίληψη που επικρατεί στα πολιτικά διευθυντήρια της Ευρώπης προωθεί στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο την ηγεμονία του απόλυτου ατομικισμού, την παραίτηση από το συλλογικό γίγνεσθαι, επιδιώκει ένα νέο όρκο σιωπής, ενώ μετατρέπει την παθητικότητα σε μεταφυσικό και φαντασιακό αναπόφευκτο. Τα φαινόμενα αυτά ευνοούν την ραγδαία ανάπτυξη εθνικών αναδιπλώσεων, εθνικιστικών κινημάτων, κοινωνικού ρατσισμού και φασισμού. Βρισκόμαστε ήδη στο ενδιάμεσο στάδιο μιας εποχής η οποία γεννά συστήματα πολιτικής εκτροπής μέσω διορισμένων «μεταβατικών τοπικών κυβερνήσεων» που θα εδραιώσουν μια αυταρχική διοικητική οικουμενικότητα στη βάση των οικονομικών συμφερόντων των αγορών, διαδικασία από την οποία μόνο πολιτικές τερατογενέσεις μπορούμε να περιμένουμε. Στις περιφέρειες αυτής της οικουμενικότητας οι υποτελείς διοικήσεις των επαρχιών που θα αποτελούνται από εντεταλμένα πολιτικά όργανα και χρηματοδοτούμενα ιδεολογικά ιερατεία θα παίζουν τον ρόλο της σκιώδους τοπικής εξουσίας που θα ξεπουλάνε οποιαδήποτε πλουτοπαραγωγική πηγή. Προς απογοήτευση των τοπικών πληθυσμών ο πλούτος αυτός δεν θα κοινωνικοποιείται, δεν θα αναδιανέμεται αλλά θα κατευθύνεται προς τέρψη του αδηφάγου οικονομικού και πολιτικού διοικητικού κέντρου.

Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγήσουν σε αντιδράσεις που πιθανά ούτε οι ίδιες οι κυρίαρχες αγορές μπορούν να προβλέψουν καθώς η λειτουργική παθογένεια τους σε σχέση με τις κοινωνικές μεταβολές αδυνατεί να αναλύσει την πολυπλοκότητα αυτών των εξελίξεων λόγω πλήρους ανυπαρξίας του κατάλληλου μεθοδολογικού εργαλείου που έχει αναφορά στην Πολιτική και Ιστορική επιστήμη. Όσοι αποτελούν το οργανικό σώμα της «φονταμενταλιστικής αγοράς» σε οποιαδήποτε βαθμίδα ιεραρχίας και εάν βρίσκονται υπόκεινται σε καθεστώς πλήρους σωματικής και ψυχικής εξάρτησης από το κέρδος σε κάθε μορφή του και με κάθε κόστος. Η «οικονομική ορθοδοξία» των ψεύτικων γκουρού, σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο κορπορατικό περιβάλλον, αντικαθιστά την γνώση με το ένστικτο. Μια νέα «θεολογία» προσπαθεί να ορίσει το μέλλον και να καπηλευτεί τις τύχες των λαών της Γηραιάς Ηπείρου.

αντισταθείτε  

Μιχάλης Κατσαρὸς

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει καλὰ εἶμ᾿ ἐδῶ.
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ πάλι γύριζε στὸ σπίτι
καὶ λέει Δόξα σοι ὁ Θεός.
Στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πολυκατοικιῶν
τὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ-ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση καὶ τὸ φόρο
ἀντισταθεῖτε σὲ μένα ἀκόμα ποὺ ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετᾶ ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα
ὧρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις.
Στὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε,
στὶς μουσικές, τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες,
σ᾿ ὅλα τὰ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων,
λίβανον καὶ σμύρναν.

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται μεγάλοι
καὶ γράφουν λόγους πλάι στὴ θερμάστρα.
Στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ διπλωματία,
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια,
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους,
στοὺς θεατές, στὸν ἄνεμο…

Ἀντισταθεῖτε.

Αντί οποιουδήποτε «αφιερώματος» για την χθεσινή μέρα που πέρασε και με την σκέψη σε ότι πρόκειται να επακολουθήσει στις μέρες που έρχονται.