θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω
θα φορέσω το πρόσωπο ανάποδα
και θα βγώ στους δρόμους και τις πλατέες
με ντουφέκια, φωνές, συνθήματα
να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος,
να βάλω φωτιά στην πρεσβεία του θανάτου.
Θάρθουν οι γνωστικοί
να μου βάλουν τρικλοποδιά
γιατί τους διώχνω τους πελάτες από τα μαγαζιά
Θάρθουν οι «ειδικοί αστυνομικοί»
να μου σπάσουν τα πλευρά
γιατί βάζω οργή και φωτιά στα παιδιά.
Θάρθουν οι κόκκινοι
να μου κοκκινίσουν το μούτρο
γιατί είμαι πιο κόκκινος από αυτούς
Θάρθουν οι λευκοί
να μου μαυρίσουν το μάτι
γιατί είμαι πιο λευκός από αυτούς
Θάρθουν οι φωτισμένοι
να μου αλλάξουν τα φώτα
γιατί είμαι πιο φωτισμένος από αυτούς
θάρθουν
οι γελοίοι, οι σοβαροί, οι ανατολικοί, οι δυτικοί,
οι προτεστάντες, οι καθολικοί, οι δικοί, οι οχτροί,
οι διάολοι, οι θεοί,
τελοσπάντων όλοι, εκείνοι και αυτοί
που παίρνουν την ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής.
Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω
θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα
και θα βγώ στους δρόμους και στις πλατέες
με ντουφέκια, φωνές, συνθήματα
να διεκδικήσω…Ψ ω μ ί και Ε λ ε υ θ ε ρ ί α
Συνήθως…δηλαδή σχεδόν πάντοτε όταν αποτελείς μεγάλο σκηνοθετικό όνομα απολαμβάνεις την υποστήριξη του Ελληνικού κέντρου κινηματογράφου, της πολιτείας και αρκετών χορηγών. Ετσι έχεις την ευχέρεια να φτιάξεις μια ταινία απαλλαγμένος από το άγχος του προϋπολογισμού. Από την άλλη πλευρά βέβαια ίσως αναλαμβάνεις κάποιες υποχρεώσεις, κάποια γραμμάτια προς εξόφληση. Εαν η ταινία σου αναφέρεται σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας τότε είσαι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να προσφέρεις έναν συμβιβασμό, έναν μέσο όρο, ουδετεροποιώντας τα ιστορικά γεγονότα, αφυδατώνοτας την ανάλυση για τα αίτια που οδήγησαν στα γεγονότα, προσφέροντας στους θεατές μια απλή περιγραφή του αποτελέσματος.
Εαν αυτό έψαχνε ο Παντελής Βούλγαρης στην νέα του ταινία «ψυχή βαθιά» πιστεύω ότι το βρήκε. Εαν δηλαδή το ζητούμενο ήταν η απόδοση της πολεμικής ατμόσφαιρας κατά την περίοδο των τελευταίων μαχών στην διάρκεια του Εμφυλίου πιστεύω ότι τα κατάφερε. Εξαιρετική φωτογραφία, επαρκέστατες ερμηνείες, επιτυχημένη σκιαγράφηση των κεντρικών χαρακτήρων, εναλλαγή συναισθημάτων τα οποία αποτελούν το κλειδί στην γρήγορη ροή της ταινίας. Προσθέστε την πολύ καλή μουσική και σκηνική παρουσία του Γιάννη Αγγελάκα. Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να του αρέσει μια τέτοια είδους ταινία;
Μα φυσικά ΑΠΟΨΗ !!!. Αυτό χρειάζεται σε μια ταινία που θέλει να αναφέρεται στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία, σε μια ταινία που αντικείμενο της έχει ένα αναμφισβήτητο πολιτικό γεγονός, με αίτια, αποτελέσματα, θύτες και θύματα. Φυσικά δεν εννοώ στενά κομματική άποψη. Εννοώ ευρύτερη κοινωνική και πολιτική ανάλυση ενός πολιτικοιστορικού γεγονότος που ακόμα και σήμερα τα αποτελέσματα του τα βιώνουμε στον τρόπο οικονομικής συγκρότησης και λειτουργίας του νεοελληνικού κράτους.
Σε αυτό τον τομέα η ταινία απέτυχε παταγωδώς. Βλέποντας την, ορισμένες φορές μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι παρακολουθώ μια απλή «βεντέτα» μεταξύ δύο μεγάλων οικογενειών, οι οποίες παρά τις επιμέρους προσωρινές διαφορές τις ενώνει για πάντα η κοινή τύχη και η κοινή μοίρα στην κοινωνικη ζωή αυτού του τόπου. Αυτή η εντύπωση δεν είναι μόνο δική μου. Το ίδιο συμπέρασμα βγήκε παρουσία και του σκηνοθέτη, στην απερίγραπτη εκπομπή της «καθηγήτριας» Αννας Παναγιωταρέας στην κρατική τηλεόραση με θέμα την συγκεκριμένη ταινία. Το πράγμα «ξεφεύγει» στην κυριολεξία όταν όλα προσπαθούν να εξισωθούν, όλοι να «αναζητήσουν τις ευθύνες τους», λες και όλοι λειτούργησαν με τον ίδιο τρόπο στην παραγωγή ευθυνών για την έναρξη, λες και όλοι μετά την λήξη του εμφυλίου είχαν τις ίδιες ευκαιρίες για αναδιοργάνωση της ζωής τους, λες και όλοι από κοινού στηθήκανε μπρός στα εκτελεστικά αποσπάσματα, λες και όλοι από κοινού σταλθήκανε να λιώσουνε σε φυλακές και εξορία, λες και όλες οι οικογένειες ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης μετά το τέλος του εμφυλίου απολαύσανε την ίδια αντιμετώπιση από το επίσημο κράτος, λες και όλοι είναι ίδιοι απέναντι στα μάτια της ιστορίας…
Μοιραία, όταν προσπαθείς να αναλύσεις μια ταινία καταφεύγεις σε συγκρίσεις σχετικά με το θέμα και το περιεχόμενο. Δεν είχε μόνο η Ελλάδα εμφύλιο. Ετσι η σκέψη μου οδηγήθηκε σε δύο ταινίες που είχα δεί στο παρελθόν. Σκηνοθέτης και των δύο ο Ken Loach. Πρόκειται για το Land and freedomμε θέμα του τον Ισπανικό εμφύλιο και το The wind that shakes the barleyπου εξιστορεί τον εμφύλιο στην Ιρλανδία. Η δεύτερη ταινία τιμήθηκε με το χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ Καννών και παρουσιάζει απίστευτες ομοιότητες με το σενάριο της νέας ταινίας του Παντελή Βούλγαρη. Και εκεί δύο αδέλφια βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, ενώ στην κορύφωση της η ταινία παρουσιάζει τον ένα αδελφό που υπηρετεί στον Εθνικό στρατό της Ιρλανδίας ο οποίος υπάγεται στις διαταγές της Αγγλικής στρατιωτικής διοίκησης να είναι ο αρχηγός εκτελεστικού αποσπάσματος το οποίο εκτελεί τον ίδιο του τον αδελφό που ανήκει στον Δημοκρατικό στρατό της Ιρλανδίας, ο οποίος μάχεται τον συμβιβασμό με την Αγγλική Κυβέρνηση. Και όμως η ταινία δεν μένει μόνο στην αγριότητα των μαχών, των ενεδρών και των σαμποτάζ. Παρακολουθεί τα αίτια, τις αφορμές, καθώς και την πορεία των δύο παρατάξεων κατά την διάρκεια και μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου. Στιγματίζει τις ακρότητες και από τις δύο πλευρές, αναδεικνύει τα αδιέξοδα και της αδιάλλακτης αλλά και της ενδοτικής πολιτικής, αλλά κυρίως ξεχωρίζει τους σκοπούς για τους οποίους αγωνιζόντουσαν οι πρωταγωνιστές. Ο Ken Loach δείχνει με την ταινία του ότι οι δύο παρατάξεις δεν είχαν σαν στόχο την οικοδόμηση της ίδιας κοινωνίας. Αναγνωρίζει την διαφορετικότητα των προθέσεων και εκεί κατά την γνώμη μου βρίσκεται το μυστικό της συνταγής. Αντιπολεμική ταινία δεν σημαίνει η απλή καταγγελία της ωμής βίας στα πεδία των μαχών. Αντιπολεμική ταινία κάνεις μόνο όταν αναλύεις με αντικειμενικό τρόπο τα αίτια και τις αφορμές, αποδίδεις ευθύνες όπου αναλογούν καταδικάζοντας παράλληλα τις πολιτικές που απορρέουν από το αποτέλεσμα.
Εχθές το βράδυ κάθησα να παρακολουθήσω στην κρατική τηλεόραση το πασίγνωστο «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται». Ιδού τι γράφει το πληροφοριακό σημείωμα που συνοδεύει την ταινία. Οι υπογραμμίσεις δικές μου : «Ο αξέχαστος Βασίλης Λογοθετίδης αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο την αγωνία αλλά και την αχαριστία του Ελληνα που αναλώθηκε σε ανόητους πολιτικούς φανατισμούς λίγο μετά τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο»
Πως είπατε ; Ολοι το ίδιο πρέπει να φαίνονται σε μια ιστορική περίοδο που είναι έτοιμη να «ξαναγραφεί»; Είναι πράγματι κρίμα γιατί στην αίθουσα που παρακολούθησα την ταινία αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι η πλειοψηφία του κοινού που την έβλεπε αφορούσε ηλικίες κάτω από 30 χρονών. Αραγε με τι σκέψεις να έφυγαν και πόσο σοφότεροι έγιναν για το ιστορικό παρελθόν της πατρίδας τους;
Όποιο όνομα και να χρησιμοποιήσεις, τα συναισθήματα που γεννιούνται όταν την επισκέφθεσαι είναι συγκεκριμένα. Δέος από την φυσική ομορφιά που αντικρύζεις, θαυμασμό για την πλούσια ιστορική διαδρομή ανά τους αιώνες. Πρόκειται για ΤΗΝ ΠΟΛΗ.
Γρήγορα καταλαβαίνει κανείς, ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος, για ποιό λόγο οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της εποχής εκείνης πολέμησαν αιώνες μεταξύ τους για τον έλεγχο αυτού του μικρού κομματιού γης, που στην ουσία ελέγχει δύο θάλασσες κι δύο κόσμους. Για χάρη της, οι σταυροφόροι «ξεστράτισαν» για λίγο από την αρχική τους «αποστολή» και αποφάσισαν να την κατακτήσουν και να την λεηλατήσουν. Για χάρη της, μεταφέρθηκε η έδρα της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας.
Ενα πολυπολιτισμικό ανθρώπινο ψηφιδωτό. Με το ένα πόδι στην Ανατολή και με το άλλο στην Δύση. Οπως η τεράστια γέφυρα στον ΒΟΣΠΟΡΟ. Οπως το βλέμμα του Δικέφαλου Αετού. Ταγμένο από την ιστορία να κοιτάει ταυτόχρονα δύο διαφορετικές ηπείρους, δύο διαφορετικές κουλτούρες. Θαρρείς ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο. Ενα σώμα που προσπαθεί να εξισορροπήσει σε δύο διαφορετικά πόδια, αλλά χωρίς κάποιο από αυτά θα καταρρεύσει μονομιάς. Από εκεί πηγάζει η ομορφιά της Πόλης. Από την μίξη του διαφορετικού. Ενας πίνακας με τα πιο ζωντανά χρώματα της φύσης και της ανθρώπινης δημιουργίας. Ολα συνυπάρχουν σε μια γιγάντια πόλη σχεδόν 15.000.000 κατοίκων. Μέσα σε ένα απέραντο οικοδομικό και κυκλοφοριακό λαβύρινθο μιας πόλης που στην κυριολεξία δεν κοιμάται ποτέ. Μέσα από τις αμέτρητες γειτονιές όπου η φτώχεια και η ανέχεια εναλλάσσεται με τον προκλητικό πλούτο, σχεδόν με κινηματογραφική ταχύτητα, ελλείψει ισχυρής μεσαίας αστικής τάξης, ξεπηδάνε καταπράσινα πάρκα, μεγάλες επιβλητικές πλατείες, τεράστιες λεωφόροι. Μια βόλτα στην πλατεία ΤΑΞΙΜ και στον κεντρικό πεζόδρομο ΙSTIKLAL (η άλλοτε περιοχή ΠΕΡΑ όπου οι περισσότεροι Ρωμιοί είχαν τα μαγαζιά τους) σε βάζει αμέσως στο πνεύμα της καθημερινής ζωής.
Τονσυγκεκριμένο δρόμο επισκέπτονται ημερησίως -κατά μέσο όρο- 2.500.000 άνθρωποι !
Όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση, όλα πρέπει να λειτουργούν με αστραπιαία ταχύτητα για να προλάβεις τις ανθρώπινες παραστάσεις που δημιουργούν αυτή την ξεχωριστή ατμόσφαιρα στον κεντρικό δρόμο και στα γύρω στενά. Ενα ατελείωτο φωτογραφικό ενσταντανέ.
Η Βασιλεύουσα, στην πραγματικότητα η Βασιλεύουσα πόλη των αισθήσεων, μια και μόνο οι αισθήσεις διατηρούν την διαχρονική τους εξουσία σε αυτό τον τόπο, σκιαγραφούν τις διαθέσεις, οργανώνουν τις παρέες, γράφουν την νέα καθημερινή ιστορία. Σε απόσταση μερικών μέτρων συνυπάρχουν το μοναστήρι των ΜΕΒΛΕΒΙ με το καλύτερο JAZZ club της πόλης. Μπορείς κάλλιστα να παρακολουθήσεις την Κυριακή το απόγευμα τον τελετουργικό χορό των Δερβίσηδων μέσα από συγκεκριμένους ανατολίτικους «μουσικούς δρόμους» που χάνονται στο παρελθόν, ενώ λίγες ώρες αργότερα να βρεθείς με μερικούς από τους καλύτερους σύγχρονους τζαζίστες της Τουρκίας, αφού πρώτα διασχίσεις το μικρό στενό δρόμο με τα μουσικά καταστήματα παραδοσιακών οργάνων που εαν είσαι τυχερός ίσως δείς κάποιο νέο μουσικό να παίζει «ταξίμια» δοκιμάζοντας τον καινούργιο ba(g)lama που έφερε στο μαγαζί του ο καταστηματάρχης. Μπορείς επίσης στο ενδιάμεσο σε κάποιο σοκάκι, στα όρθια ή καθιστός, να γευτείς το παραδοσιακό Τούρκικο τσάι σερβιρισμένο στα μικρά γυάλινα ποτηράκια παρέα με ένα τάβλι. Τα ιδιαιτέρως καλαίσθητα και μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας παραδοσιακά κτίρια, τα περισσότερα ανακαινισμένα, που λειτουργούν σαν καφετέριες, μπάρ, εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, εμπορικά καταστήματα, ενώ στα γύρω στενά υπάρχουν από ανθοπωλεία εώς ψαραγορά όπου άνετα και άφοβα μπορείς να απολαύσεις ψάρι από τον Βόσπορο ή τούρκικο κοκορέτσι (!!!) ολοκληρώνουν την εικόνα.
Εαν μείνεις περισσότερες μέρες, και είσαι λίγο πιο «ανήσυχος», στο ίδιο μέρος μπορείς να γευτείς και τα παραδοσιακά ληγμένα δακρυγόνα της Τούρκικης αστυνομίας εν πλήρει εξαρτήσει και με το αυτόματο στο χέρι. Εκεί στην πραγματικότητα όλες οι αισθήσεις σου ανοίγουν μονομιάς! Τρέχοντας στα σοκάκια για να γλυτώσεις μπορείς να δείς την ευρύτερη περιοχή γρηγορότερα (χε! χε!). Συγκρινόμενες οι δικές μας οι πορείες μοιάζουν κάτι σαν ανέμελη βόλτα στην εξοχή. Εκεί πραγματικά πρέπει να έχεις κότσια, ακόμα και για να αναρτήσεις ένα πανώ.
Εκεί όμως που πραγματικά πρέπει να έχεις «κότσια» είναι εαν αποπειραθείς να αναλύσεις πολιτικά, ιστορικά και κοινωνικά το φαινόμενο «Τουρκία». Την Ευρωπαική και την Ασιατική πλευρά της. Την διαχρονική προσπάθεια συγκρότησης σε ενιαίο, σύγχρονο κράτος, μέσα από τις τεράστιες κοινωνικές και πολιτισμικές αντιθέσεις της. Δυο οι βασικοί παράγοντες της ομογενοποίησης και της προσπάθειας μετατροπής περίπου 80.000.000 ανθρώπων από διαφορετικές φυλές και εθνότητες σε ενιαίο κράτος. Ενα πρόσωπο και μια θρησκεία. Τα οποία όμως συγκρούονται διαχρονικά. Ο ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ και ο ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ.
Δεν υπάρχει πλατεία, δρόμος, εστιατόριο, Δημόσια υπηρεσία εννοείται, μνημείο, μουσείο, χωρίς σημαία ή το ποτραίτο του ΚΕΜΑΛ. Σε παράλληλη τροχιά δεν υπάρχει μεγάλος δρόμος που να μην δείς γυναίκες με τις «μαντήλες» στο κεφάλι, με την καμπαρντίνα μέχρι το γόνατο, για να σκεπάζονται οι γραμμές του σώματος, δείγμα ιδιαίτερης θρησκευτικής ευλάβειας με την εμμέσως πλην σαφή προτροπή και ενθάρρυνση του ΕΡΝΤΟΓΑΝ. Σε κάποιες περιπτώσεις, γυναίκες με ολόμαυρες κελεμπίες, με τσαντόρ να καλύπτουν τα πρόσωπα, φιγούρες ενός πραγματικά άλλου κόσμου, που κυρίως προέρχονται από τα βάθη της αχανής χώρας και από άλλες Ισλαμικές χώρες, ερχόμενες με τους συζύγους τους, πάντα με το κεφάλι κάτω και πάντα περπατώντας πίσω από αυτούς για να επισκεφθούν τα μεγάλα ιερά τζαμιά της Πόλης. Μόνες τους, απομονωμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμα και στην αίθουσα του ξενοδοχείου που παίρναμε το πρωινό, καθισμένες στο τελευταίο τραπέζι, κοιτώντας τον τοίχο με στραμμένη την πλάτη στον υπόλοιπο κόσμο, περίμεναν καρτερικά να φέρει ο σύζυγος το πρωινό γευμα στο τραπέζι, για να το απολαύσουν σηκώνοντας στιγμιαία το τσαντόρ από το πρόσωπο τους. Δεν άκουσα ποτέ τον ήχο της φωνής τους, δεν κατάφερα ποτέ να δω το βλέμμα τους. Δεν τις είδα να κυκλοφορούν στο δρόμο. Τις νεότερες γυναίκες ποτέ. Τις μεγαλύτερες σε ηλικία, τις μέτρησα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Στα δεκατέσσερα τους εξαφανίζονται από το σπίτι και την γειτονιά τους. Εχει ήδη προκαθορισθεί η ζωή τους. Με την βούλα. Ανάμικτα συναισθήματα κυριάρχησαν μέσα μου. Σεβασμός και λύπη. Για την μια και μοναδική επιλογή που είχαν στην ζωή τους αισθάνθηκα δύο αντιπαραθετικά συναισθήματα. Πως στον γερο-διάολο γίνεται αυτό;
Εθνικισμός και Ισλαμισμός, Θρησκεία και Εθνος, Τουρκισμός κατά τον ανεξίθρησκο ΚΕΜΑΛ, οι βασικοί πυλώνες οικοδόμησης ενός ενιαίου κράτους, με γειτονιές που βουλιάζουν μέσα στην φτώχεια και γειτονιές που αστράφτουν από τον υπερβολικό πλούτο. Με σπίτια δύο δωματίων που στεγάζονται επταμελείς και οκταμελείς οικογένειες, ενώ σε πλήρη αντίθεση αρκετά σπίτια δίπλα στον Βόσπορο έχουν ιδιωτικούς χώρους για τέννις και παρκάρισμα των πολυτελέστατων σκαφών αναψυχής. Με ποιόν άλλο τρόπο να διαχειρειστείς -αν όχι κυρίως με την θρησκεία- τους χιλιάδες εσωτερικούς οικονομικούς μετανάστες που κατακλύζουν συνεχώς την Ευρωπαική πλευρά προερχόμενοι από τα βάθη της χώρας μεταφέροντας τις οικογένειες τους αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Πως να τους πείς ότι ο ΚΕΜΑΛ ήταν αντίθετος και πολέμησε την Οθωμανική αυτοκρατορία προσπαθώντας να υποβαθμίσει τον ρόλο της θρησκείας. Ενας πρόεδρος σε μια Δημοκρατία χωρίς κόμματα, ενώ προΐστατο στο μοναδικό κόμμα εντός βουλής που ήταν το δικό του !!!. Πως να εξηγήσεις το γεγονός ότι ο «Πατέρας των Τούρκων» φυλακίστηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αυτή για την οποία ακόμη και σήμερα θέλουν να αισθάνονται απευθείας απόγονοι, ενώ σχεδόν παντού υπάρχουν τα αγάλματα του. Ολα αυτά σε πλήρη αντιδιαστολή με μεγάλο μέρος της νεολαίας κάτω από τριάντα χρονών, που πατάνε περισσότερο προς την δυτικότροπη κουλτούρα. Με αρκετή δόση αδιαφορίας προς τα «πολιτικά» αποστασιοποιημένοι από το ιστορικό παρελθόν της χώρας. Ενα εκρηκτικό μείγμα πραγματικά.
Υπάρχουν τόσα πολλά να ειπωθούν ακόμη, για τον τρόπο ζωής, για τα μνημεία, για τους Ρωμιούς που μεγάλωσαν εκεί. Ιστορίες που αν και σκεπάστηκαν από την σκόνη του χρόνου, ακόμη και σήμερα, ο τρόπος που σου μεταφέρουν τις εμπειρίες τους όσοι έζησαν πρόσωπα και καταστάσεις σε αυτή την πόλη, αποτελεί κάτι το ξεχωριστό. Ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, σε ένα όχι τόσο μακρινό παρελθόν, με μη «καθημερινές» ιστορικές ανατροπές. Αξίζει να επανέλθω…
«Έλα έλα όποιος κι αν είσαι, περιπλανώμενος, ειδωλολάτρης, πυρολάτρης,
Έλα ακόμη κι αν έσπασες χιλιάδες φορές τους όρκους σου,
Έλα και πάλι έλα, τo δικό μας καραβάνι δεν είναι καραβάνι της απόγνωσης.»
Στο μεταξύ, ψάχνοντας, τα βήματα μου με οδήγησαν… εις την πόλιν … or istanbul !
Από εδώ πήρα τις διαφορετικές ονοματογραφίες της Πόλης.
Οι πολιτικές εξελίξεις καθιστούν απαγορευτική την ανάπαυση του πολεμιστή ακόμα και για λίγες μέρες. Οι μόνοι οι οποίοι δείχνουν λίγο πιο χαλαροί είναι οι απλοί Ελληνες πολίτες που στην κάλπη αποδοκίμασαν συγκεκριμένες πολιτικές και βρίσκονται τώρα σε θέση αναμονής των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης. Χαρακτηριστική είναι για μια ακόμη φορά η αυξημένη αποχή, 500.000 λιγότεροι πολίτες ψήφισαν αυτή την φορά. Πριν κάποιοι ανεγκέφαλοι βιαστούν να «πανηγυρίσουν» ας καταλάβουν πρώτα ότι βασικό συστατικό της ποιότητας στην Δημοκρατία είναι η συμμετοχή, όχι φυσικά μόνο στις εκλογές αλλά ΚΑΙ στις εκλογές. Εχω βαρεθεί να ακούω για τους «κακούς μηχανισμούς» που φταίνε για όλα. Κανείς όμως δεν λέει ότι τα στεγανά των μηχανισμών σπάνε μόνο με την ευρεία συμμετοχή σε διαδικασίες ελέγχου από όλους όσους νοιώθουν αποκλεισμένοι. Οσο το ξεχνάμε αυτό, τόσο οι μηχανισμοί θα συνεχίσουν να λειτουργούν ερήμην μας. Αυτός είναι ο ρόλος τους.
Στην ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ τα ξυράφια (όπως αυτό που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία) ακονίζονται για τα καλά. Ετοιμάζονται για πάσα χρήση και προς κάθε κατεύθυνση. Αλοίμονο σε αυτόν που ανυποψίαστος θα κάτσει στην καρέκλα. Απόλυτα δεικτικό το πρωτοσέλιδο της «Αυριανής», της εφημερίδας που ακόμα και όταν τον υποστήριξε «γκρέμισε τον Καραμανλισμό», περί «μετατροπής της Ν.Δ. σε ΣΥ.ΡΙΖ.Α». Δείγμα το πως αντιλαμβάνεται η συγκεκριμένη φυλλάδα την πολιτική δημοσιογραφία.
Το πρόβλημα με την συντηρητική παράταξη δεν είναι ούτε ο φόβος της διάσπασης, ούτε η αναζήτηση του «Μεσία» που θα την βγάλει από την κρίση. Είναι η αδυναμία των στελεχών να αναλύσουν πολιτικά το αποτέλεσμα, δηλαδή να συζητήσουν πολιτικά, τα αίτια της μαζικής εγκατάλειψης των Ελλήνων πολιτών (περίπου 1.100.000 λιγότεροι ψηφοφόροι σε σχέση με το 2004). Ως εκ τούτου ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον χώρο αυτό είναι η συνολική απαξίωση του κόμματος της Ν.Δ. τόσο από την Ελληνική κοινωνία, όσο και από τα ίδια της τα στελέχη. Κάτι που φαίνεται ότι δεν μπορεί να καταλάβει η σημερινή ηγεσία της. Το γεγονός δηλαδή ότι η κρίση που εξελίσεται αποτελεί δομικό ιδεολογικό πρόβλημα της συντηρητικής παράταξης που στήριξε με τις επιλογές της ένα σκληρό νεοφιλεύθερο πρόγραμμα εξουσίας. Σε κάθε περίπτωση είναι γνωστή η παραδοσιακή αδυναμία της «Δεξιάς παράταξης» να μιλήσει πολιτικά. Προτιμά να στείνει διαχρονικά μηχανισμούς παραγωγής αυταρχισμού και αλλαζονείας. Μηχανισμούς που αδυνατεί να ελέγξει ακόμα και όταν βρίσκεται στην κυβέρνηση (θυμηθείτε το περίφημο “επιτέλους ποιός κυβερνά αυτο τον τόπο;” ). Ιδανικός πολιτικός αυτόχειρας.
Για τον άλλο «ένοικο της πολυκατοικίας» τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά όσο φαίνονται. Ο Γιώργος Καρατζαφύρρερ έχει προ πολλού ακουμπήσει ταβάνι με την reality show εμφάνιση του. Καταλαβαίνει ότι οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν χρυσή ευκαιρία διεμβόλισης του στελεχικού δυναμικού της Ν.Δ. και αναζητεί τον τρόπο να παρέμβει όσο πιο καταλυτικά γίνεται σε αυτές. Ομως, κάποια καλόπαιδα της παράταξης του (Βορίδης, Πλεύρης, Βελλόπουλος …και ολίγον Γεωργιάδης ) σκέφτονται ότι άρχισαν να ωριμάζουν οι συνθήκες για την δημιουργία ενός «καθαρού» ακροδεξιού κόμματος, αφού και κοινό υπάρχει έτοιμο με ανοιχτά αυτιά για να τους ακολουθήσει, αλλά και τα χρήματα από την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων επαρκούν για να στηριχθεί μια τέτοια προσπάθεια. Προς το παρόν η μάχη γίνεται εντός του κόμματος για την ιδεολογική ηγεμονία του χώρου μέσω της στροφής της πολιτικής ατζέντας του ΛΑ.Ο.Σ. προς όλο και πιο ακροδεξιά κατεύθυνση. Αναμένεται κινητικότητα σε συνάρτηση πάντα με τις εξελίξεις στην ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Στο ΠΑΣΟΚ άρχισαν ήδη την προσπάθεια διαχείρησης της κυβερνητικής εικόνας από τα ΜΜΕ, ιδίως από την τηλεόραση, με την Χολυγουντιανού τύπου υπερπαραγωγή «πορεία προς τον λαό». Δείγμα αυτής της προσπάθειας απολαύσαμε με την επίσκεψη του πρωθυπουργού και μελών της κυβέρνησης στον Νομό Ηλείας με αφορμή τις προ διετίας καταστροφικές πυρκαγιές. Η επιχείρηση «σηκωμένα μανίκια» πρόκειται να μας απασχολήσει πολύ στο άμεσο μέλλον, όπως και η «Rock, αντισυμβατική, πρώην αριστερή» υπουργός Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης ΤΙΝΑ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ, η οποία «ακουμπούσε» τον χώρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Σε ηλικία 24 χρονών, όταν το 1993 ο ΣΥΝ έμεινε εκτός βουλής, αποφάσισε ότι « Η μόνη μου συμβολή μπορεί να είναι η προσπάθεια μου να ξεφύγουμε από αυτή την μιζέρια που μας τρώει», σύμφωνα με επιστολή που είχε στείλει τότε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και η καλή εφημερίδα θυμήθηκε να το δημοσιεύσει λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της. Ετσι λοιπόν η «««συντρόφισσα»»» υπουργός θεώρησε πως ήταν περιττή η παρουσία της στην προσπάθεια ανασύνθεσης της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς και προτίμησε να ξεφύγει από την «μιζέρια που μας τρώει» ως συνεργάτης του Δήμου Αθηναίων επί εποχής Δημήτρη Καγκελόπουλου (ομολογουμένως φοβερή η περιβαλλοντική παρέμβαση με τα πράσινα κάγκελα), ολοκληρώνοντας την «συμβολή» της σαν στενός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου. Ο αγώνας λοιπόν τώρα δικαιώνεται. Είναι περίεργο, γιατί για πολλούς από εμάς ο αγώνας συνεχίζεται. Μάλλον δεν μιλάμε για τον ίδιο Αγώνα. Καλή επιτυχία λοιπόν «««συντρόφισσα»»» και πρόσεχε εκεί στα ξένα που πας. Η άσκηση εξουσίας εμπεριέχει την πλήρη ανάληψη της ευθύνης των πολιτικών επιλογών. Δεν υπάρχει δεν ξέρω – δεν άκουσα. Εις το επανειδείν.
Και φτάνουμε σιγά σιγά σε αυτό που μας πονάει περισσότερο από όλα, στην Αριστερά. Υπερτασική, υποτασική, κοινοβουλευτική, εξωκοινοβουλευτική, κομμουνιστική, Ανανεωτική, ριζοσπαστική, στην όλη Αριστερά εμπάσει περιπτώσει. Σε απόλυτο αριθμό ψήφων ο μόνος χώρος που είχε αύξηση είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, περίπου 2.000 ψήφοι.
Το Κ.Κ.Ε απώλεσε 67.000 ψήφους, η μεγαλύτερη απώλεια τα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ με βάση την εικόνα αποσύνθεσης που παρουσίασε ένα μήνα πριν τις εκλογές κατόρθωσε -γιατί περί κατορθώματος πρόκειται- να περιορίσει τις απώλειες του στις 45.000 ψήφους. Οπως και να το δούμε όμως το ποσοστό των πολιτών που επέλεξαν την Αριστερά μειώθηκε. Και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Ενας τέτοιου είδους προβληματισμός φαίνεται ότι αναπτύσεται σιγά αλλά σταθερά στο Κ.Κ.Ε. αν αληθεύουν οι πληροφορίες ότι επιστολές από απλά μέλη και οργανώσεις καταφθάνουν στον Περισσό, θέτοντας τον προβληματισμό για την ορθότητα των επιλογών της κομματικής γραμμής. Προφανώς η εμμονή στον «σύντροφο ΣΤΑΛΙΝ» και η συνεχής επωδός «ένας είναι ο εχθρός ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ» φαίνεται ότι πείθουν όλο και λιγότερα μέλη. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις διαστάσεις που θα πάρει το θέμα, προσωπικά πιστεύω ότι θα γίνει προσπάθεια από την ηγεσία να κρυφθούν τα προβλήματα προσανατολισμού της πολιτικής γραμμής «κάτω από το χαλί» για μια ακόμη φορά. Αυτό βέβαια δεν βοηθάει προς την κατεύθυνση της Αριστερής ενότητας, επιπροσθέτως αναπτύσει ακόμα περισσότερο τα ήδη υπερανεπτυγμένα σύνδρομα περιχαράκωσης και πολιτικού αυτισμού του Κομμουνιστικού κόμματος «εμείς, εμείς, οι μόνοι συνεπείς αυτής της γης».
Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ που κινήθηκε στα πλαίσια μιας αξιοπρεπέστατης πολιτικής επιβίωσης, φαίνεται ότι το στοίχημα είναι να κτίσουμε πολιτικά πάνω σε αυτό το ποσοστό και όχι να αποδομήσουμε εκ νέου την εικόνα μας. Να υπενθυμίσω το πολύ όμορφο σύνθημα στις ευρωεκλογές «Διάλεξε ζωή και όχι επιβίωση». Πάνω σε αυτό το μοτίβο πρέπει να κινηθούμε. Αρκετά ενθαρρυντικά είναι τα μηνύματα αφενός από την εξισορρόπηση της επιρροής μας μεταξύ της περιφέρειας και των μεγάλων αστικών κέντρων, αφετέρου της ανάδειξης μιας νέας ισχυρής προσωπικότητας, του Αλέξη Τσίπρα αλλά και της συλλογικής προσπάθειας που έγινε από όλα τα μέλη και τους φίλους. Η πτώση σε ψήφους προήλθε από τα μεγάλα αστικά κέντρα- εκεί που οι οικολόγοι παρουσίασαν μεγάλα ποσοστά- ενώ στην περιφέρεια παραμείναμε σταθεροί και σε περιπτώσεις όπως το Ρέθυμνο, το Λασίθι, η Αρτα, η Ροδόπη και η Λάρισσα οι ψήφοι αυξήθηκαν. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στην περιφέρεια οι οικολόγοι καταποντίστηκαν. Σε κάθε περίπτωση πολύ θετικά είναι τα μηνύματα της ομόφωνης αποδοχής του Αλέξη Τσίπρα ως προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η ομόφωνη(!!!) επιλογή του πολιτικού κειμένου για την ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος από την πολιτική γραμματεία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, κείμενο το οποίο θα αποτελέσει βάση διαλόγου για τις πολιτικές κινήσεις και τις νομαρχιακές επιτροπές του κόμματος με καταληκτική ημερομηνία 24 και 25 Οκτωμβρίου στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Να μην ξεχνάμε και την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στα τέλη Νοεμβρίου και τις συζητήσεις για το μέλλον του ενωτικού εγχειρήματος που θα προηγηθούν. Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ διακρίνεται από μια έντονη κινητικότητα καθώς πολλά θέματα είναι ανοικτά και χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης, κυρίως ιδεολογικής θα έλεγα. Καλό είναι να ξεκινήσει μια ανοικτή πολιτική συζήτηση γιατί στα κείμενα που διαβάζω χρησιμοποιούνται όροι οι οποίοι χρειάζεται να αναλυθούν περισσότερο. Π.χ. ποιός είναι ο «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ» και ποιά η σχέση του με την οργανωτική δομή του χώρου έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται σήμερα. Ποιά η σχέση του δηλαδή με την Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και σε ποιό βαθμό συμμετέχει και επηρεάζει τις αποφάσεις. Αλλο παράδειγμά : Τι ορίζουμε ως «ξεχασμένη κοινωνία», ποιά η κοινωνική της διαστρωμάτωση, ποιά η σχέση της με τον πολιτικό μας χώρο και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ΣΥΝ παλαιότερα αλλά και σήμερα παρουσιάζουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση βαθμό συσπείρωσης γύρω στο 65%; Να σημειωθεί ότι στις εκλογές που πέρασαν ο βαθμός συσπείρωσης κυμάνθηκε γύρω στο 60%. Τι θα πρέπει να είναι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Κίνημα η κόμμα; Να αναπτυχθούν αντανακλαστικά κινήματος και με ποιές διαδικασίες; Να γίνει κόμμα; Ποιές είναι οι διαφορές ανάμεσα σε ένα κίνημα και σε ένα κόμμα και ποιός ο ρόλος των συνιστωσών στις προωθητικές διαδικασίες; Θα υπάρξουν μέλη και με ποιά ιδιότητα; Θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως «όντα ειδικού τύπου» όσοι δεν συμμετέχουν στις συνιστώσες; Είναι οργανωτικά επαρκής η τωρινή λειτουργία της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως ο «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ» πρέπει να έχει πιο ενεργό ρόλο στις διαδικασίες; Αυτά και πολλά άλλα ανοικτά πολιτικά ζητήματα, πρέπει να συζητηθούν στην προσπάθεια μας να ακουμπήσουμε και να εμπνεύσουμε αυτούς για τους οποίους αγωνιζόμαστε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους. Ας μην αποκλείουμε την πιθανότητα πολύ γρήγορα αρκετός απλός κόσμος που ψήφισε ΠΑΣΟΚ για να «φύγει η δεξιά» και λόγω των συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που θα εφαρμοστούν, να ξαναμπεί στον πειρασμό να «κοιτάξει» προς τα εμάς. Είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε την πιθανή απογοήτευση του; Υπάρχει σημείο επαφής με τους οικολόγους ;
Πιστεύω ότι βαδίζουμε ολοταχώς σε μια νέα πολιτική σελίδα του τόπου, ο εκλογικός νόμος θα αλλάξει, οι μεγάλες εκλογικές περιφέρειες θα συρρικνωθούν, η απλή αναλογική μπαίνει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, παρ’ όλα αυτά ο δικομματισμός χάνει αργά αλλά σταθερά και με τον ένα πυλώνα του να τρίζει συθέμελα, πρέπει να περιμένουμε πολιτικές αλλαγές καθώς η ρευστότητα είναι το κυρίαρχο συστατικό που διακρίνει την επόμενη μέρα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επόμενη μέρα της Αριστεράς. Θα μπορέσει επιτέλους να αναδειχθεί ως μια πειστική εναλλακτική πρόταση στην κοινωνία; ΙΔΩΜΕΝ…
Το κυβερνητικό μου έργο θα στηριχθεί στο βιβλίο "χωρίς εξουσία" του ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ.
Επιτέλους η χώρα απέκτησε αντιεξουσιαστή πρωθυπουργό. Το είπε ξεκάθαρα στην συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου και δεν θέλω ειρωνικά σχόλια.
«Ο κόσμος, μας θέλει αντιεξουσιαστές στην εξουσία.» Ετσι ακριβώς ειπώθηκε. Μπορεί να μην μίλησε καθόλου για την οικονομική κρίση, μπορεί να μην αναφέρθηκε σε αλλαγή πολιτικής αλλά μόνο σε αλλαγή κατάστασης (νομίζω ότι αυτό που ενδιαφέρει άμεσα τον Ελληνικό λαό είναι η αλλαγή πολιτικής και όχι απλά η αλλαγή μιας «κατάστασης» (so sic λέξη).
Bέβαια και κάποιοι άλλοι πριν από πεντέμιση χρόνια περί σεμνότητας και ταπεινότητας μίλαγαν, περί επανίδρυσης του κράτους. Ο Γιώργος τους ξεπέρασε, σκεπτόμενος ότι αφού δεν μπορούμε να το επανιδρύσουμε καλύτερα να το καταργήσουμε, αρχικά με την μέθοδο της συρίκνωσης και συγχώνευσης υπουργείων. Και έτσι πέρασε απευθείας στο επόμενο στάδιο της επανάστασης. Στην διαρκή πάλη εντός των δομών της κρατικής εξουσίας με αντιεξουσιαστές υπουργούς.
Πρόκειται σαφέστατα για μια μετατόπιση του αντιεξουσιαστικού κινήματος σε ρεφορμιστικές θέσεις. Η συγκεκριμένη πρακτική δεν είχε προβλεφθεί ούτε από τον ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ούτε από τον ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ, παρουσιάζει όμως κάποιες μικρές ομοιότητες με την «δίχως βία» λογική του ΠΡΟΥΝΤΟΝ.
Να σημειώσουμε δε ότι ούτε ο ΛΕΝΙΝ μπόρεσε να «συλλάβει» ένα τέτοιο σχέδιο περί κατάληψης του κράτους από αντιεξουσιαστές υπουργούς, ενώ η ΡΟΖΑ θα έμενε άφωνη από την ελευθεριακή στροφή της σοσιαλδημοκρατίας. Τέλος να δώσουμε συγχαρητήρια στην ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ η οποία διαχωρίζοντας την θέση της από την αντιεξουσιαστική κυβέρνηση, αρνήθηκε να αναλάβει το πόστο του αντιεξουσιαστή υφυπουργού δημοσίας τάξεως. Είναι κρίμα πραγματικά. Είναι άλλο πράγμα να τρώς ξύλο και ληγμένα χημικά στις πορείες με διαταγή ενός αναρχοκομμουνιστή υπουργού. Είναι άλλη εμπειρία. Κάτι το διαφορετικό. Το κάτι άλλο. Επιπλέον έρχεται και ο Δεκέμβρης. Μην το ξεχνάμε αυτό.
Επί πεντέμιση χρόνια ο πρώην χουζούρης Πρωθυπουργός τραγουδούσε «μη με ξυπνάς από τις έξι, αφήστε με να κοιμηθώ.» Τα όνειρα του γεμάτο φανταστικούς κόσμους. Τα ξυπνητήρια κλειστά. Ολα πήγαιναν καλά. Όλα στον αυτόματο πιλότο. Κάποιες ατάκες περί νόμιμου και ηθικού τον έκαναν απλά να αλλάζει πλευρό στο κρεβάτι. Μα και να ξύπναγε εγκαίρως ήταν τέτοια η πολιτική του ανεπάρκεια που όλοι καταλαβαίνουμε ότι ήταν σχεδόν αδύνατον να κοντράρει τον εφιάλτη της διαφθοράς που παρήγαγε η κυβέρνηση του.
Είναι παροιμιώδης η ιδεολογική ανεπάρκεια των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας όταν ακόμη και σήμερα δύο μέρες μετά τις εκλογές αναγάγουν τον φιλελευθερισμό και την κεντροδεξιά ρητορεία ως ιδεολογικό περίβλημα της πολιτικής παράταξης που αναπαρήγε τα πολιτικοκοινωνικά φαινόμενα εκείνα ακριβώς που οδήγησαν στην παγκόσμια οικονομική κρίση που βιώνουμε.
Είναι τουλάχιστον αγένεια, αυθάδεια προς τον Ελληνικό λαό να υπαρχουν απόψεις όπως αυτή του πρώην υπουργού Χατζηγάκη στην χθεσινή εκπομπή «Ανατροπή» ότι «αφήστε τα δημοψηφίσματα και τον λαό, δεν μας ψήφισαν γιατί δεν ικανοποιήσαμε τα ρουσφέτια τους». Και δεν υπήρξε ούτε ένας, μα ένας, από τους υπόλοιπους Νεοδημοκράτες πρώην και νυν βουλευτές και «έγκριτους» δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο πάνελ, να του υπενθυμίσει τους χιλιάδες άνεργους, τα εκατοντάδες μαγαζιά και επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο, τις δεκάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας λόγω της οικονομικής κρίσης σε αναντιστοιχία με τα υπερκέρδη των τραπεζών, την διφθορά και την σήψη του κρατικού μηχανισμού, την εξαθλίωση του δημόσιου τομέα, των αφαλιστικών ταμείων που η περιουσία τους παίχτηκε στον τζόγο, την κατάσταση στους τομείς της υγείας και της παιδείας, την μετατόπιση της πολιτικής ατζέντας μετά τις ευρωεκλογές προς τα ακροδεξιά με πρόσχημα την δήθεν «ασφάλεια» και «κοινωνική γαλήνη» που «απειλούνται» από ομάδες αντιεξουσιαστών και εξαθλιωμένων οικονομικών μεταναστών. Λες και η κοινωνική γαλήνη και η ευημερία βασίλευε σε όλους τους τομείς της Ελληνικής κοινωνίας. Λες και ζούσαμε σε άλλη χώρα όλοι οι υπόλοιποι. Δεν υπάρχουν άνεργοι ανάμεσα μας, στο στενό μας κύκλο, στην παρέα μας, δεν αντλούμε την άποψη μας από τις δικές μας εμπειρίες, σαν να μην είμαστε μέλη αυτής της κοινωνίας. Ετσι μας αντιμετώπισαν εχθές το βράδι. Ακριβώς έτσι.
«Αφήσαμε έξω τους απλούς νεοδημοκράτες από την διαχείρηση της εξουσίας». Αυτό ακριβώς ελέχθη. Οπερ μεθερμηνευόμενον το κράτος πρέπει να είναι τσιφλίκι του κόμματος. «Και δεν μου λες Γκρούεζα…εσύ τι δουλειά κάνεις ; » «Εγώ;…μα εγώ είμαι του κόμματος Κύριε Υπουργέ!».
Η χυδαιότητα του λαικισμού σε όλο της το μεγαλείο. Η εκ βαθέως εξομολόγηση για την πολιτική αντίληψη της σχέσης κόμματος – κυβέρνησης – κράτους. Ουστ ! Ούστ !!!
«Ερριξαν τα στελέχη του κόμματος στην σφαγή». Μα τι τεράστιος πολιτικός νούς έκανε αυτή την ανάλυση. Δεν φταίνε λοιπόν τα στελέχη που εφάρμοσαν συγκεκριμένες πολιτικές για αυτό και απαξιώθηκαν, φταίει ο χρόνος επιλογής της εκλογικής αναμέτρησης. Αυτό που σας «σιδέρωσε» αγαπητοί φίλοι δεν ήταν ελέφαντας, ούτε ποντίκι, ήταν απλά ο Ελληνας ψηφοφόρος. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα καταλάβετε τι σας διαπέρασε. Αυτός είναι ο ιστορικός σας ρόλος. Αδυναμία στην ανάλυση, φυσική ροπή προς τον αυταρχισμό και την αλαζονεία. Παροδικοί μεσάζοντες μειοψηφικών συμφερόντων που διαλύουν διαχρονικά τον κοινωνικό ιστό της χώρας.
Χουζούρη κοιμήσου άνετα. Ονειρέψου έναν κόσμο χωρίς ξυπνητήρια, λαχταριστό !
Πραγματικά κάτι πολύ γελοίο διαδραματίστηκε σήμερα. Πως να το χαρακτηρίσω ; Θέατρο του παραλόγου; Αποχαιρετισμός στα όπλα; Το διάγγελμα ενός πικραμένου αναχωρητή;
Αυτό το «κάτι» σαν διάλογος με ενα κοινό αποτελούμενο από«κάτι» σαν πολίτες δεν τιμά αυτούς που το σχεδίασαν. Υποβαθμίζει την ποιότητα της Δημοκρατίας μας και απαξιώνει τον αυθεντικό διάλογο. Ο Πρωθυπουργός και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας προφανώς φοβούμενοι μήπως η κλασσική συνέντευξη τύπου με συμμετοχή δημοσιογράφων μεταβληθεί σε αρένα, από την στιγμή που σχεδόν το σύνολο του καθημερινού τύπου έχει στραφεί εναντίον της κυβέρνησης, αποφάσισαν να παρουσιάσουν την θεατρική υπερπαραγωγή «διάλογος με του πολίτες.»
Κανείς βέβαια δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει… γιατί αποκλειστικά το κοινό να αποτελείται από πολίτες της Ηλιούπολης, ποιοί είναι οι πολίτες αυτοί, με ποιά κριτήρια έγινε η επιλογή τους, ποιές κοινωνικές τάξεις εκπροσωπούν, από ποιούς επαγγελματικούς χώρους προέρχονται και εαν έχουν οποιαδήποτε σχέση με το κυβερνών κόμμα. Ετσι απλά λοιπόν ατάκτως ερριμμένα πρόσωπα, κομπάρσοι σε εκπομπή πολιτικού life style. Μιας κακής ποιότητας reality show με τόσο στημένες ερωτήσεις που ακόμα και ο πιο ανίκανος παίκτης είναι αδύνατον να μην απαντήσει. Σταχυολογώ μερικές.
Από φοιτητή γεμάτο «αγωνία» : «Τι θα γίνει με τα επεισόδια στα πανεπιστήμια και μπορεί μια χούφτα 150 ανθρώπων να κλείνουν το κέντρο της Αθήνας με τις πορείες;» (Σαφής πάσα για το πανεπιστημιακό άσυλο και για τις κινητοποιήσεις.)
Από ακροδεξιό νυκοκυραίο που ταλαντεύεται μεταξύ ΛΑΟΣ και ΝΔ : «Σκέφτομαι αν θα σας ξαναψηφίσω. Γιατί να επιλέξω εσάς αντί του ΛΑΟΣ;» (Σαφής πάσα για το μεταναστευτικό πρόβλημα και το φαινόμενο αποσυσπείρωσης της Ν.Δ. που οδηγεί στην αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Με λίγα λόγια αναλάβεται τις ευθύνες σας.)
Και η ερώτηση της βραδιάς : «Τι θα κάναμε εάν ο Εθνάρχης Καραμανλής δεν μας είχε βάλει στην ΕΟΚ;» (Ολίγον από ρομαντικό δράμα εποχής ενθυμούμενοι τις καταβολές μας. Η τελευταία γραμμή μαζικής άμυνας.)
Ο ερωτώμενος που περίμενε σαν θείο δώρο τέτοιου είδους «αυθόρμητους προβληματισμούς» για να αναπτύξει τους ατέλειωτους μονολόγους του παίζοντας σκηνοθετικά με την μοναχική καρέκλα που είχε στηθεί στο κέντρο της πίστας (συμβολικό αυτό; Εγώ και η καρέκλα μου; Κινδυνεύει! Σώστε την!) μη παραβιάζοντας ποτέ τον στρογγυλό μπλέ κύκλο που οριοθετούσε την επαφή του με τους πολίτες, απαντούσε με ευχέρεια αναπτύσοντας φανταστικούς μονόλογους που καμιά σχέση με την εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων δεν είχαν. Με λίγα λόγια παρακολουθήσαμε ένα ακόμη αποτυχημένο μονόπρακτο. Το δράμα του συγκεκριμένου ηθοποιού ήταν ότι ενώ προσπάθησε να υποστηρίξει τον ρόλο του όσο καλύτερα μπορούσε, το σενάριο τον πρόδωσε. Χιλιοειπωμένο, δραματικά επαναλαμβανόμενο, ενώ οι κινήσεις του σωματός του αδιάφορα προβλέψιμες. Μου θύμισε κάτι σαν αυτοεπιβαίβεωση ενός ηγέτη μπροστά στις δύσκολες μέρες που ακολουθούν μετά την εκλογική συντριβή του κόμματος που ηγείται. Περισσότερο σαν show «εσωτερικής» κατανάλωσης έμοιαζε.
Κάτι σαν κακόγουστο αστείο, δείγμα ότι οι «εγκέφαλοι» της Ρηγίλλης έχουν συμβιβαστεί με την ήττα και απευθύνονται πλέον μόνο στον κόσμο τους σαν μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια συσπείρωσης, φοβούμενοι τους δημοσιογράφους, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που μέχρι πριν λίγο καιρό αποτελούσαν έναν από τους πυλώνες της Δημοκρατίας κατά τον Πρωθυπουργό και συμμάχους την εποχή της παντοδυναμίας του. Οταν όμως έκαναν την επιλογή να μην στηρίζουν άλλο την καταρρέουσα κυβέρνηση, απαξιώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Θα έπρεπε να γνωρίζει ο Πρωθυπουργός ότι τα μεγαλοεκδοτικά συμφέροντα δεν έχουν ιδεολογία δεν γνωρίζουν από πολιτικό χρώμα. Γνωρίζουν μόνο από χρήμα, τους αρέσει να αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής του τόπου, «κατασκευάζουν ηγέτες και νικητές» στο εργοτάξιο τους και πάνε πάντα μαζί τους. Μέχρι τον επόμενο. Επειδή κάθε «νικητής» στην Δημοκρατία της τέταρτης εξουσίας είναι αναλώσιμο είδος και έχει ημερομηνία λήξεως.
Αύριο η τελευταία παράσταση. Τα φώτα της ράμπας άρχισαν να σβήνουν.
Eχουμε πολλούς λόγους να θυμόμαστε τις Κυβέρνησεις της Νέας Δημοκρατίας. Ενας από αυτούς είναι η αναθεώρηση του ρυθμιστικού σχεδίου Αθήνας 1985, που τόσο έντεχνα προσπάθησε να περάσει ο Γιώργος Σουφλιάς. Στην προσπάθεια αυτή ξεδιπλώνεται όλη η φιλοσοφία του νεοφιλελεύθερου τρόπου «ανάπτυξης». Ολο το σκεπτικό για την ποιότητα της ζωής σε μια πόλη, που βάσει προβλέψεων πρόκειται να εξαπλωθεί ακόμα περισσότερο τόσο από Δυτικά όσο και από Ανατολικά, με σκοπό να φιλοξενήσει οκτώ εκατομμύρια κατοίκους. Τους βασικούς πυλώνες στήριξης αυτού του σχεδίου θα αποτελέσουν οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες και οι εργολάβοι. Θεωρείται -από την κυβέρνηση- πως αυτή η εξέλιξη μπορεί να αποτελέσει ένα αντίδοτο στην οικονομική κρίση, αφού η «οικοδομή» γενικότερα θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και θα κινήσει μεγάλο μέρος του εμπορικού κόσμου. Ομως οι συνέπειες θα είναι ιδιαίτερα καταστροφικές για το περιβάλλον, αλλά και για την ποιότητα ζωής. Πριν λίγες μέρες ο Γιώργος Σουφλιάς ανακοίνωσε την έναρξη διαγωνισμού για την κατασκευή νέων αυτοκινητοδρόμων ταχείας κυκλοφορίας μήκους 70 χλμ περίπου, οι οποίοι θα συνδέουν την ΒόρειοΑνατολική Αττική με το θαλάσσιο μέτωπο του Σαρωνικού, την Δυτική Aττική, με τελική κατάληξη το λιμάνι του Πειραιά.
Πηγή : Eφημερίδα ΑΥΓΗ 01/09/2009.
Οι νέοι αυτοί οδικοί άξονες, οι οποίοι θα περνούν μέσα από τα εναπομείναντα δάση του Υμηττού, θα τρυπάνε το βουνό και θα διατρέχουν τα καμμένα δάση της Πεντέλης, πρόκειται να αλλάξουν εντελώς την χρήση γης. Μαζί με τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους έρχεται η οικοπεδοποίηση και ο αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων, με τελικό αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή του Αττικού τοπίου, την εξαφάνιση των τελευταίων ελεύθερων χώρων πρασίνου και την μεγάλη επιβάρυνση της περιοχής βόρεια του αεροδρομίου από τα Σπάτα μεχρι την Λαυρεωτική. Το απώτερο μέλλον προφανώς μας επιφυλλάσσει μια πόλη τέρας που θα επεκτείνεται από το Λαύριο μέχρι τον Πειραιά και προς βόρεια μέχρι τον Μαραθώνα!
Ειδικότερα θα ήθελα να αναφερθώ στο «Μητροπολιτικό μέτωπο Σαρωνικού» από το Πέραμα εώς την Βουλιαγμένη.
Ενώ το σχέδιο του 1985 προβλέπει την αποσυμφόρηση του Λιμανιού του Πειραιά και την αναβάθμιση της περιοχής, με ταυτόχρονη μεταφορά μεγάλου μέρους του επιβατικού στόλου στα λιμάνια Λαυρίου και Ραφήνας, το σχέδιο του 2009 επαναφέρει την λειτουργία του κεντρικού λιμανιού στην πρότερη κατάσταση λόγω διαμαρτυριών των μεγάλων ναυτιλιακών εταιρειών με αποτέλεσμα την υπερσυμφόρηση του Πειραιά και την περαιτέρω υποβάθμιση των γύρω περιοχών. Να μην ξεχνάμε την πώληση του Ο.Λ.Π. στην Κινέζικη εταιρεία CISCO, γιατί τελικά όλα δένουν μεταξύ τους. Η περιοχή του Πειραιά παραμένει υποβαθμισμένη, πρόκειται να επιβαρρυνθεί περισσότερο από την μελλοντική υπερσυγκέντρωση εμπορικών και ναυτιλιακών επιχειρήσεων, ενισχύονται οι βαριές λιμενικές χρήσεις, η αποθήκευση πετρελαιοειδών, με ταυτόχρονη περαιτέρω επιβάρυνση της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης.
Δημιουργείται έτσι μια πλήρη ασυμμετρία στην ανάπτυξη με το Ανατολικό τμήμα του παραλιακού μετώπου από τον Φαληρικό όρμο εώς την Βουλιαγμένη. Η ασυμμετρία αυτή περιέχει και σαφή ταξικά χαρακτηριστικά. Οι περιοχές του Περάματος και της Δραπετσώνας με τα εργατικά και προλεταρικακά κοινωνικά στρώματα να αποτελούν την πλειοψηφία της κοινωνικής σύνθεσης των συγκεκριμένων περιοχών, όχι μόνο πρόκειται να αποκοπούν ακόμη περισσότερο από το θαλάσσιο μέτωπο, αλλά θα γνωρίσουν την περαιτέρω υποβάθμιση των γειτονιών και των περιουσιών τους σε μια πόλη όπου μελλοντικά θα δυσκολεύεσαι ακόμα και να αναπνεύσεις. Σε πλήρη αντίθεση τα προάστια από τον Φαληρικό όρμο, Παλαιό Φάληρο, Ελληνικό , Καλαμάκι , Γλυφάδα, μέχρι Βουλιαγμένη, των οποίων την πλειοψηφία της κοινωνικής σύνθεσης αποτελούν μεσοαστικά και μεγαλοαστικά κοινωνικά στρώματα, έχουν επιλεγεί για «την εξασφάλιση του ανοίγματος του μητροπολιτικού συγκροτήματος της Αθήνας προς το παραλιακό μέτωπο και της λειτουργικής διασύνδεσης με αυτό, με την ανάπτυξη χρήσεων πολιτισμού, αναψυχής και αθλητισμού μητροπολιτικής εμβέλειας καθώς και την διασφάλιση της συνέχειας και της προσπελασιμότητας της παράκτιας ζώνης για όλους τους κατοίκους και τους επισκέπετες της πόλης».
Με λίγα λόγια, την ίδια ώρα που στην μια πλευρά της Αττικής κάποιοι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να δολοφονούνται από εργατικά ατυχήματα στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, κάποιοι άλλοι, στην άλλη πλευρά θα συνωστίζονται στα γραφεία των Δημάρχων προσπαθώντας με κάθε τρόπο, να διασφαλίσουν την άδεια λειτουργίας καταστημάτων αναψυχής ( εστιατόρια – μπαρ – καφετέριες ) δίπλα από το κύμα. Ετσι οι κοινωνικές ανισότητες θα διευρύνονται όσο η καπιταλιστική συσσώρευση θα εξελίσσεται σε παράλληλη ταχύτητα. Από την μία τα υπερκέρδη των ναυτιλιακών και πετρελαιοειδών εταιρειών και από την άλλη οι εταιρείες μαζικής εστίασης και κατστημάτων αναψυχής. Το δε κράτος και οι νεοφιλελεύθεροι Δήμαρχοι της παραλιακής θα παραδίδονται αμαχητί στις πιέσεις του Κεφαλαίου. Αυτό που πρόκειται να συμβεί στην πρώτη περίπτωση είναι η ηθική απαξίωση του πολίτη πρό την πόλη που ζεί, φαινόμενο που πρόκειται να επηρεάσει πολύ την ποιότητα της ζωής των κατοίκων στην συγκεκριμένη περιοχή, με ταυτόχρονη αύξηση συμπεριφορών παραβατικότητας, και λουμπενοποίησης του προλεταριάτου, που την οργή του θα επιχειρείται να την διαχειριστούν νεοταξικοί, φασιστικοί πολιτικοί χώροι, ειδικοί στην αξιοποίηση του άκρατου λαικισμού. Οσο οι κοινωνικές ανισότητες θα διευρύνονται, τόσο η κοινωνική όξυνση θα γιγαντώνει. Η ποιότητα ζωής στις σύγχρονες πόλεις αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια ταξικής συνείδησης.
Στην δεύτερη περίπτωση, ως γνωστόν, αν θέλεις να πουλήσεις η να εκμισθώσεις σε ιδιώτη, χώρους αναψυχής που ανήκουν στο δημόσιο, η πιο πρόσφορη τακτική είναι η τακτική της απαξίωσης της χρήσης γης, για να έρθουν αργότερα οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να «αναβαθμίσουν» την περιοχή.
Παράδειγμα πρώτο. Η περιοχή του Ιπποδρόμου στην Καλλιθέα. Κανείς δεν γνωρίζει -παρότι ψηφίστηκε από την βουλή- πόσα τετραγωνικά μέτρα θα καλύπτει τελικά το κτήριο της όπερας, σε σέση με τον υπόλοιπο ελεύθερο χώρο, που θα κατασκευαστεί από το ίδρυμα Νιάρχου, με ποιόν τρόπο θα διοικείται, ποιά η σχέση του με το Ελληνικό δημόσιο και πως ο απλός κόσμος θα εκμεταλευτεί την παρουσία της όπερας στην περιοχή, εκτός του ότι θα πρέπει να πληρώνει το ακριβό αντίτιμο εισόδου. Οσο για τα έσοδα κανείς δεν ξέρει που θα αποδίδονται. «Πολιτισμός μητροπολιτικής εμβέλειας» για λίγους και εκλεκτούς.
Παράδειγμα δεύτερο. «ανάπτυξη χρήσεων αθλητισμού». Το στάδιο TAE KWO DO στα σύνορα Καλλιθέας – Φαλήρου. Πάνε πέντε χρόνια από τότε που έσβησαν τα φώτα της Ολυμπιάδας και το στάδιο βολοδέρνει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Κανείς δεν δέχεται να αναλάβει (ούτε Δήμος, ούτε κράτος) τα έξοδα συντήρησης του σταδίου. Μέσω κάποιων εκθέσεων, συνέδριων, και συναυλιών επιχειρείται να αντιμετωπιστεί το κόστος συντήρησης του χωρίς φυσικά συγκεκριμένο χρονικό πλάνο αξιοποίησης του. Ο κίνδυνος αποχαρακτηρισμού του από αθλητικό χώρο αυξάνεται διαρκώς. Ιδανική περίπτωση για Μall.
Παράδειγμα τρίτο. «ανάπτυξη χρήσεων αναψυχής». Τουριστικές εγκαταστάσεις ομίλου Λάτση στην περιοχή Τροκαντερό Παλαιού Φαλήρου. Εδώ ο κύριος Λάτσης παίζει μόνος του. Εστιατόρια, καφετέριες, εμπορικά καταστήματα, συγκεντρωμένα όλα μαζί στην χλιδάτη μαρίνα για πολυτελή σκάφη που κατασκευάστηκε. Ο χώρος αυτός ενοικιάστηκε από την Εταιρεία Τουριστικά Ακίνητα με τις ευλογίες του Δημάρχου, στον όμιλο συμφερόντων Λάτση για πενήντα χρόνια. Πλήρη ανυπαρξία του Κράτους και του Δήμου. Παντελής έλλειψη δημοτικών επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας. Πλήρης επικράτηση του ιδιωτικού μεγάλου Κεφαλαίου.
Παράδειγμα τέταρτο. «Μητροπολιτικό πάρκο Ελληνικού». Το μεγάλο φαγοπότι. Παρά τον τίτλο «Μητροπολιτικό πάρκο» που παραπέμπει ευθέως σε πάρκο πρασίνου, στο νέο ρυθμιστικό ενσωματώνονται οι σχεδιασμοί του 2007 για την δημιουργία μιας μεγάλης έκτασης οικιστικής και εμπορικής ζώνης στον χώρο του πρώην αεροδρομίου. Ευτυχώς η τοπική κοινωνία και ο Δήμος αντιστέκονται.
Παράδειγμα πέμπτο. Το μεγάλο στοίχημα των ανοικτών παραλιών. Εδώ και χρόνια δίνεται μεγάλη μάχη κυρίως από τον Δήμαρχο του Ελληνικού για να παραμείνουν οι παραλίες με ανοικτή πρόσβαση για όλο τον κόσμο. Οι επιχειρηματίες της νύχτας καραδοκούν στήνοντας παράνομα τις επιχειρήσεις αναψυχής τους, περιφράζοντας την παραλία με κάγκελα !!!. Το επίσημο κράτος σιωπά.
Καμιά εφαρμογή πολιτικής δεν είναι τυχαία. Οι αοριστολογίες του -πρώην πλέον- πρωθυπουργού, δεν πείθουν κανέναν. Στην φιλοσοφία του νέου ρυθμιστικού σχεδίου Αττικής, το ζητούμενο είναι η πλήρη έκφραση ενός σκληρού καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού και η μετουσίωση του σε πράξη. Η λογική «τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο» συναντά την πλήρη εφαρμογή της.
Η δική μας λογική, πρέπει να είναι η λογική της αντίστασης, της ανάπτυξης τοπικών κινημάτων, κινημάτων πόλης, της δημιουργίας δημοτικών κινήσεων, οικολογικών ομάδων, και στόχος τους να ευαισθητοποιήσουν τον πολίτη και να τον ενημερώσουν για την επίθεση που ετοιμάζεται από κάθε λογής εκπροσώπους του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου, στα πλαίσια των προσπαθειών για την πλήρη καταστροφή του Αττικού τοπίου και την εκ νέου διάλυση του κοινωνικού ιστού της ευρύτερης περιοχής, προκρίνοντας τα υπερκέρδη, στον βωμό μιας στρεβλής ανάπτυξης, στερούμενης κάθε κοινωνικής και οικολογικής ευαισθησίας.
Το θέμα είναι τεράστιο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε ένα άρθρο. Οποιος θέλει να ενημερωθεί καλύτερα μπορεί να ανατρέξει στις παρακάτω πηγές:
1. Στο άρθρο της ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ «Κριτική προσέγγιση του Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής» στο ΟΙΚΟ – ΣΥΝ.
Εντός της ημέρας, πιθανότατα το βράδυ, την ώρα που θα είναι στον αέρα τα κεντρικά δελτία ειδήσεων αναμένεται διάγγελμα του πρωθυπουργού. Το πιθανότερο σενάριο είναι η ανακοίνωση πρόωρων έκλογών για 4 ή 11 Οκτωβρίου. Μία άλλη εκδοχή είναι η ανακοίνωση σαρωτικού ανασχηματισμού. Προσωπικά προκρίνω το πρώτο, λόγω κυρίως της ψυχοσύνθεσης του πρωθυπουργού μας, η οποία μοιάζει αρκετά με την ψυχοσύνθεση του μακαρίτη Θείου του, γνωστού και ως «εθνάρχη». Πικραμένος αναχωρητής εις Παρισίους στο παρελθόν ο θείος, πικραμένος αναχωρητής της καμένης γης στο παρών ο ανηψιός. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι ένας Καραμάνλης δεν πάει ποτέ στην αντιπολίτευση. Είτε στα Ηλύσια πεδία τον βρίσκουμε είτε στο προεδρικό μέγαρο.
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ από την εφημερίδα ΑΥΓΗ.
Ομως τις περισσότερες φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Ετσι ο σημερινός πρωθυπουργός και ανηψιός, στέκεται αποσβολωμένος μπροστά στις εξελίξεις. Να πάει σε εκλογές μήπως και καταφέρει να μείνει στο παιχνίδι μειώνοντας την διαφορά των δημοσκοπήσεων και ευχόμενος μη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, ή να πάει τον Φλεβάρη προσπαθώντας να αντιπετωπίσει όλα τα προβλήματα ενός καυτού πολιτικού χειμώνα ελπίζοντας στο θαύμα; Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Γνωρίζει καλά, ότι στο άμμεσο μέλλον τον περιμένουν τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, στρατιές ανέργων, λουκέτα επιχειρήσεων, ανώφελα παρακάλια του υπουργού οικονομίας πρός τους κοινοτικούς εταίρους μας για να κερδίσουμε λίγο χρόνο ακόμα, καυτό φθινόπωρο στην παιδεία, το πότε και αν ξεκινήσει η φοιτητική περίοδο είναι άγνωστο. Προφανώς θα έχουμε μπροστά μας καταλήψεις σχολών, αγροτικές και εργατικές κινητοποιήσεις στην Δ.Ε.Θ. βάλτε και την προσπάθεια του Σουφλιά να περάσει το νέο ρυθμιστικό σχέδιο Αττικής που προβλέπει την ανάπτυξη μιας πόλης τέρατος οκτώ εκατομμυρίων εν μέσω καμμένης γής, προσθέστε και το πόρισμα για το σκάνδαλο SIEMENS και επιπλέον την μισή κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας να «βγαίνει στα κλαριά» εναντίον της άλλης μισής. Ποιός θα ήθελε να είναι πρωθυπουργός σε τέτοιες στιγμές ; Προφανώς όχι ο Καραμανλής. Δεν τον σηκώνει το τοπίο. Γαία πυρί μιχθήτω λοιπόν και όποιος θέλει ας βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Ασε που όταν γυρίζω το κεφάλι μου στο τραπέζι συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου ψάχνω να βρώ κάποιον να επμπιστευτώ, κάποιον να πώ τον πόνο μου και όλα, μα όλα τα μέλη του, έχουν το χαμόγελο του Μηστοτάκη στο στόμα τους. Το εφιαλτικότερο χαμόγελο που έχω δεί στην ζωή μου. Οταν χαμογελάει αυτός ο άνθρωπος ξέρεις ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Ετσι σημειολογικά να αναφέρουμε ότι στις 4 Οκτωβρίου είναι η «επέτειος ίδρυσης» του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Οι πληροφορίες ότι επίτιμος καλεσμένος στους εορτασμούς αυτού του λαμπρού πολιτικού γεγονότος για την χώρα μας θα είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν επιβεβαιώνονται.
Αυτές είναι οι σκέψεις του του Πρωθυπουργού. Υπάρχει βέβαια και σκέψη για ραντεβού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ έχουν προηγηθεί συναντήσεις με όλους τους συνεργάτες του.
Το αντίθετο, δηλαδή η μή προκύρηξη πρόωρων εκλογών θα μου προξενήσει εντύπωση. Αντέχει η χώρα σε μια παρατεταμένη εκλογική περίοδο πέντε μηνών; Την απάντηση θα την έχουμε το αργότερο αύριο !
Για το τέλος του θέρους φύλαγε την έκπληξη ο Αλέξης Τσίπρας. Στην συνεδρίαση της χθεσινής πολιτικής γραμματείας πρότεινε την διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του ΣΥΝ για τις 10 και 11 Οκτωβρίου. Εννοείτε βέβαια ότι το συνέδριο πρέπει να ξεκινήσει στις 9 Οκτωβρίου ημέρα Παρασκευή για οργανωτικούς λόγους. Πρόεδρε κοίτα λίγο το ημερολόγιο σου. Εκτακτα συνέδρια που να πραγματοποιούνται εντός διημέρου δεν υπήρξαν ποτέ.
Ολα αυτά βέβαια θα συμβούν σε περίπτωση που η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο, πάρει την απόφαση να υπερψηφίσει την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα. Για να εκριθεί η πρόταση απαιτείται η στήριξη από το 50% των μελών, δηλαδή από 63 μέλη. Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που η συγκεκριμένη πρόταση δεν λάβει την απαιτούμενη στήριξη;
Εχω βάσιμες υποψίες (προσωπικές) ότι είτε εγκριθεί η πρόταση, είτε όχι, θα γίνει οπωσδήποτε έκτακτο συνέδριο. Γιατί αυτό ;
Γιατί πολύ απλά το καταστατικό του ΣΥΝ προβλέπει πως σε περίπτωση παραίτησης του Προέδρου του κόμματος προκηρύσσεται αυτομάτως έκτακτο συνέδριο. Κρατείστε το αυτό γιατί ίσως μας χρειασθεί από Δευτέρα.
Μέχρι πότε κάποιος που έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο μερίδιο πολιτικής ευθύνης για την εκπροσώπηση του κόμματος στην Ελληνική κοινωνία, μπορεί να δέχεται συνέχεια και αδιαμαρτύρητα την απόρριψη των προτάσεων του από τα όργανα του κόμματος αυτού ; Κυρίως από όσους τον προέτρεψαν και τον στήριξαν στην αρχή για να αναλάβει αυτή την ευθύνη ;
Το εκπληκτικό στην όλη υπόθεση είναι, ότι στην χθεσινή ψηφοφορία, οι υποτιθέμενες πλειοψηφίες και μειοψηφίες πήγαν περίπατο καθώς – βάσει των τοποθετήσεων τους – τα μέλη της πολιτικής γραμματείας μοιράστηκαν ακριβώς στην μέση. Επτά μέλη υπέρ, επτά κατά. Ετσί λοιπόν το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται προμηνύεται ιδιαίτερα θερμό, σε μιά συνεδρίαση της Κ.Ε. ιδιαίτερα κρίσιμη για το μέλλον του κόμματος, καθώς αναζητούνται νέες ισορροπίες εντός των τοιχών.
Ο δε Αλέκος Αλαβάνος ο οποίος το τελευταίο διάστημα του αρέσει να μιλάει με τον τοίχο, για να ακούει την φωνή του να γυρίζει πάλι πίσω σε αυτόν, στο Ηράκλειο της Κρήτης που περιοδεύει δήλωσε πώς «Δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία τα συνέδρια». Αυτή η εκτίμηση δεν είναι λανθασμένη. Ιδίως στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με τις συγκεκριμένες χρονικές και πολιτικές συγκυρίες. Το πρόβλημα όμως είναι υπαρκτό. Μπορούν τελικά έτσι όπως λειτουργούν αυτή την στιγμή ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να παρέμβουν δυναμικά στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που θα βρούμε μπροστά μας αυτόν τον χειμώνα;
Αυτό είναι το στοίχημα. Ναι στο έκτακτο συνέδριο λοιπόν, σε ένα συνέδριο συνθετικό και ενωτικό, χωρίς εσωστρέφεια. Να μην αναλωθούμε σε έναν αυτιστικό πολιτικό αγώνα ύπαρξης από την στιγμή που ο Θόδωρος Ηλιόπουλος κινδύνευσε να πεθάνει στην φυλακή μετά από 49 ημέρες απεργίας πείνας (απελευθερώθηκε σήμερα με βούλευμα) επειδή η αστική δημοκρατία λατρεύει την εκδίκηση, 250.000 χιλιάδες στρέμματα χάθηκαν στην κόλαση της φωτιάς επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις προώθησαν συστηματικά δασοκτόνους νόμους, 200.00 χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί από την αρχή του χρόνου επειδή οι τράπεζες «χωνεύουν τα λεφτά τους».
Συνέδριο ανοιχτό στην κοινωνία, συνέδριο για τις ανάγκες της κοινωνίας.
Πρόσφατα σχόλια