…πήγε στην κούλουρη…

Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας L. Ron Hubbard έγραψε αρκετά βιβλία (το Buttlefield Earth έγινε ταινία με τον Travolta) στη διάρκεια της δεκαετίας του 40 συνεργάστηκε πάνω σε θέματα πρακτικής της μαγείας με τον συνεργάτη του Aleister Crowley, Jack Parsons και δημιούργησε το 1953 την εκκλησίας της Σαϊεντολογίας στην οποία έχουν προσχωρήσει πολλοί…

Με αρκετή επιστημονική φαντασία, μπορείτε να βγάλετε τα συμπεράσματα σας για πολλές γνωστές θρησκείες…

Γράφω όμως ορμώμενος απο τον θάνατο στις 11 Αυγούστου ενος μεγάλου μουσικού και αφοσιωμένου Σαϊεντολόγου, του Isaac Hayes (το παραπάνω βιντεάκι έγινε λόγος να διαμαρτυρηθεί ο Hayes στους δημιουργούς του South Park γιατί έκρινε πως επιτέθηκαν στους Σαϊεντολόγους - λόγω Cruise και Travolta.

Σύμφωνα με την Σαϊεντολογία η ανθρώπινη ψυχή ειναι μια αθάνατη πνευματική οντότητα (ονομάζεται thetan απο το ελληνικό γράμμα “θ”) η οποία χρησιμοποιεί το σώμα ως δοχείο μέχρι αυτό να πεθάνει και το thetan να αναγεννηθεί σε ενα άλλο σώμα χωρίς να υπάρχει κάποιο σύστημα δικαιοσύνης ανάλογα με τις πράξεις σου σε αυτή την ζωή όπως γίνεται με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Εδω, είναι κάτι εντελώς “μηχανικό”. Πεθαίνεις και μετά ξαναγεννιέσαι με ενα άλλο σώμα.

Υπάρχει όμως μια πνευματική διεργασία στην οποία προς το τέλος της ζωής, πρέπει να απορριφθούν ολες οι κακές και τραυματικές εμπειρίες ετούτης της ζωής (ονομάζονται engrams, προφανως εγγράματα) για να προχωρήσει το πνεύμα προς την “Γέφυρα της απόλυτης Ελευθερίας”.

Εδω θα βρήτε εναν πολύτιμο πίνακα για να προχωρήσει και το δικό σας πνεύμα : http://www.whatisscientology.org/html/Part02/Chp06/pg0181_1.html

Σύμφωνα με το επίσημο πριοδικό των σαϊεντολόγων, Celebrity, ο Hayes καθάρισε απο τα engrams κλπ κλπ το 2002…

Τώρα, αν ο Hayes και ο Tom Cruise, o Travolta, η κόρη και η γυναίκα του Presley, η Courtney Love, ο Chick Corea και τόσοι άλλοι εχουν δίκιο να πιστεύουν την θεωρία αυτού του τύπου που δήλωσε σε μια ομιλία του στην δεκαετία του 50 οτι “…η ψυχή οταν το σώμα πεθαίνει, προσεδαφίζεται στον πλανήτη Αφροδίτη οπου την γεμίζουν ψέματα και την βάζουν σε μια κάψουλα στέλνοντας την πίσω στη Γη για να ξαναγεννηθεί…” τότε τα πράγματα είναι πολύ βολικά για όλους μας. Γιατι κάνεις οτι κάνεις σε αυτή την ζωή και μετα…τσούπ…είσαι άλλος.

Με πιανjεις ?

The drugs don’t work…

Τα πρώτα 150 κιλά στο αρασέ, τα σήκωσα με άνεση (δεν ήθελα να δώσω την ευκαιρία για σχόλια…) Στα 500 σταμάτησα όταν μου εκαναν νόημα οι κριτές… Ξαφνικά άκουσα ένα “μπάμ” και άρχισα να τρέχω. Πέρασα την πρώτη μαύρη αθλήτρια, έναν κινέζο αθλητή, έπιασα την πρώτη θέση και με την φόρα που είχα πήδηξα στο σκάμα ξεπερνώντας τα 19 μέτρα και φτάνωντας δίπλα στα ακόντια. Αρπαξα ένα και το πέταξα. Κάρφωσε έναν θεατή στην απέναντι κερκίδα…δεν το ήθελα…έτρεξα προς το μέρος του…ξανάκουσα το “μπάμ” και βούτηξα. Το νερό ήταν δροσερό και ένιωθα τους μυς μου να πονούν απο την υπερπροσπάθεια. Μετά απο 22 γύρους με βοήθησαν να βγώ απο την πισίνα και με ένα απαλό χτύπημα στα μαλακά, βρέθηκα με μιά πορτοκαλί μπάλα στα χέρια. Πήδηξα (κάπως άτσαλα μπορώ να πώ, γιάτί βρέθηκα πιο ψηλά απο την μπασκέτα) καί κάρφωσα. Ο κόσμος με αποθέωσε καθώς έφαγα ενα κομμάτι απο την αγαπημένη μου σοκολάτα που έχω πάντα στο σλιπάκι μου. Μέ έπιασε πάλι η φαγούρα και πήδηξα πάνω σε ένα άλογο. Κάποιος μου φώναξε “χρειάζεσαι στολή ιππασίας, μην πάς με μαγιό” αλλα είπα “χέστον”. Το άλογο έκανε να πηδήξει ένα εμπόδιο με το ζόρι. Ο χρόνος πέρναγε. Ξεκαβάλησα, το άρπαξα στους ώμους μου κι άρχισα να πηδάω εγώ τα εμπόδια. Στον τερματισμό το άφησα κάτω. Είχαμε νικήσει. Εκανα την χώρα μου περήφανη. Τον προπονητή μου. Τον χορηγό μου.

Ζήσαμε μια υπέροχη ζωή απο εκείνη την ημέρα.

Βόλτες, εκδρομές…τηλεόραση το βράδυ…οικογενειακά πράγματα…φαί, σέξ…σήμερα έχουμε δυό μικρά. Τον αγαπώ παρα πολύ. Είναι το καλύτερο άλογο στον κόσμο. Εκείνος δουλεύει ολη μέρα τραβώντας καροτσάκια με τουρίστες στο Ζάπειο (ο καροτσέρης ηταν φίλος του πατέρα μου και η δουλειά βρέθηκε εύκολα) για μιά χουφτα σανό…αλλά…αγαπιόμαστε και τα φέρνουμε βόλτα.

Ε, κι εγω βγάζω μερικά λεφτά παλεύοντας στο τσίρκο με την αρκούδα, αλλα δεν λείπει τίποτα απο τα δυό πουλαράκια μας.

 

 

 

 

Η γελοιογραφεία ανήκει στον Clay Bennett

Χαζοί αμερικάνικοι νόμοι

Ε, κάνει και λίγη ζέστη, είναι και καλοκαίρι και σκέφτηκα να διασκεδάσω λίγο διαβάζοντας παλιούς χαζούς νόμους της Μασσαχουσέττης οι οποίοι στα βιβλία ισχύουν ακόμα, αλλα όπως θα δείτε είναι τόσο αστείοι που δεν θα μπορούσαν να ισχύουν σήμερα… (θέλω να πιστεύω) Δίνουν όμως μια ιδέα σχετικά με το τι συνέβαινε τα παλιά εκείνα χρόνια στο Αμέρικα. Τα βάζω χωρίς προτεραιότητα:

1. All men must carry a rifle to church on Sunday. (Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να συμβεί και ποιόν θα συναντήσεις Κυριακάτικα στην εκκλησία…ή μπορεί να πεί ο παπάς καμμιά χοντράδα…)

2. Its illigal to go to bed without first having a full bath. (Ξεχάστε τα “θα πλυθώ αύριο” και τα ρέστα γιατί εκεί που κοιμάστε μπορεί ο/η σύντροφός σας να καλέσει την αστυνομία και…Γκουαντάναμο here I come)

3. Snoring is prohibited unless all bedroom windows are closed and securely locked. (Χα…ξέρω πολύ κόσμο που θα την πάταγε. Ροχαλίζεις φιλαράκο ? Κλειδώσου μέσα γιατι αλλιώς σε έσκισα)

4. A woman can not be on top in sexual activities. (Αυτά είναι. Ο νόμος που άλλαξε τον κόσμο. Οχι η γυναίκα απο πάνω. Και που θα το ξέρουν αυτοί δηλαδή ? Τουλάχιστον γίνεται να μην φοράει ρούχα ?)

5. No gorilla is allowed in the back seat of any car. (Ε, τα λέω εγω αλλά εσεις εκει !!! Βάζετε τους γορίλλες και κάθονται συνέχεια πίσω. Αφού το έχουμε πεί, τους πειράζει το αυτοκίνητο στο στομάχι.)

6. Quakers and witches are banned. (”Τι επαγγέλεσθαι ?”, “Μάγισσα”, “Αχχχ λυπάμαι πολύ, δεν μπορείτε να μπείτε σε αυτην την πολιτεία”. Στην συγκεκριμένη πολιτεία υπάρχει το Σάλεμ, σε όσους λέει κάτι αυτό σχετικά με μάγισσες…Κι εσυ βρε κουακέρο που πας ? )

7. Public boxing matches are not allowed. (Ε, με τέτοιους νόμους φαντάσου τι ξύλο έπεφτε. Ο ένας γείτονας έλεγε πως είσαι μάγος, ο άλλος οτι ροχαλίζεις, ο τρίτος οτι είδε την γυναίκα σου απο πάνω σου…τσ τσ τσ)

8. Taxi drivers are prohibited from making love in the front seat of their taxi during their swifts. (Οχι που νομίζατε πως είναι μόνο λόγια οι ταξιτζήδες. Μέχρι και νόμος έχει βγεί να μην πηδάνε οταν οδηγάνε. Τέλος πάντων, τουλάχιστον οχι στο μπροστινό κάθισμα… Αλλα, να ρωτήσω, στο πίσω κάθισμα, που επιτρέπεται, ποιός θα είναι απο πάνω ?)

9. At a wake, mourners may eat no more than three sandwiches. (Να το εξηγήσω αυτο: οι μοιρολογίστρες να μην τρώνε πάνω απο 3 σάντουιτς στην ολονυχτία. Ωω ρε μάσα…”πέθανε ο Θωμάς της Σούλας, πάμε να τον κλάψουμε ? θα έχει σαντουιτς με τονοσαλάτα”…”αχ μωρε και ήταν τοσο καλός άνθρωπας…σνιφ”)

Μετά απ όλα αυτά νομίζω πως θα συμφωνήεσετε όλοι οτι…τα έπαιρνε κι ο νομοθέτης τα ναρκωτικά του…

Iron Maiden και απο δω παν’ κι άλλοι…

Επειδή οι Iron Maiden εχουν έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα (δεν τους έχω δεί, δεν είναι του γούστου μου) και δεν το έχουν πιάσει το νόημα, κάποιοι είπαν να τους αφήσουν την συναυλία του προηγούμενου Σαββάτου αξέχαστη.

Ετσι λοιπόν, έκλεψαν την κιθάρα του Adrian Smith μετά την συναυλία και το νέο φιγουράρει πρώτη μούρη στην αγγλική Telegraph.

Τώρα, πώς γίνεται να νομίζεις οτι θα μεταπωλήσεις μια κιθάρα που είναι μοναδικό κομμάτι και φέρει και την υπογραφή του ιδιοκτήτη της (για τον οποίον σχεδιάστηκε) φαίνεται πως δεν το είχες σκεφτεί…

Ούτε βέβαια φαίνεται να αγαπάς το συγκρότημα αλλά και μιάς και την είδες εκεί είπες να μάθουνε οτι είσαι και λίγο ξεφτίλας.

Γεγονός είναι πως συμβάλουμε όπως μπορούμε, πετώντας μπουκάλια, ανοίγωντας κεφάλια, κλέβοντας πράγματα κλπ ώστε να συντηρούμε το κακό όνομα που με τόσο κόπο αποκτήσαμε.

Το έχουμε χοντρύνει κιόλας τώρα τελευταία με την ιστορία του άτυχου Αυστραλού πιτσιρικά στη Μύκονο.

Δεν αισθάνομαι και πολύ περήφανος τωρα τελευταία..

Ισως φταίνε οι γυμνοί εγγλέζοι που βγάζουν τα μάτια τους στα νησιά μας (που στο κάτω-κάτω γι αυτό ακριβώς τους καλέσαμε…)

Αϊντε απο δω ρε…

Αναπηρία ή αναπηριλα;

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ Ο ΝΙΚΟΣ:

Αποφασίζεις να πας θεατρο.
Παίρνεις τηλ. να δεις αν είναι προσβασιμο για αναπηρικά αμαξίδια.
Δυστυχώς -η φωνή είναι πολύ συμπονετική-(για να μην νιώσεις άσχημα) , έχουμε
είσοδο μόνο για αθλητές ορειβασίας που διαθέτει 40 σκαλιά.
Κριμααααααα!! Εχω μάθει να ανεβαίνω μεχρι 25. Φτου!!!!

Αποφασίζεις να πάρεις το λεωφορείο, πηγαίνεις στην στάση, σταματάει μπροστά
σου, κάνεις να μπεις περιμένεις να κατεβεί η βοηθητική ράμπα ακούγεται μια
φωνή «Δυστυχώς -η φωνή είναι πολύ συμπονετική-(για να μην νιώσεις άσχημα) »
είναι χαλασμένη.
Και δεν την φτιαξατε; «Μολις εχτες χαλασε, που να προλαβουμε».
Στην Ελλάδα τα πραγματα μόλις χάλασαν, που να προλάβουν.

Αποφασίζεις να πας διακοπές.
Παίρνεις τηλ. να δεις αν έχουν προσβασιμα δωμάτια για αναπηρικά αμαξίδια.
Δυστυχώς -η φωνή είναι πολύ συμπονετική-(για να μην νιώσεις άσχημα) δεν
έχουμε, αλλά τα φτιάχνουμε για του χρόνου.
¨Η σου λέει «Βεβαίως έχουμε, αλλά η είσοδος  του μπάνιου είναι λίγο στενή»
Και αν θελήσω να κάνω μπάνιο ρωτάω εγώ.
Α! Είναι και αυτό, δεν το έχω σκεφτεί.
Και δεν σας φαίνεται!!!!!

Από το ερώτημα της επικεφαλίδας διαλέγω το πρωτο.
Τουλαχιστον εχεις κατι το οποιο φαίνεται.

Νοσταλγός του βινυλίου

Σήμερα καθόμουν και χάζευα μιά κριτική στο internet σχετικά με το Technical Ecstasy των Black Sabbath και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά, αυτό που νομίζω πως πολλοί εχουμε συζητήσει: τι ωραία φάση που ήταν τότε με τους δίσκους βινυλίου, που έμπαινες με τους φίλους σου στο δισκάδικο και ψάχνατε δίσκους.

Τότε που περίμενες να κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ απο το αγαπημένο σου συγκρότημα και είχες μια…γηπεδική αγάπη για κάποιους. Πήγαινε ψηλά στα charts το αγαπημένο σου συγκρότημα ? Χαιρόσουν λές και τραγουδούσες εσύ στον δίσκο. Γράφανε κακές κριτικές για το αγαπημένο σου συγκρότημα ? Τα έπερνες στο κρανίο με τον κριτικό και το ονομά του έμενε για πάντα χαραγμένο στη μνήμη σου.

Τώρα πιά μπερδεύω το ποιο ακριβώς ήταν το πρώτο ροκ άλμπουμ που αγόρασα αλλά δεν εχει σημασία. Θυμάμαι οτι το Technical Ecstasy ισως ηταν το πρώτο ή το δεύτερο.

Είναι κάτι που τα παιδιά σήμερα δεν θα έχουν την ευχαρίστηση να νιώσουν, όπως κι εκείνες τις φοβερές ιστορίες που ακούγονταν  στο δισκάδικα, του στύλ “σε αυτό το άλμπουμ παίζει ενας κιθαρίστας που είχε δύο αριστερά χέρια” ή “ο ντράμμερ δεν έχει χέρια καθόλου” ή ο τραγουδιστής πέρυσι έχει φάει έναν άνθρωπο ζωντανό”.

Ξέρετε τώρα, βλακειούλες για τον μύθο…αλλά πέρναγες ώρες ατελείωτες χαμένος στα ράφια με τους δίσκους.

Σήμερα έχω ακούσει “πικ απ έχουμε ένα του πατέρα μου σε μιά γωνιά στο σπίτι” και κάτι τέτοια.

Τα τραγούδια σήμερα “κατεβαίνουν” κατά εκατοντάδες απο το ιντερνετ και η ίδια η μουσική έχει περάσει σε δεύτερο επίπεδο, αφου κανείς δεν προλαβαίνει να την ακούσει με τόσα που κατεβαίνουν αλλα και κανείς δεν προλαβαίνει να την εκτιμήσει. Σημασία έχει το πόσα έχεις κι όχι το τι έχεις.

Είναι ωραίο όμως να μαθαίνεις και τα παρελκόμενα του δίσκου ρε γαμώτο. Νά, όπως το οτι αυτά τα δυό ρομπότ στο εξώφυλλο κάνουν έρωτα, όπως το φαντάστηκαν το 1976 οι άνθρωποι που το σχεδίασαν.

Ακόμα και τα εξώφυλλα των cd σήμερα, κάνουν την δουλειά του γραφίστα να φαίνεται σαν μια μικρή χρωματιστή βλακεία…

Εβαλε ο διαβολάκος…

Φαίνεται πως η θεία φώτιση σβύνει την ωρα της απάτης.

Δεν εξηγήται αλλιώς το πώς θα μπορούσε να υπάρχει η απαίτηση να μήν κρατούνται οι παπάδες που εχουν καταδικαστεί για κάτι, στις ιδιες φυλακές με τους υπόλοιπους.

Τι καινούργιο φρούτο είναι αυτό ?

Γιατί τότε να κρατούνται με τους υπόλοιπους κρατουμένους οι κουρείς ? οι μανάβηδες ? οι ταχυδρόμοι ? οι αστυνομικοί (ε…αυτό κι αν θα ήταν υπερβολή) και να μην κρατούνται οι παπάδες ? Επειδή έχουν μούσι ? Επειδή ντύνονται πιο εκκεντρικά απο τους άλλους ? Επειδή έχουν γνωστούς σε υψηλές θέσεις ? (τον θεό ας πούμε…)

Ρε σείς, δε πά να δείτε αν ερχόμαστε ?

Θα βουτάτε απο δω κι απο κεί και μετά θα τρέχετε να κλειστήτε σε κάνα μοναστήρι αντι για φυλάκιση ?

Σα να παράγινε το χάλι. Ο ένας βγαίνει απο τη φυλακή γιατι κρατουσε τα λογιστικά βιβλία, ο άλλος δεν θέλει να μπεί καθόλου.

Πλάκα μας κάνετε ? Δε φτάνει που’χετε την “ακρη” για πρώτη θέση στον παράδεισο κι εμείς οι κακομοιρούληδες τον πίνουμε κάθε μέρα, θέλετε να την περνάτε ζάχαρη κι εδώ, στην κόλαση ?

Πατάτε μωρέ ?

Είχαμε τους πολιτικούς που δεν εχουν καμμιά πολιτική ευθύνη, θα’χουμε και τους παπάδες που δεν θα χουν ευθύνει για το που βάζουν τα χέρια τους…

“Η κακιά στιγμή…” και “τον έβαλε ο διάολος και το κανε…δεν φταίει αυτός”.

sex pistols

…καί έρχεται η Σούλα το μεσημέρι και λέει “μας έβγαλα 2 εισητήρια για σέξ μπίστολς σήμερα. θα είναι σούπερ”.

“Ρε μωρό, έλεγα μπας και πάμε κανέναν Ψαραντώνη απόψε”.

“Οχι, πάμε σεξ μπίστολς, είναι τρομεροί και βρίζουνε και τα σπάνε… το είπε και ο best”.

Καραϊσκάκη λοιπόν και βγαίνουν κάτι τυπάδες που δεν κατάλαβα γιατι τους λέγανε “οι κούκλες της νέας υόρκης” και πλακώνονται σε κάτι αμερικανιές και ροκ και δώστου και τα ρέστα, πάντως και γυναίκα στο πάλκο δεν υπήρχε και ηταν και ασχημομούρηδες.

Γυρνάει η Σούλα, μου λέει “ωχ, παίζει ο Mick Jagger μαζί τους, κοίτα !!!” κοιτάω μιά ετσι, έλεγε τον τραγουδιάρη. Ε, του φερνε αλλα πρέπει να’ταν 2-3 χρόνια νεότερος αυτός.

Χτυπάει το κινητό, ο Λουκάς. “Τι έγινε και τα λοιπά, εχω τραπέζι για Καρρά αποψε” του λέω “ασε ρε σκύλο να πούμε, εγω ήρθα να δω τους σεξ μπίστονς”, “ποιούς ? ” μου λέει ”ασε δεν ξέρεις εσυ, θα σου πώ μετά…”

Τελειώνουν αυτοι, μας λένε κιόλας “ευχαριστούμε για όλα την ελλάδα αλλα περισσότερο απο ολα we thank you for the myth”.

Λέω, να΄σαι καλά παλικάρι μου…κοίτα να δείς ο μύθος επιτυχία…την μάθανε και οι αμερικανοι την μπύρα.

Περνάει λίγη ώρα, ουτε ενας καναπές να ξαποστάσεις. Ειμασταν και 5 μέτρα απο την σκηνή ? κάπου εκεί… βάλανε και κατι εγγλέζικα εμβατήρια…και βγαίνουν τα άτομα.

Τσακώνει ο παπούλης το μαρκούτσι και να κάτι ουρλιαχτά οτι είναι όμορφος κενός, φορώντας μια άσπρη ρουχαλάρα και το μαλλί όρθιο σα σκατζόχερας. Το πήγαινε το πράγμα πάντως πολύ καλά.

Κάποια στιγμή, σκάει ενα μπουκάλι ανάμεσα σε αυτόν και τον μπουζουξή του και τα πέρνει το άτομο στην κράνα και λέει “you stupid little cunt” και με το δίκιο του κιόλας.

Νά δυο-τρία τραγούδια ακόμα, γυρνάει ο διπλανός μου και πετάει ενα άλλο μπουκάλι και τον πετυχαίνει στο κεφάλι.

Τον πήραν τα ζουμιά τον γέρο.

“Ρε μαλακισμένο” του λέω του πιτσιρικά “μη σε ξαναδώ και πετάξεις τίποτε, σ’έφαγα…55 euro πλερώσαμε” και τό κοψε.

Τσαντίλα όμως ο σεξ μπίστον, πάλι καλά που δεν σταμάτησε και θα ψάχναμε να πάρουμε πίσω τα λεφτά μας.

Καλά περάσαμε λοιπόν, μας πεθάνανε στην ορθοστασία βέβαια αλλα ωραίοι ήτανε, νά’ναι καλά ολοι τους και αμα ξανάρθουνε θα πάρω μαζί μου κανα σκαμπώ γιατί με το μωρό που έχω μπλέξει θα με τραβάει ολο σε κάτι τέτοια ροκάδικα.

Ευτυχώς που ηταν ανοιχτό ενα μαγαζί στην παραλιακή και αλλάξαμε ρούχα στο αυτοκίνητο πριν να πάμε για ενα ποτάκι.

Liverpool Fantasy

Κάποια μέρα, αμέσως μετά την πρώτη επιτυχία των Beatles to 1962, ο John Lennon τσακώνεται με τον Paul McCartney ανοίγει την πόρτα του στούντιο και φέυγει, οδηγώντας το συγκρότημα στην διάλυση. 25 χρόνια αργότερα, το 1987, ο McCartney επιστρέφει απο το Las Vegas οπου εμφανιζόταν ως Paul Montana για να

Liverpool Fantasy

βρεί τον άνεργο Lennon, τον Ιησουίτη παπά George Harrison και τον Ringo Starr (τον οποίο συντηρεί η κομμώτρια γυναίκα του) και να τους πείσει να προσπαθήσουν άλλη μια φορά με τους Beatles σε μιά Αγγλία η οποία κυβερνάται απο ενα φασιστικό καθεστώς (στο οποίο παίρνει μέρος και ο γιός του Lennon, Julian).

Το “Liverpool Fantasy” κυκλοφόρησε το 2003 απο τον Ιρλανδό μουσικό και συγγραφέα Larry Kirwan και ασχολείται με εναν κόσμο στον οποίον οι Beatles δεν θα υπήρχαν όπως τους ξέρουμε.

Γιατί αν αυτό το συγκρότημα δεν άνοιγε τους ορίζωντες αρχικά της αγγλικής νεολαίας για μια πιο αριστερίζουσα σκέψη και εναν προβληματιστό σχετικά με τα στραβά αυτού του κόσμου, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά σήμερα.

Στην πραγματικότητα, ισως όταν ο συντηρητικός βουλευτής Enoch Powell έβγαλε τον λόγο του “Rivers Of Blood”, στο Βρεττανικό κοινοβούλιο το 1968 για εναν φυλετικό πόλεμο, τα λόγια του να έβρισκαν πρόσφορο έδαφος ανάμεσα στους νεαρούς Αγγλους της εποχής αν δεν υπήρχαν οι Beatles.

Η ατμόσφαιρα όμως του Λονδίνου, του “Swinging London” που το 1968 ηταν στα φόρτε του, τον έστειλε στα τελευταία καθίσματα του Κοινοβουλίου για να το βουλώσει όσο κι αν κάποιοι βουλευτές συμφώνησαν με τις απόψεις του.

Βρίσκω λοιπόν, το “Liverpool Fantasy” ενα πολύ ενδιαφέρον και διασκεδαστικό μυθιστόρημα πολιτικο/κοινωνικής φαντασίας το οποίο νομίζω πως έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά αλλα δυστυχώς μου διαφεύγει ο τίτλος του.

Μπύρα…

Κάνει ζέστη, το ξέρουμε όλοι, αλλά η ζέστη σε αυτή την χώρα δεν δικαιολογεί την συμπεριφορά μερικών ανθρώπων.

Μεσημεράκι, η ξανθιά, με τον γιό της κάτω απο την ομπρέλλα στην παραλία κάνει το ενα τσιγάρο μετά το άλλο και πίνει παγωμένες μπύρες. Αντρας δεν υπάρχει (καρατσεκαρισμένο), βέρα δεν υπάρχει και γενικώς “παίζει” κοιτώντας γύρω.

Σώμα φτιαγμένο στο γυμναστήριο, με ενα ελαφρύ μαύρισμα, πολύ προικισμένη απο την φύση και αρκετά προσκλητική, σηκώνεται, κάνει καμμιά βουτιά, καπνίζει το ενα τσιγάρο πισω απο το άλλο (ακομα και μέσα στη θάλασσα) και μετράς 1,2,3,4…5 μπουκάλια μπύρας. Σεκλέτια λές, νταλκάδες μεγάλοι…

Σε έχει δεί που την κοιτάς και εχεις καταλάβει οτι γουστάρει αλλα είσαι λίγο μπερδεμένος γιατι…ωραία γυναίκα ρε παιδί μου αλλα πολύ τσιγάρο και μπύρα μόνη της μεσημεριάτικα. Ε, οκ, γούστο της να μου πείς.

Τι θα γίνει θα αποφασίσεις τωρα αν σου αρέσει ή οχι ? Θα την κάνεις την κίνηση ?

Κανένα πρόβλημα, μην φοβάσαι καθόλου, θα σε βοηθήσει εκείνη αμέσως.

Το παιδί, γύρω στα 10, κάνει το λάθος και χωρις να το θέλει, χύνει την τελευταία μπύρα πάνω στα τσιγάρα της μαμάς.

Ε, ρε κι αρχίζουν να πέφτουν κάτι σφαλιάρες, κάτι σκαμπίλια (συνοδεύονται απο κοσμιτικά επίθετα)…ένα, δύο, τρία, έγινε η φάτσα του μικρού μπλε μαρέν…

Ζέστη ρε γαμώτο. Πολύ ζέστη. Κι αυτό σου βγάζει μιά ασεξουαλικότητα, μια υστερία…μιά ηλιθιότητα, που δεν σε αφήνει να καταλάβεις πότε γίνεσαι μαλάκας.

Και το χειρότερο είναι που συνεχίζεις να είσαι μαλάκας κι οταν δεν κάνει ζέστη…