Εντάξει, η κατάσταση μου είναι δύσκολη. Το παραδέχομαι. Βρίσκομαι σε παραλήρημα. Σε μια εβδομάδα θα έχω σαλπάρει για την λεβεντογέννα Κρήτη και αυτοί οι γαμ·£♣∞  δείκτες του ρολογιού δεν λένε να τρέξουν λίγο πιο γρήγορα. Να ξεκολήσουν βρε παιδί μου. Μπαίνουμε στον Αύγουστο. Μήνας διακοπών. Εχω ραντεβού με την γρίππη στο νησί. Λέω να μην το χάσω. Ειλικρινά συγκινούμαι που τα πτηνά και οι χοίροι αποφάσισαν να μοιραστούν την γρίππη τους μαζί μας. Δείγμα της άψογης συνεργασίας που έχουμε με την φύση.

Επί του παρόντος όμως αναλογίζομαι τον απόηχο από τον «αφρό των ημερών», που προέκυψε από τα γεγονότα των δυο τελευταίων μηνών. Κείμενα, αναλύσεις, κόντρα αναλύσεις, θέσεις, αντιθέσεις, συνεδριάσεις ανοικτές και κλειστές, συνεννοήσεις, επικοινωνίες, παραιτήσεις, ανακαλέσεις παραιτήσεων, πλήθη ευσεβών που «κρατούν» με την αγάπη τους τον αρχηγό, εικονολάτρες μια άλλης εποχής. Μέλη-μη μέλη, «όντα ειδικού τύπου», κάρτες-μή κάρτες, κόμμα-μη κόμμα, δεκάδες ώρες ατελείωτων συζητήσεων, εν μέσω ξύλινης γλώσσας και τελεσιγράφων.

Ολο αυτόν τον «αφρό» αποφάσισα να τον «ντύσω» μουσικά. Να φτιάξω μία μουσική επένδυση στα γεγονότα που ζήσαμε και που ζούμε ακόμη. Εαν ρωτάτε, σας απαντάω ευθέως : Οχι ! Eίναι πρωί και δεν έχω πιεί τίποτα. Δεν είμαι φίλος του ποτού. Το καλύτερο παραλήρημα είναι αυτό που παράγει η αδρεναλίνη.

 Τρία μουσικά video θα σας παρουσιάσω. Το καθένα διηγείται την δική του ιστορία. Σε ορισμένα σημεία οι λέξεις δένουν απόλυτα με το περιεχόμενο των τωρινών εξελίξεων.

 Το πρώτο θέλω να αφιερώσω στoυς συμμετέχοντες σε ατέρμονες συζητήσεις «κλειστού επιπέδου» που διεξάγονται εντός των γενικών επιτελείων. Ασκήσεις επί χάρτου με φανταστικούς στρατούς. Ιδιαίτερα μετά την συνάντηση που έγινε (;) μεταξύ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ και ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ αφού προηγήθηκε τηλεφώνημα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗ.
Τι μπορεί να ειπώθηκε εκ μέρους του Προέδρου στον σύντροφο ΦΩΤΗ στη συγκεκριμένη συνάντηση; Στο video που ακολουθεί ! : …Με το κόκκινο σακάκι ο Πρόεδρος. Κάποια στιγμή στο πλάνο μπαίνει και ο ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ. Λίγο ζόρικος είναι η αλήθεια…κάνει επίδειξη δύναμης. Στο τέλος όμως υπάρχει το ανάλογο Happy end !

 

Και ο απλός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ; Τι λέει ; Πως αντιμετωπίζει όλες αυτές τις προσπάθειες «συνεννοήσεων» μεταξύ τάσεων και συνιστωσών; Μάλλον με μια δόση μοιρολατρισμού…

 

Σε όλους εμάς λοιπόν, τους αλαφροίσκιωτους, τους ακραίους, τα μέλη-μη μέλη, τους μη οπαδούς, τους μη εικονολάτρες, τους μη γραφειοκράτες και διαδρομιστές, σε όλους όσους προσπαθούν να βγάλουν ένα νόημα για το τι συμβαίνει, διάλεξα το καλύτερο! Γιατί σε αντίθεση με τις «κλειστές» συνεδριάσεις η δικιά μας «κουλτούρα των ανοικτών εκτάσεων» δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ από το μυαλό και την ψυχή μας …. we wern’t born to follow….