Στο προηγούμενο post η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών. μέσω των σχολίων που κατατέθηκαν, μπήκανε πολλά θέματα για συζήτηση. Ενημερώθηκα για την απίστευτη επιστολή της ΑΕΠΙ στο πολυτεχνείο ΚΡΗΤΗΣ που φιλοξενεί στο blog του ο αιρετικός. Επί του πρακτέου ο omadeon εκανε συγκεκριμένες προτάσεις, η Rodia έδωσε συγκεκριμένα παραδείγματα και ανέβασε ένα πολύ καλό post περί copyright, ενώ ο indictos ανέφερε για το «κυνήγι» που υφίστανται τα μαγαζιά που χρησιμοποιούν μουσική, από την ΕΡΑΤΩ και τον ΑΠΟΛΛΩΝ.
Επανέρχομαι στο θέμα, για επιπλέον διευκρινίσεις και για κάποιες σκέψεις που δεν πρόλαβα να μεταφέρω στο προηγούμενο post. Ετσι και αλλιώς το θέμα που ανοίξαμε είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται σε ένα ή δύο κείμενα.
Mε αφορμή λοιπόν την θεματολογία των σχολίων, θέλω να πώ ότι κατά την γνώμη μου, δεν μπορείς με κανέναν τρόπο να επιβάλεις πλαφόν ανώτερου κέρδους στην αγορά. Η διαμόρφωση της χονδρικής και λιανικής τιμής του προιόντος είναι ελεύθερη και ο μόνος περιορισμός που μπορεί να υπάρξει είναι να μην πωλείται στα καταστήματα κάτω της τιμής απόκτησης. Υπόκειται στο νόμο περί αθέμιτου ανταγωνισμού. Το κράτος δεν μπορεί με κανέναν τρόπο -σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς- να επέμβει και να διαμορφώσει τις τιμές που ο πρωτογενής παραγωγός ορίζει στο προιόν του.
Στο παρελθόν προσπαθήσαμε να πείσουμε τις εταιρείες να αναγράφουν πάνω στα cd μια «ενδεικτική τιμή πώλησης» για να μπεί κάποια τάξη στο χάος της αγοράς. Ενώ στην αρχή εισακουστήκαμε, στην συνέχεια η συγκεκριμένη πρόταση αποσύρθηκε αμέσως. Πράγματι το ποσοστό κέρδους των δισκάδικων -στις νέες κυκλοφορίες- ήταν 33% , όταν σε κάθε απόδειξη λιανικής πώλησης το ποσοστό φορολόγησης είναι λίγο πάνω από 12%. Τα ποσοστά κέρδους είναι τραγικά, για αυτό και οι μεγάλες αλυσίδες του είδους – METROPOLIS – έχουν προσθέσει στην λειτουργία τους και υπηρεσίες Entertainment. Πρόσφατα το συγκεκριμένο μαγαζί διοργάνωσε στον τελευταίο όροφο, σε μια πλήρως ανακαινισμένη αίθουσα με ένα πολύ καλό live-stage είναι η αλήθεια, συναυλία με τον ΧΡΗΣΤΟ ΘΗΒΑΙΟ. Βέβαια η είσοδος ήταν 15 ευρώ, χωρίς ποτό.
Για τα πνευματικά δικαιώματα, μια ακόμα μαρτυρία. Ο Σταύρος Λογαρίδης -γνωστός σε όλους μας από το συγκρότημα POLL και στην συνέχεια με την προσωπική του διαδρομή ξεκινώντας από τους ΑΚΡΙΤΑΣ αρχές δεκαετίας του 70- προσπαθούσε να μάθει για την τύχη των πνευματικών διακαιωμάτων μέσω των δισκοπολείων, κοιτώντας το πληροφοριακό υλικό που συνοδεύουν τις επαναεκτυπώσεις των albums του σε cd, για να μπορέσει να δεί σε πόσα κομμάτια ήταν συνθέτης και σε πόσα εκτελεστής. Αυτό συνέβη επειδή η UNIVERSAL η οποία έχει τα δικαιώματα των συγκεκριμένων δίσκων, του απαντούσε ότι οι συγκεκριμένες κυκλοφορίες είναι παλιές δεν μπορούν να βρούν τα οικονομικά στοιχεία των πωλήσεων !!!
Για τους καλλιτέχνες – κυρίως τους νέους - είναι φανερό ότι δεν τους συμφέρει να διακινήσουν το προιόν τους από τις δισκογραφικές εταιρείες, που το μόνο που κάνουν πιά είναι η διανομή. Στους περισσότερους λένε «φέρε την παραγωγή σου και εμείς θα κάνουμε την διακίνηση του». Το μόνο που δεν λένε βέβαια είναι ότι, εάν το αποτέλεσμα της παραγωγής -που έχεις κάνει με δικά σου έξοδα- είναι καλό και κρίνουν ότι μπορεί να έχει εμπορική επιτυχία, τότε υπογράφεις ένα συμβόλαιο μαζί τους, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι για τα επόμενα 12, 15 , 20 χρόνια εσύ σαν δημιουργός δεν έχεις κανένα δικαίωμα, εαν π.χ. τσακωθείς με την εταιρεία σου, να μεταφέρεις το ίδιο album στην καινούργια εταιρεία που είσαι τώρα. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να πουλήσει η μια εταιρεία τα δικαιώματα του συγκεκριμένου album στην άλλη, σε απευθείας συναλλαγή μεταξύ τους, χωρίς την διαμεσολάβηση του καλλιτέχνη ! Μιλάμε για κανονικό σκλαβοπάζαρο.
Μια και χρησιμοποιώ την λέξη σκλαβοπάζαρο, επιτρέψτε μου να αναφερθώ στην εταιρεία HEAVEN του ομίλου ΑΝΤΕΝΝΑ. Γνωστή και μη εξαιρετέα κυρίως για την διοργάνωση της περίφημης «Μουσικής Ακαδημίας FAME STORY». Αξίζει λίγο να σταθούμε στο τι «κρύβεται» πίσω από τις κάμερες. Ασφαλώς όσοι το παρακολουθούσαν θα θυμούνται ότι αρκετά παιδιά συμμετείχαν σε αυτό, ενώ οι νικητές του τραγικού αυτού reality show κέρδιζαν ως έπαθλο την υπογραφή συμβολαίου με την συγκεκριμένη δισκογραφική εταιρεία. Ομως, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητος και του glamour λειτουργούν οι νόμοι της νύχτας. Στο συγκεκριμένο συμβόλαιο εκτός ότι τα διακαιώματα του καλλιτέχνη είναι σχεδόν μηδενικά, υπάρχει ο όρος ότι η εταιρεία αναλαμβάνει τις «δημόσιες σχέσεις» του κάθε διαγωνιζόμενου που θα κριθεί ότι μπορεί να έχει εμπορική απήχηση. Αυτές οι «δημόσιες σχέσεις» στην πράξη σημαίνουν ότι, από την στιγμή που θα βρεθεί «νυκτερινή πίστα» να φιλοξενήσει τα συγκεκριμένα παιδιά – γιατί περί παιδιών πρόκειται- η εταιρεία βάσει συμβολαίου διακιούται ένα ποσοστό -συνήθως μεγάλο- από τα νυχτοκάματα τους εν ήδοι μάνατζερ !!!.
Ο τωρινός ισχυρός άνδρας της Ελληνικής δισκογραφικής αγοράς Κος ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ ( ALTER, επενδυτής, john greek, όαση, modern times, LYRA, KΙΝΗΣΗ ήχου και εικόνας ) και πολλές άλλες δισκογραφικές από τις οποίες απέκτησε τα δικαιώματα διανομής, αφού συγχώνευσε εταιρείες, έκλεισε αποθήκες, απέλυσε κόσμο, διέλυσε στην κυριολεξία όλο τον πολιτιστικό θησαυρό που βρήκε κυρίως στην εταιρεία LYRA, ετοιμάζεται τώρα για νέες απολύσεις προσωπικού της τάξης του 25%. Δηλαδή σταδιακά ένας στους τέσερις εργαζομένους στον όμιλο του θα χάσουν τις δουλειές τους !!!
Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες να σας αναφέρω ιστορίες από τον ατέλειωτο κατάλογο παραδειγμάτων της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στο χώρο της δισκογραφίας. Προσπάθησα απλά να σας μεταφέρω την εικόνα που υπάρχει πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, σε ένα κύκλωμα που το θεωρώ από τα πιό βρώμικα που συνάντησα μέχρι τώρα στην ζωή μου.
Επαναλαμβάνω ότι η μοναδική λύση για τους πνευματικούς δημιουργούς βρίσκεται στο internet και στην απευθείας διακίνηση του μουσικού προιόντος από τους δημιουργούς στο μουσικόφιλο κοινό, παρακάπτωντας τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Επειδή και οι εταιρείες προσανατολίζονται πρός την χρησιμοποίηση του internet για περαιτέρω μείωση του κόστου παραγωγής, αλλά και επιπλέον απολύσεις προσωπικού, όσοι παραμένουν εντός της αγοράς, αλλά και εμείς σαν απλοί καταναλωτές, ας μην επιτρέψουμε νεα συσσώρευση κερδών στο σύγρονο σκλαβοπάζαρο της Ελληνικής δισκογραφίας.
Πριν λίγες μέρες είδα στο ALTER – τι ειρωνεία αλήθεια – την ταινία RAY, την βιογραφία του RAY CHARLES.
Οταν τελείωσε το συμβολαιο του με την ATLANTIC, στις διαπραγματεύσεις με την PARAMOUNT, ζήτησε και πήρε σαν όροι στο συμβόλαιο του, το 75% επι των πωλήσεων και οι «μήτρες» των δίσκων του δικές του. Ηταν ίσως ο πρώτος που κατάλαβε πολύ γρήγορα «πως δουλεύει το κύκλωμα» και αντιμετώπισε τις εταιρείες έτσι όπως ακριβώς έπρεπε.