Τα πρώτα 150 κιλά στο αρασέ, τα σήκωσα με άνεση (δεν ήθελα να δώσω την ευκαιρία για σχόλια…) Στα 500 σταμάτησα όταν μου εκαναν νόημα οι κριτές… Ξαφνικά άκουσα ένα “μπάμ” και άρχισα να τρέχω. Πέρασα την πρώτη μαύρη αθλήτρια, έναν κινέζο αθλητή, έπιασα την πρώτη θέση και με την φόρα που είχα πήδηξα στο σκάμα ξεπερνώντας τα 19 μέτρα και φτάνωντας δίπλα στα ακόντια. Αρπαξα ένα και το πέταξα. Κάρφωσε έναν θεατή στην απέναντι κερκίδα…δεν το ήθελα…έτρεξα προς το μέρος του…ξανάκουσα το “μπάμ” και βούτηξα. Το νερό ήταν δροσερό και ένιωθα τους μυς μου να πονούν απο την υπερπροσπάθεια. Μετά απο 22 γύρους με βοήθησαν να βγώ απο την πισίνα και με ένα απαλό χτύπημα στα μαλακά, βρέθηκα με μιά πορτοκαλί μπάλα στα χέρια. Πήδηξα (κάπως άτσαλα μπορώ να πώ, γιάτί βρέθηκα πιο ψηλά απο την μπασκέτα) καί κάρφωσα. Ο κόσμος με αποθέωσε καθώς έφαγα ενα κομμάτι απο την αγαπημένη μου σοκολάτα που έχω πάντα στο σλιπάκι μου. Μέ έπιασε πάλι η φαγούρα και πήδηξα πάνω σε ένα άλογο. Κάποιος μου φώναξε “χρειάζεσαι στολή ιππασίας, μην πάς με μαγιό” αλλα είπα “χέστον”. Το άλογο έκανε να πηδήξει ένα εμπόδιο με το ζόρι. Ο χρόνος πέρναγε. Ξεκαβάλησα, το άρπαξα στους ώμους μου κι άρχισα να πηδάω εγώ τα εμπόδια. Στον τερματισμό το άφησα κάτω. Είχαμε νικήσει. Εκανα την χώρα μου περήφανη. Τον προπονητή μου. Τον χορηγό μου.

Ζήσαμε μια υπέροχη ζωή απο εκείνη την ημέρα.

Βόλτες, εκδρομές…τηλεόραση το βράδυ…οικογενειακά πράγματα…φαί, σέξ…σήμερα έχουμε δυό μικρά. Τον αγαπώ παρα πολύ. Είναι το καλύτερο άλογο στον κόσμο. Εκείνος δουλεύει ολη μέρα τραβώντας καροτσάκια με τουρίστες στο Ζάπειο (ο καροτσέρης ηταν φίλος του πατέρα μου και η δουλειά βρέθηκε εύκολα) για μιά χουφτα σανό…αλλά…αγαπιόμαστε και τα φέρνουμε βόλτα.

Ε, κι εγω βγάζω μερικά λεφτά παλεύοντας στο τσίρκο με την αρκούδα, αλλα δεν λείπει τίποτα απο τα δυό πουλαράκια μας.

 

 

 

 

Η γελοιογραφεία ανήκει στον Clay Bennett